Naar inhoud springen

Luis de la Fuente

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Luis de la Fuente
Luis de la Fuente
Persoonlijke informatie
Volledige naam Luis de la Fuente Castillo
Geboortedatum 21 juni 1961
Geboorteplaats Haro, Vlag van Spanje Spanje
Lengte 172[1] cm
Been Links[1]
Positie Verdediger
Clubinformatie
Huidige club Vlag van Spanje Spanje
Functie Bondscoach
Contract tot 31 juli 2032
Jeugd
1976–1978 Vlag van Spanje Athletic Bilbao
Senioren
Seizoen Club W (G)
1978–1982
1981–1987
1987–1991
1991–1993
1993–1994
Totaal:		 Vlag van Spanje Bilbao Athletic
Vlag van Spanje Athletic Bilbao
Vlag van Spanje Sevilla
Vlag van Spanje Athletic Bilbao
Vlag van Spanje Alavés		 59(3)
146(1)
86(4)
22(1)
35(3)
348(12)
Interlands
1978–1979
1982–1984
1988		 Vlag van Spanje Spanje –18
Vlag van Spanje Spanje –21
Vlag van Spanje Spanje –23		 4(0)
4(0)
1(0)
Getrainde teams
1999–2000
2000–2001
2006–2007
2009–2011
2011
2013–2018
2018–2022
2021
2022–		 Vlag van Spanje Portugalete
Vlag van Spanje Aurrerá
Vlag van Spanje Bilbao Athletic
Vlag van Spanje Bilbao Athletic
Vlag van Spanje Alavés
Vlag van Spanje Spanje –19
Vlag van Spanje Spanje –21
Vlag van Spanje Spanje OS
Vlag van Spanje Spanje
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Luis de la Fuente Castillo (Haro, 21 juni 1961) is een Spaans voormalig voetballer en huidig voetbaltrainer. Als speler kwam hij doorgaans uit als verdediger. Sinds december 2022 is hij bondscoach van het Spaans voetbalelftal. Onder zijn leiding won Spanje in juni 2023 de UEFA Nations League, in juli 2024 het Europees kampioenschap en twee jaar later, eveneens in juli, het wereldkampioenschap.

Spelerscarrière

[bewerken | brontekst bewerken]

De la Fuente speelde in de jeugd van Athletic Bilbao en maakte in 1978 zijn debuut voor het tweede elftal van de club, Bilbao Athletic. In 1981 werd hij voor het eerst bij de hoofdmacht betrokken. Hij zou in totaal in zes jaar bijna 150 competitieduels voor de club spelen, werd twee keer landskampioen en won eenmaal de Copa del Rey. Tussen 1987 en 1991 kwam De la Fuente uit voor Sevilla FC, waarna hij weer zonder veel succes terugkeerde bij Athletic Bilbao. Hij sloot zijn carrière af bij Deportivo Alavés in de Spaanse derde divisie.

Interlandcarrière

[bewerken | brontekst bewerken]

De la Fuente speelde verschillende duels voor Spanje onder 18, Spanje onder 21 en Spanje onder 23. Hij speelde nooit voor het Spaans voetbalelftal.

Trainerscarrière

[bewerken | brontekst bewerken]

De la Fuente begon zijn trainersloopbaan bij de regionale clubs Club Portugalete en CD Aurrerá de Vitoria tussen 1999 en 2001.[2] Na een tijd zonder trainersklus dook hij in 2006 weer op bij Bilbao Athletic. Daar zou hij twee verschillende periodes de eindverantwoordelijke zijn. In 2011 was hij kortstondig trainer bij Deportivo Alavés. In 2013 begon De la Fuente bij de Spaanse voetbalbond, ten eerste als coach van de spelers onder 19. Na vijf jaar promoveerde hij naar Jong Spanje.

Op 8 juni 2021 stond De la Fuente eenmalig ad interim langs de zijlijn bij een interland van het Spaanse nationale elftal tegen Litouwen. De gehele Spaanse A-selectie, inclusief bondscoach Luis Enrique moest de wedstrijd tegen Litouwen vanwege een positieve coronatest van speler Sergio Busquets overslaan. Spanje stelde voor deze wedstrijd dus enkel jeugdspelers op, die een paar dagen eerder de halve finale van het EK onder 21 hadden gespeeld.[3] De la Fuente won de interland met 4–0.[4]

Later in de zomer van 2021 was hij tijdens de Olympische Spelen in Tokio de bondscoach van het Spaans olympisch voetbalelftal. Onder zijn leiding behaalde Spanje de zilveren medaille. In de finale werd verloren van Brazilië.[5]

Na het teleurstellend verlopen WK 2022, waarin Spanje in de achtste finale na strafschoppen van Marokko verloor, werd Luis Enrique ontslagen.[6] De la Fuente volgde Enrique daarna op als bondscoach van Spanje.[7] Daarmee werd zijn termijn als jeugdbondscoach beëindigd. De eerste wedstrijd van de Spaanse selectie onder leiding van De la Fuente was een 3–0 winstpartij tegen Noorwegen in maart 2023 in het kader van EK-kwalificatie. Al in zijn vierde interland als bondscoach won De la Fuente een eerste prijs, door in de finale van de UEFA Nations League 2022/23 na strafschoppen te winnen van Kroatië. In de halve finale werd Italië verslagen.

