Maagd (geneeskunde)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Maagd is de benaming voor een meisje of een vrouw die geen geslachtsgemeenschap heeft gehad. Hoewel soms ook iemand van het mannelijk geslacht wordt bedoeld, heet dit eerder een knaap.[1]

In andere, niet-abrahamistische culturen en andere tijden, heeft maagd veeleer de betekenis van 'de vrouw die haarzelf toebehoort'. Vaak ongehuwd uit keuze, in confessionele culturen zelfs noodzakelijk ongehuwd. Voorbeelden zijn de schildmaagd in Noordse en Germaanse voorchristelijke culturen, Jeanne d'Arc de Maagd van Orleans, Elizabeth I van Engeland de Maiden Queen of Virgin Queen (Maagd-Koningin) en de Indiase maagd-godin Durga, wier epitheton "Ongenaakbaar" is. In deze betekenis is het irrelevant of zij in 'medische' zin 'ontmaagd' waren of niet.

Perceptie[bewerken]

In vele culturen en religies, waaronder christelijke kerken binnen het protestantisme en katholicisme,[2][3] maar ook in de islam en andere godsdiensten, wordt een groot belang gehecht aan de maagdelijkheid van de vrouw en/of de man bij het huwelijk. In veel culturen wordt er echter tussen man en vrouw met twee maten gemeten: daar waar van vrouwen verwacht wordt dat ze kuis leven en geen seks voor het huwelijk hebben, doen veel mannen hun eerste seksuele ervaring voor het huwelijk of bij een prostituee op. Een vrouw die voor het huwelijk geslachtsgemeenschap heeft gehad wordt daar vaak gezien als 'onkuis', 'onrein', een 'slet' of een 'afgelikte boterham'. Zelfs wanneer een vrouw onvrijwillig haar maagdelijkheid heeft verloren door een verkrachting, wordt ze vaak gestigmatiseerd. In sommige culturen wordt aangenomen dat ze de verkrachting zelf heeft uitgelokt, wordt ze verstoten als schande voor de familie, of gedwongen met haar verkrachter te trouwen. Sommige koppels doen voor het huwelijk aan anale seks om de maagdelijkheid tot na het huwelijk te bewaren.

Onwaarheden[bewerken]

Ten onrechte wordt soms verondersteld dat het bestaan van een maagdenvlies de maagdelijkheid van de vrouw kan bewijzen. Ook suggereert de naam dat het een vlies betreft, in plaats van een randje weefsel, dat bij de eerste penetratie altijd zou bloeden.[4] Een maagdenvlies kan echter al ingescheurd zijn door niet-seksuele activiteiten, zoals sport of een lelijke val van een fiets. In veel culturen worden de bebloede lakens na de huwelijksnacht gezien als bewijs van maagdelijkheid (Deuteronomium 22:14-17), en wordt een vrouw die niet bloedt gezien als iemand die al voor het huwelijk seks heeft gehad en daarmee als onkuis. Om problemen te voorkomen neemt de vrouw vaak een klein flesje met dierenbloed mee dat ze tijdens de gemeenschap over het laken giet. Andere onware beweringen zijn dat maagden minder liegen of een andere lichaamsgeur hebben, dat hun vagina strakker is, of dat men van de ontmaagdende geslachtsgemeenschap niet zwanger kan worden. Sommige vrouwen durven hierdoor geen tampons te gebruiken en niet te masturberen (vooral niet met hulpmiddelen als dildo's), uit angst dat hun vagina hierdoor minder strak wordt of het maagdenvlies inscheurt.

Seksuele revolutie[bewerken]

De seksuele revolutie heeft een grote invloed gehad op de perceptie van maagdelijkheid. Door betere seksuele voorlichting zijn veel onware verhalen onder met name jongeren de wereld uitgeholpen. De rol van religie die kuisheid, maagdelijkheid en seks voor het krijgen van kinderen bepleitte, werd teruggedrongen. Bovendien werden beschermings- en anticonceptiemiddelen zoals de pil en het condoom meer en meer geaccepteerd, waardoor seks meer en meer iets werd om van te genieten zonder aan eventuele consequenties te hoeven denken. Hierdoor werd ook minder moeilijk gedaan over maagdelijkheid en seks voor het huwelijk, en werd het steeds gewoner dat men voor het huwelijk een of meerdere seksuele relaties had. De leeftijd van de eerste seksuele ervaring vertoont hierdoor in ontwikkelde landen een dalende trend.

