Machiavellisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Machiavellisme is een term uit de staatkunde die ook gebruikt wordt in de psychologie. Belangrijk is het om een onderscheid te maken tussen deze twee zaken, daar ze over verschillende zaken handelen. De term is ontleend aan de Italiaanse politicus en filosoof Niccolò Machiavelli en één van zijn belangrijkste werken: De vorst.

Tegenover het machiavellisme staat het anti-machiavellisme.

Staatkunde[bewerken]

Binnen de staatkunde wordt ermee bedoeld dat men de ideeën van Machiavelli uitvoert, zoals geschreven in enkele van zijn boeken, voornamelijk De vorst. Hierbij gaat het over de manieren waarop men macht verkrijgt, hoe men de macht behoudt en wanneer men ophoudt met de macht nastreven. Belangrijk is het hierbij op te merken dat men niet spreekt over hoe men de macht gebruikt, wanneer men aan de macht is. Dit is niet omdat Machiavelli hier niet over gesproken heeft, maar omdat filosofen daar veel uitgebreider over gesproken hebben en dat dit dus niet bijzonder is voor Machiavelli.

Machiavelli pleit weliswaar niet voor een machtswellust. De macht moet volgens hem gebruikt worden om de chaos in de staat af te wenden. Kennis van de geschiedenis en van de situatie: Als een handelen gedoemd is om te mislukken moet de politicus nalaten om zo te handelen.

Psychologie[bewerken]

Binnen de psychologie wordt er mee bedoeld dat men een sluwe, gewetenloze aanleg heeft. In de psychologie werd de term gebruikt door Richard Christie en Florence Geis in de jaren 60 van de twintigste eeuw. Geis heeft een test ontwikkeld om de mate van machiavellisme van iemand te meten. Dit werd de MACH-IV-test genoemd. Een score hoger dan zestig uit honderd werd hoog genoemd en een score lager dan zestig uit honderd werd laag genoemd. Er werd destijds gezocht naar een verband tussen een hoge score in de MACH-IV-test en psychische zaken als een narcistische persoonlijkheidsstoornis en psychopathie.

Externe link[bewerken]