Maaltijdcheque

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Maaltijdcheques zijn cheques die werknemers in België maandelijks kunnen ontvangen als extralegaal deel van hun verloning.

Geschiedenis[bewerken]

Het systeem werd ingevoerd in 1965 als vergoeding voor werknemers in bedrijven waar geen kantine of bedrijfsrestaurant is, of voor werknemers die de baan op moeten. Ter vervanging kunnen ze dan de cheques gebruiken om elders te gaan eten. De werknemer krijgt op het einde van de maand één maaltijdcheque per gepresteerde werkdag. Het al dan niet geven van maaltijdcheques en de hoogte van het bedrag kan onderwerp zijn van een cao of een sociaal akkoord tussen werkgevers en werknemers in een bepaald bedrijf of een bepaalde sector.

Sinds 1 januari 2011 bestaan de maaltijdcheques ook in elektronische vorm.

In België zijn er twee uitgevers van zowel papieren als elektronische maaltijdcheques: Sodexo (onder de naam Lunch Pass) en Edenred, voorheen Accor Services (onder de naam Ticket Restaurant), en twee uitgevers die enkel elektronische maaltijdcheques aanbieden: E-Kena en Monizze.

Er gaan stemmen op (o.a. UNIZO,[1] Marc De Vos[2] en het NSZ[3]) om de maaltijdcheques af te schaffen. Men kan de maaltijdcheque vervangen door een "maaltijdvergoeding" die mee wordt uitbetaald met het loon.[4] Maaltijdcheques zijn ook een aparte post op de loonbrief, de werkgeversbijdrage zou in dat geval mee uitbetaald worden met het loon.

Voordelen[bewerken]

Maaltijdcheques zijn voordelig voor de werkgever en voor de werknemer omdat er geen RSZ of inkomensbelasting op betaald moet worden. Ongeveer 80% van de Belgische werkgevers gaf in 2008 maaltijdcheques aan zijn personeel, ongeveer 40% van de werknemers kreeg ze, en 4% van het totale beloningspakket bestond uit maaltijdcheques.[5] De maximale waarde is € 8 per maaltijdcheque, waarvan € 6,91 werkgeversbijdrage en € 1,09 werknemersbijdrage (2009).

Nadelen[bewerken]

Maaltijdcheques blijven een jaar geldig (voorheen was dit drie maanden)[6] en mogen alleen gebruikt worden in de horeca of voor het aankopen van voedingsmiddelen in de voedingswinkel of supermarkt. Ze worden ook niet in alle zaken aanvaard, dat is zeker het geval wanneer we spreken over elektronische maaltijdcheques.

De papieren cheques moeten eerst worden gedrukt, verdeeld en later weer worden opgestuurd naar de uitgevers, een duur en energieverkwistend proces. Het gebruik van de cheques is omslachtig en duur, vooral voor kleine handelszaken is het een hele administratie. De komst van de elektronische maaltijdcheques (via betaalkaarten) brengt vooral verbeteringen voor de supermarkten,[7] vermits gemiddeld 50% van de horeca en kleine handelszaken geen betaalterminal heeft.[8]