Luc Nilis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Luc Nilis
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Persoonlijke informatie
Volledige naam Luc Gilbert Cyrille Nilis
Bijnaam Lucky Luc
Geboortedatum 25 mei 1967
Geboorteplaats Hasselt, België
Lengte 183 cm
Been Beide
Positie Aanvaller
Clubinformatie
Spelend bij Gestopt in 2000
Huidige club PSV Eindhoven
Functie Spitsen-trainer
Jeugd
1973–1980
1980–1984
Halveweg Zonhoven
FC Winterslag
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1984-1986
1986-1994
1994-2000
2000
FC Winterslag
RSC Anderlecht
PSV
Aston Villa
47 (16)
224 (127)
164 (110)
3 (1)
Interlands
1982–1983
1982–1983
1983–1984
1983–1985
1986–1987
1988-2000
Vlag van België België -16
Vlag van België België -17
Vlag van België België -18
Vlag van België België -19
Vlag van België België -21
Vlag van België België
6 0(3)
03 0(2)
8 0(1)
11 0(6)
3 0(0)
56 0(10)
Erelijst

1986/87
1987/88
1988/89
1990/91
1992/93
1993/94

1995/96
1996/97
1999/00

1995
1995/96
1996/97
Anderlecht
Landskampioen
Beker
Beker
Landskampioen
Landskampioen
Landskampioen en beker
PSV
Beker
Landskampioen
Landskampioen
Persoonlijk
Nederlands Speler van 't Jaar
Nederlands topscorer
Nederlands topscorer
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Luc Gilbert Cyrille Nilis (Hasselt, 25 mei 1967) is een Belgisch voetbaltrainer en voormalig voetballer. Hij keerde in augustus 2014 als spitsentrainer terug bij PSV, waarvoor hij eerder zes seizoenen speelde en ook een periode lid was van het scoutingsteam.[1] Nilis was van 1988 tot en met 2000 international voor het Belgisch voetbalelftal, waarvoor hij 56 wedstrijden speelde en tien keer scoorde.

Nilis was een tweevoetige spits die bekendstond om zijn traptechniek. De aanvaller debuteerde in de jaren 80 bij FC Winterslag, waarna hij de overstap maakte naar RSC Anderlecht. Hoewel hij bij paars-wit regelmatig speelde en vaak tot de uitblinkers behoorde, kreeg Nilis in België nooit de erkenning waar hij op hoopte. Zo veroverde hij nooit de Belgische Gouden Schoen en werd hij pas verkozen tot Profvoetballer van het Jaar toen hij in Nederland speelde.

Nilis verhuisde in 1994 naar PSV, waar hij de Nederlandse Gouden Schoen won en twee keer topschutter werd. In 2000 verhuisde hij naar Aston Villa, waar een beenbreuk al snel een einde maakte aan zijn carrière.

Nilis heeft drie kinderen: één zoon en twee dochters. Zijn zoon Arne voetbalde in de jeugd van KRC Genk en PSV.

Carrière als speler[bewerken]

Beginjaren[bewerken]

Nilis is een zoon van voormalig voetballer Roger Nilis. Op negenjarige leeftijd sloot hij zich aan bij het bescheiden FC Halveweg Zonhoven waar zijn vader trainer was. De gewezen speler van Sint-Truiden schaafde voortdurend aan de traptechniek van zijn jonge zoon. Onder leiding van zijn vader Roger oefende hij dagelijks op overstapjes en kapbewegingen. Al snel werd Nilis de absolute uitblinker bij Zonhoven. Zo scoorde hij bij de miniemen 106 doelpunten in één seizoen.[2] Na enkele jaren maakte hij de overstap naar de jeugd van toenmalig eersteklasser FC Winterslag.

Winterslag[bewerken]

In het seizoen 1983/84 maakte Nilis onder trainer Henri Depireux zijn debuut in het eerste elftal van Winterslag, dat een seizoen eerder naar tweede klasse was gedegradeerd. De tiener werd een vaste waarde bij de Limburgers. In 1986 speelde Winterslag de eindronde, maar werd het daarin laatste. Na dat seizoen verkocht de Limburgse club hem voor 18 miljoen BEF (zo'n €450.000) aan toenmalig landskampioen RSC Anderlecht.

RSC Anderlecht[bewerken]

In het team van trainer Arie Haan moest de toen 19-jarige Nilis zich tevreden stellen met het statuut van invaller. De Nederlandse coach gaf in de aanval de voorkeur aan Edi Krncević en Juan Lozano. Bovendien werkte de Limburger in die periode ook zijn legerdienst af. Toen Lozano in april 1987 zijn been brak, nam Nilis zijn plaats in het elftal in. Anderlecht sloot het seizoen uiteindelijk af met een derde titel op rij.