Hierdoor wordt maagdelijkheid onder jongeren in landen waar de seksuele revolutie is doorgedrongen soms zelfs gezien als iets waarvoor men zich schaamt. Seksuele ervaring wordt vaak gezien als een stap naar volwassenheid. Veel jongeren en zelfs volwassenen liegen daarom over de leeftijd van hun ontmaagding of pretenderen geen maagd meer te zijn terwijl ze dit nog wel zijn. Anderzijds is er ook een tegenbeweging merkbaar: men vindt geslachtsgemeenschap iets dat gereserveerd moet blijven voor de ware liefde en dat men er niet enkel en alleen mee moet beginnen uit sociale druk van vrienden. Sommige mensen vinden het geen prettig idee wanneer de partner al zeer veel seksuele relaties heeft gehad. Anderen waarschuwen voor eventuele gevolgen zoals SOAs en ongewenste zwangerschap. Verder wordt vanuit evangelische hoek het doen van maagdelijkheidsgeloftes aangemoedigd, waarmee men belooft met gemeenschap te wachten tot het huwelijk.

Ontmaagding[bewerken]

De eerste geslachtsgemeenschap, ook wel 'eerste keer' genoemd, is tevens de ontmaagding of defloratie. Deze term wordt voor mannen en vrouwen gebruikt. Zowel vrijwillige als onvrijwillige penetratie van de penis in de vagina worden als ontmaagding gezien.

Hoewel de eerste keer als zeer bijzonder wordt gezien, wordt deze meestal als niet erg prettig ervaren. Niet alleen heeft een van de partners of beiden geen ervaring met seks, maar zijn de partners nog niet seksueel op elkaar ingespeeld. Door de zenuwen blijft de opwinding vaak uit waardoor de vagina niet nat wordt of de penis onvoldoende stijf, waardoor de penetratie moeizaam of pijnlijk verloopt.

De leeftijd waarop men de maagdelijkheid verliest verschilt per geslacht en per land. Leeftijden lopen sterk uiteen van soms slechts 11 of 12 tot (ver) boven de 30 jaar. Er is onderzoek verricht naar 15-jarigen in 24 landen.[5] Hieruit zou blijken dat 23,3% van de Nederlandse jongens en 20,5% van de Nederlandse meisjes geen maagd meer is. Nederland is hierin geenszins koploper, dat zijn Oekraïne voor de jongens met 47,1% en Engeland voor de meisjes met 39,9%. Hekkensluiters zijn Spanje bij de jongens met 17,2% en Macedonië bij de meisjes met 2,7%. Een onderzoek van UNICEF uit 2001 gaf als resultaat dat in 10 van de 12 onderzochte landen meer dan twee derde de maagdelijkheid verloor voor de twintigste verjaardag. Volgens gemiddeldgezien.nl is de gemiddelde leeftijd waarop men ontmaagd wordt voor Nederlanders 16,7 jaar, en is er een dalende trend gaande (in 1980 was dit 17,3 jaar).[6] Volgens KRO's De Wandeling is 2% van de mensen boven de 30 jaar nog maagd. Overigens wordt er over de leeftijd waarop de ontmaagding plaatsvindt zeer regelmatig gejokt, zelfs in enquêtes, omdat men zich in veel ontwikkelde landen ervoor schaamt pas laat te zijn ontmaagd, terwijl men in traditionele culturen liever niet wil toegeven al voor het huwelijk seks te hebben gehad. De betrouwbaarheid van dit soort enquêtes laat hierdoor vaak te wensen over.

Maagdelijkheidstests[bewerken]

Vrouwen en meisjes worden soms onderworpen aan maagdelijkheidstests door hun familie of (toekomstige) schoonfamilie, gebaseerd op de aanname dat maagdelijkheid simpel kan worden aangetoond door een arts of zelfs door een niet-medisch geschoold persoon. Maagdelijkheid kan men medisch niet achterhalen, tenzij sprake van een verkrachting of van seksueel misbruik bij jonge kinderen, wat wel duidelijke sporen kan achterlaten.

In feite bestaan er twee tests, beide gebaseerd op foutieve aannames.

