Naar inhoud springen

Maarten Larmuseau

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Maarten Larmuseau
Maarten Larmuseau
Volledige naam Maarten H.D. Larmuseau
Geboren 3 januari 1983
Geboorteland Vlag van België België
Bekend van Genetische genealogie, populatiegenetica
Standaardafkorting M.H.D. Larmuseau
Portaal  Portaalicoon   Biologie

Maarten Larmuseau (Zottegem, 3 januari 1983)[1] is een Vlaams geneticus en genealoog gespecialiseerd in genetische genealogie en populatiegenetica. Hij is professor aan het Centrum voor Menselijke Erfelijkheid (CME) van de Katholieke Universiteit Leuven en deeltijds docent aan de Universiteit Antwerpen voor de vakgebieden 'genealogie' en 'genetisch erfgoed'.[2] In 2025 omschreef het prestigieuze tijdschrift Science Larmuseau als 'the paternity detective' en een internationale pionier in de genetische genealogie.[3]

Larmuseau onderzoekt de rol van biologische verwantschap in de samenleving. Hij verwierf internationale bekendheid met zijn onderzoek naar de historische koekoeksgraad (buitenechtelijke afstamming) en pionierde met grootschalige burgerwetenschapsprojecten zoals De Gen-iale Stamboom en MamaMito, dat maternale verwantschappen via mitochondriaal DNA onderzoekt. Zijn genetisch genealogisch werk omvat ook forensische genetica, historisch DNA-onderzoek via ancientDNA (o.a. uit vroege en late middeleeuwen) en historische DNA-identificatie (o.a. van Albert I, Ludwig van Beethoven, Franse koningen), alsook ethische vraagstukken rond genetische gegevens en menselijke resten.

Larmuseau groeide op in Zandbergen (deelgemeente van Geraardsbergen).[1] Hij studeerde en doctoreerde aan de Katholieke Universiteit Leuven en was later ook postdoctoraal onderzoeker aan de Universiteit van Leicester. Zijn vroege onderzoek focuste op populatiegenetica van mariene vissen, maar sinds 2009 legde hij zich toe op genetische genealogie en het belang van biologische afstamming in de samenleving via de combinatie van modern DNA en ancientDNA met stambomen en familiegeschiedenis.

Wetenschappelijk werk

[bewerken | brontekst bewerken]

Genetische genealogie

[bewerken | brontekst bewerken]

Larmuseau ontwikkelde methoden om de graad van historische buitenechtelijke afstamming (de door hem genoemde 'koekoeksgraad') te kwantificeren via Y-chromosomen, familienamen en stamboomdata. Zijn onderzoek toonde aan dat de koekoeksgraad in West-Europa gedurende de laatste 500 jaar gemiddeld 1–2% bedraagt, met pieken in de 19e eeuw bij stedelijke arbeidersklassen.[4][5] Deze bevindingen werden internationaal uitgebreid opgepikt, onder meer door The New York Times[6] en New Scientist.[7]

Burgerwetenschap

[bewerken | brontekst bewerken]

Sinds 2009 lanceerde Larmuseau verschillende burgerwetenschappelijk projecten rond genetische genealogie samen met Familiekunde Vlaanderen, waaronder het 'DNA-project Hertogdom Brabant', 'DNA-project België' en 'De Gen-iale Stamboom'. In 2020 lanceerde Larmuseau het succesvolle MamaMito, een citizen science-initiatief waarbij 7.800+ deelnemers hun moederlijke stamreeks documenteerden. Dit leverde unieke inzichten op in maternale verwantschappen over meerdere eeuwen die werden getest via mitochondriaal DNA, met toepassingen in genealogisch en biomedisch onderzoek.[8]

Historisch DNA-onderzoek

[bewerken | brontekst bewerken]

Larmuseau onderzocht historische migratiepatronen, verwantschapspatronen en pathogenen via modern DNA en ancient DNA, waaronder:

  • De 16e-eeuwse migratie van Frankrijk naar Vlaanderen,[9]
  • Het Merovingische grafveld in Koksijde (650–750 n.Chr.), waar twee genetisch verschillende groepen samen leefden,[10]
  • De begraafplaats op de Groenmarkt in Sint-Truiden (700-1800 n.Chr.) waar voor het eerst bewijs voor de pest in de 14de eeuw in de Lage Landen werd gevonden.[11]

Hij realiseerde met zijn team reeds tal van historische identificaties via verwantschapsanalyse:

Ethische vraagstukken

[bewerken | brontekst bewerken]

Larmuseau waarschuwde voor de risico’s van genetische privacy, met name bij commerciële DNA-tests.[16] Zijn werk benadrukt de noodzaak van ethische richtlijnen voor genetisch onderzoek, vooral in forensische en genealogische contexten.

Ook kaart Larmuseau vaak in ethische publicaties en opiniestukken het gebrek aan respect met menselijke resten op publieke begraafplaatsen[17] en musea[18].

Maatschappelijke betrokkenheid

[bewerken | brontekst bewerken]

Onderwijs en wetenschapscommunicatie

[bewerken | brontekst bewerken]

Erfgoed en cultuur

[bewerken | brontekst bewerken]

Publicaties (selectie)

[bewerken | brontekst bewerken]
[bewerken | brontekst bewerken]