De la Fuente wist Spanje feilloos naar het EK te loodsen, na 7 overwinningen in 8 kwalificatieduels. Tijdens dit EK won Spanje in de poulefase van Kroatië en Italië, waarna de derde poulewedstrijd tegen Albanië al een formaliteit was. In de achtste finale werd eenvoudig afgerekend met EK-debutant Georgië. Daarna volgde een kwartfinale tegen het gastland Duitsland in Stuttgart. Spanje stond lang voor, maar de Duitsers maakten vlak voor tijd de gelijkmaker, waardoor een verlenging aanbrak. Mikel Merino bezorgde Spanje een halve finaleplaats. In de halve finale werd afgerekend met Frankrijk (2–1), waarna de finale tegen Engeland eveneens met 2–1 gewonnen werd. Spanje kroonde zich voor de vierde keer als Europees kampioen en won elke wedstrijd op het toernooi.

Ook het WK voetbal 2026 in de Verenigde Staten, Canada en Mexico werd een successtory. Via overwinningen op Oostenrijk, Portugal, België en Frankrijk bereikte Spanje in de knock-outfase de finale tegen Argentinië. De finale op 19 juli 2026 in New Jersey werd beslist door Ferran Torres in de 106e minuut. De bescheiden coach kreeg alle eer voor de kroon op zijn werk.

Interlands Vlag van Spanje Spanje onder leiding van De la Fuente[8]
№ Datum Wedstrijd Uitslag Competitie
125 maart 2023Vlag van Spanje Spanje – Noorwegen Vlag van Noorwegen3 – 0EK 2024 kwalificatie
228 maart 2023Vlag van Schotland Schotland – Spanje Vlag van Spanje2 – 0EK 2024 kwalificatie
315 juni 2023Vlag van Spanje Spanje – Italië Vlag van Italië2 – 1UEFA Nations League Finals
418 juni 2023Vlag van Kroatië Kroatië – Spanje Vlag van Spanje0 – 0 wnsUEFA Nations League Finals
58 september 2023Vlag van Georgië Georgië – Spanje Vlag van Spanje1 – 7EK 2024 kwalificatie
612 september 2023Vlag van Spanje Spanje – Cyprus Vlag van Cyprus6 – 0EK 2024 kwalificatie
712 oktober 2023Vlag van Spanje Spanje – Schotland Vlag van Schotland2 – 0EK 2024 kwalificatie
815 oktober 2023Vlag van Noorwegen Noorwegen – Spanje Vlag van Spanje0 – 1EK 2024 kwalificatie
916 november 2023Vlag van Cyprus Cyprus – Spanje Vlag van Spanje1 – 3EK 2024 kwalificatie
1019 november 2023Vlag van Spanje Spanje – Georgië Vlag van Georgië3 – 1EK 2024 kwalificatie
1122 maart 2024Vlag van Colombia Colombia – Spanje Vlag van Spanje1 – 0Vriendschappelijk
1226 maart 2024Vlag van Spanje Spanje – Brazilië Vlag van Brazilië3 – 3Vriendschappelijk
135 juni 2024Vlag van Spanje Spanje – Andorra Vlag van Andorra5 – 0Vriendschappelijk
148 juni 2024Vlag van Spanje Spanje – Noord-Ierland Vlag van Noord-Ierland5 – 1Vriendschappelijk
1515 juni 2024Vlag van Spanje Spanje – Kroatië Vlag van Kroatië3 – 0EK 2024
1620 juni 2024Vlag van Spanje Spanje – Italië Vlag van Italië1 – 0EK 2024
1724 juni 2024Vlag van Albanië Albanië – Spanje Vlag van Spanje0 – 1EK 2024
1830 juni 2024Vlag van Spanje Spanje – Georgië Vlag van Georgië4 – 1EK 2024
195 juli 2024Vlag van Spanje Spanje – Duitsland Vlag van Duitsland2 – 1EK 2024
209 juli 2024Vlag van Spanje Spanje – Frankrijk Vlag van Frankrijk2 – 1EK 2024
2114 juli 2024Vlag van Spanje Spanje – Engeland Vlag van Engeland2 – 1EK 2024

Erelijst

[bewerken | brontekst bewerken]

Als speler

Competitie Aantal Jaren
Vlag van Spanje Athletic Bilbao
Primera División2×1982/83, 1983/84
Copa del Rey1×1983/84
Supercopa de España1×1984

Als trainer

Competitie Aantal Jaren
Vlag van Spanje Spanje onder 19
UEFA EK onder 191×2015
Vlag van Spanje Spanje onder 21
UEFA EK onder 211×2019
Vlag van Spanje Spanje
UEFA Nations League1×2022/23
UEFA EK1×2024
FIFA WK1×2026

Zie ook

[bewerken | brontekst bewerken]

Referenties

[bewerken | brontekst bewerken]
  1. 1 2 Spelersprofiel, bij Transfermarkt. Gearchiveerd op 8 december 2022.
  2. ↑ Trainersprofiel[dode link], bij Transfermarkt
  3. ↑ Spanje wint met onder 21-team ruim van Litouwen, NU.nl, 8 juni 2021. Gearchiveerd op 24 juni 2023.
  4. ↑ (en) Wedstrijdverslag Spanje–Litouwen, bij European Football. Gearchiveerd op 11 december 2023.
  5. ↑ Brazilië is opnieuw olympisch kampioen voetbal: invaller Malcom maakt in verlengingen verschil tegen Spanje, het Nieuwsblad, 7 augustus 2021.
  6. ↑ Luis Enrique weg bij Spanje, De La Fuente opvolger: 'Tiki-taka leverde te weinig op', NOS, 8 december 2022. Gearchiveerd op 4 oktober 2023.
  7. ↑ (es) La RFEF confía en Luis de la Fuente como nuevo seleccionador nacional De RFEF vertrouwt Luis de la Fuente toe als de nieuwe bondscoach, RFEF, 8 december 2022. Gearchiveerd op 18 september 2023.
  8. ↑ (en) Interlands op European Football. Gearchiveerd op 20 juni 2023.
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Luis_de_la_Fuente&oldid=71965700"