  • Het testen op de aanwezigheid van een ongeschonden maagdenvlies of hymen;
  • Het testen van de strakheid van de vagina, door meerdere vingers in de vagina te steken. Vaak wordt aangenomen dat bij een maagd een vinger nog wel lukt maar twee niet meer. Wanneer dit wel het geval is wordt aangenomen dat de vrouw dus geen maagd meer is.

Verder zijn er ook mannen en familieleden die de toekomstige bruid 'screenen', eventueel met behulp van een privé-detective. Deze kan onderzoek plegen naar eventuele relaties in het verleden of bezoek aan een kliniek voor een maagdenvlieshersteloperatie.

De betrouwbaarheid van deze vaginale testen is nihil. Een maagdenvlies kan afwezig zijn of reeds ingescheurd door niet-seksuele activiteiten. Ook de strakheid van een vagina is geen betrouwbare indicator, daar sommige vrouwen nu eenmaal kleinere en strakkere vagina's hebben dan andere. Vagina's zijn elastisch en kunnen zelfs na een geboorte weer even strak worden als bij de eerste gemeenschap. Bovendien kunnen ook hier niet-seksuele activiteiten zoals sport de rekbaarheid van de vagina vergroten. Toch geven sommige artsen in islamitische landen tegen beter weten certificaten van maagdelijkheid af, waarschijnlijk enerzijds om de meisjes te beschermen, anderzijds omdat ze ervoor betaald krijgen.

De Britse regering liet immigrerende vrouwen een maagdelijkheidstest ondergaan in de veronderstelling dat de verklaringen van maagden betrouwbaarder waren. In 1979 publiceerde de Guardian hierover waarop de regering gezichtsverlies leed en dit beleid afschafte.

Maagdelijkheidstesten gelden als zeer controversieel en onethisch. Vrouwen en meisjes ondergaan deze testen vaak tegen hun wil en onder zware sociale druk, en zien dit als vernederend. De praktijk is in strijd met het principe van privacy en onschendbaarheid van het lichaam. Bovendien wordt het feit dat slechts vrouwen en niet mannen hieraan worden onderworpen gezien als hypocriet.

Maagdelijkheidsfraude[bewerken]

Onder maagdelijkheidsfraude omvat men alles waarmee een vrouw of meisje bewijs van maagdelijkheid fabriceert terwijl ze dit niet meer is. Omdat in veel gevallen maagdelijkheid wordt aangenomen op controversiële argumenten, is het mogelijk dat een vrouw ten onrechte als niet-maagd wordt bestempeld en moet ze 'bewijs' fabriceren. Dit kan onder andere door:

  • Chirurgische operaties die het maagdenvlies herstellen of de vagina strakker maken.
  • Het meenemen van een flesje bloed op de huwelijksnacht dat over het laken wordt gegoten tijdens de gemeenschap.

Wetenswaardigheden[bewerken]

  • Het woord meisje is een (verbasterd) verkleinwoord van maagd.
  • Met De Maagd wordt Maria bedoeld.
  • Maagd (Virgo) is ook een sterrenbeeld en dit teken van de dierenriem staat tussen Leeuw en Weegschaal. Mensen die in de periode van 23 augustus tot en met 22 september worden geboren worden daarom ook maagd genoemd.
  • De seksuele voorkeur voor 'rijpende' (puberende) meisjes of maagden kan efebofilie of parthenofilie genoemd, hoewel het eerste begrip ook de aantrekkingskracht tot puberjongens inhoudt.
  • De term 'maagdelijk' kan overdrachtelijk worden gebruikt voor ongeschonden, zoals maagdelijke natuur, of maagdelijk wit. Een maagdelijk blad papier is onbeschreven, op een maagdelijk sneeuwveld heeft nog niemand gelopen, en in een maagdelijke agenda staan nog geen afspraken.

Zie ook[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. Standaard Uitgeverij (red.) Standaard woordenboek Nederlands Antwerpen, 2002
  2. Gaudium et Spes 49, paragraaf 3
  3. Katechismus van de Katholieke Kerk, 1632
  4. Website NVSH
  5. Godeau, Emmanuelle; Nic Gabhainn, Saoirse; Vignes, Ce´line; Ross, Jim; Boyce, Will; Todd, Joanna.
  6. http://gemiddeldgezien.nl/sex/gemiddelde-leeftijd-ontmaagding