Ook toen Georges Leekens in 1987 Haan opvolgde, kon Nilis op een plaats in het elftal rekenen. Dat resulteerde in 1988 in zijn eerste selectie voor de nationale ploeg. Ook toen Raymond Goethals begin 1988 de ontslagen Leekens verving, veranderde er niets aan Nilis' positie binnen het team. In zowel 1988 als 1989 veroverde Anderlecht de beker na een 2-0 zege tegen Standard Luik. In de eerste van die twee finales scoorde Nilis het openingsdoelpunt.

In 1989 nam succestrainer Aad de Mos het roer over en streek schaduwspits Marc Degryse neer in het Astridpark. Vanaf dan groeide Nilis uit tot een van de beste aanvallers in de Belgische competitie. Hoewel De Mos' cynische stijl Nilis niet echt lag, bloeide hij onder de Nederlander volledig open. De toen 22-jarige aanvaller bereikte in 1990 met Anderlecht de finale van de Europacup II, nadat het eerder onder meer Dinamo Boekarest en het FC Barcelona van trainer Johan Cruijff had uitgeschakeld. Nilis belandde in die finale op de bank en mocht pas in de verlengingen invallen. Anderlecht verloor de finale met 2-0. Achteraf was Nilis enorm teleurgesteld door zijn late invalbeurt. Bovendien greep hij niet veel later naast een selectie voor het WK in Italië.

In het seizoen 1990/91 vormde Nilis een uitstekend aanvalsduo met de Braziliaan Luis Oliveira. De twee waren samen goed voor 37 doelpunten en hadden een belangrijk aandeel in het veroveren van de titel. In januari 1991 eindigde Nilis als derde in de uitslag van de Gouden Schoen, na laureaat Franky Van der Elst en spitsbroeder Oliveira. Ook een jaar later greep hij net naast de prestigieuze trofee. Ditmaal zag hij ploeggenoot Degryse met de prijs gaan lopen. Nilis werd door velen als favoriet beschouwd en was dan ook erg teleurgesteld dat hij voor de tweede keer op rij derde werd. Enkele maanden later blesseerde hij zich in een Europees duel tegen Panathinaikos zwaar aan de kruisbanden.

In 1992 werd Luka Peruzović trainer. De Joegoslaaf hamerde op discipline en een sterke organisatie. Sprankelend voetbal was geen prioriteit voor Peruzović, die ondanks het feit dat hij met Anderlecht aan de leiding stond in januari 1993 ontslagen werd. Johan Boskamp werd als zijn opvolger aangeduid en besloot de sterkhouders van het team meer vrijheid te geven. Nilis werd onvoorwaardelijk gesteund door Boskamp, ook toen hij een mindere periode kende en door het publiek op de korrel werd genomen, kon hij rekenen op een basisplaats. Anderlecht sloot het seizoen af als kampioen.

In het daaropvolgende seizoen hoopte Anderlecht zich in de tweede editie van de Champions League te meten met de besten van Europa. Anderlecht vloog er echter al in de groepsfase uit, met als absoluut dieptepunt de nederlaag tegen Werder Bremen. Tegen de Duitse club gaf paars-wit een 0-3-voorsprong uit handen. De uitschakeling hing als een schaduw boven de rest van het seizoen, hoewel Anderlecht dat jaar de dubbel won. In de met 2-0 gewonnen bekerfinale tegen Club Brugge scoorde hij het laatste doelpunt. Op dat ogenblik was al duidelijk dat Nilis naar het buitenland zou verkassen.

PSV[bewerken]

Aad de Mos ging in de zomer van 1994 aan de slag bij PSV. De oud-trainer van Nilis wilde de spits graag aan zijn kern toevoegen. Hij contacteerde journalist Carl Huybrechts en liet hem een videotape met de beste momenten van Nilis samenstellen.[3] Het bestuur van de Eindhovense club betaalde 100 miljoen BEF (zo'n €2,5 miljoen) voor de transfer van Nilis. Dat jaar haalde PSV ook de Braziliaanse stervoetballer Ronaldo naar Nederland.

PSV greep in 1995 naast de titel, maar het spitsenduo Nilis-Ronaldo maakte wel indruk. Na zijn carrière noemde Ronaldo zijn Belgische spitsbroeder de aanvaller waar hij het liefst mee samenspeelde. Na het seizoen 1994/95, dat overheerst werd door de eindzege van Ajax in de Champions League, werd Nilis uitgeroepen tot beste speler. Hij mocht de Gouden Schoen in ontvangst nemen, een prijs die hij in België nooit won.

Een jaar later veroverde PSV onder trainer Dick Advocaat de beker. Nilis werd dat jaar topscorer en kreeg voor het eerst ook in eigen land erkenning. Nilis werd door zijn Belgische collega's verkozen tot Profvoetballer van het Jaar. Na Enzo Scifo was hij de tweede speler die deze trofee wist te winnen bij een buitenlandse club. In de zomer van 1996 kreeg Nilis er met Marc Degryse een oude bekende bij. De twee gewezen uitblinkers van Anderlecht werden in 1997 kampioen van Nederland. Nilis werd bovendien opnieuw topscorer in de Eredivisie. In de twee volgende seizoenen vormde Nilis een spitsenduo met Ruud van Nistelrooy. In 2000 veroverde hij zijn tweede nationale titel met de Eindhovense club.

Aston Villa[bewerken]

In 2000 ruilde de 33-jarige aanvaller PSV in voor Aston Villa. In zijn derde duel in de Premier League sloeg het noodlot toe. Nilis ging in een wedstrijd tegen Ipswich Town in duel met de doelman en liep een dubbele breuk op aan zijn rechterbeen. Nilis probeerde nog te revalideren, maar besloot uiteindelijk om vroegtijdig een punt achter zijn spelerscarrière te zetten. Op 24 januari 2001 werd zijn contract met Aston Villa verbroken. Nilis scoorde één keer voor Aston Villa, in een duel tegen Chelsea.

Clubstatistieken[bewerken]

Seizoen Club Competitie Duels Goals
1984/85 FC Winterslag Vlag van België Tweede klasse 22 5
1985/86 25 11
1986/87 RSC Anderlecht Vlag van België Eerste klasse 16 5
1987/88 32 14
1988/89 33 19
1989/90 27 10
1990/91 30 19
1991/92 27 16
1992/93 29 19
1993/94 30 25
1994/95 PSV Vlag van Nederland Eredivisie 30 12
1995/96 31 21
1996/97 26 21
1997/98 24 13
1998/99 27 24
1999/00 26 19
2000/01 Aston Villa Vlag van Engeland Premier League 3 1
Totaal 438 254

Nationale ploeg[bewerken]

Nilis speelde 56 interlands in het Belgisch voetbalelftal waarin hij tienmaal scoorde. Het eerste van die tien doelpunten scoorde hij in 1994 tegen Zambia, zes jaar na zijn debuut als international. Nilis was met België aanwezig op het WK 1994, WK 1998 en het EK 2000.

Speelstijl[bewerken]

Nilis beschikte over een uitstekende techniek en kon zowel met zijn linker- als zijn rechtervoet scoren. Hij had een uitstekende trap en scoorde dan ook regelmatig via een vrije trap. Kenmerkend was wanneer hij een verdediger uitkapte met zijn ene voet en vervolgens scoorde met zijn andere voet. Doelpunten vierde hij regelmatig aan de hoekschopvlag, waar hij zijn vingers kuste en vervolgens de hoogte instak.

Tijdens zijn carrière maakte Nilis dan ook enkele opvallende doelpunten:

Trainerschap[bewerken]

Nilis was van 2004 tot november 2005 technisch directeur bij K. Beringen-Heusden-Zolder, destijds actief in de Tweede klasse. Vanaf februari 2006 was hij weer in functie bij PSV als lid van het scoutingteam. Hij werd hier in augustus 2007 verantwoordelijk voor de spitsen van het eerste elftal: hij verzorgde de trainingen en verrichtte scoutingswerk naar nieuwe spitsen. In januari 2011 stapte Nilis over naar Kasimpasaspor, waar hij assistent-trainer werd onder hoofdtrainer Fuat Çapa. De ploeg kon zich echter niet redden en degradeerde. In juni 2011 gingen Çapa en Nilis aan de slag bij Gençlerbirliği SK. Nilis stapte er eind 2012 op. In juni 2013 tekende hij een contract bij KSK Hasselt als assistent-trainer. Zijn zoon Arne stond daar destijds ook onder contract. Nadat Nilis in 2015 een aantal maanden stage liep als spitsentrainer bij PSV, gaf de club hem in april een contract voor twee jaar in die functie.

Trivia[bewerken]

  • Komiek Jacques Vermeire nam ooit het liedje Nilis op, een cover van het bekende nummer Feelings.
  • Op 14 mei 2016 verscheen zijn biografie De Waarheid - Luc Nilis Spreekt

Erelijst[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Vlag van België Anderlecht
Kampioen Eerste klasse 4x 1986/87, 1990/91, 1992/93, 1993/94
Beker van België 3x 1987/88, 1988/89, 1993/94
Belgische Supercup 2x 1987, 1993
Vlag van Nederland PSV
Kampioen Eredivisie 2x 1996/97, 1999/00
KNVB beker 1x 1995/96
Johan Cruijff Schaal 3x 1996, 1997, 1998
Individueel

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Voorganger:
Marc Degryse
Profvoetballer van het Jaar
1996
Opvolger:
Pär Zetterberg