Machiavellisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search

Machiavellisme is de politieke theorie die stelt dat alles is toegestaan voor het verwerven of behouden van macht, onafhankelijk van recht en moraal. De naam verwijst naar de Italiaanse politicus en filosoof Niccolò Machiavelli die in zijn geschriften, met name in De vorst, dergelijk politiek handelen beschrijft. De term "machiavellisme" is doorgaans negatief beladen. Tegenover het machiavellisme staat het anti-machiavellisme.

Behalve in de staatkunde wordt de term ook gebruikt in de psychologie. Het vormt daar met psychopathie en narcisme de donkere drie.

Staatkunde[bewerken]

Hoewel Machiavelli lange tijd als auteur van het machiavellisme werd gezien, probeert hij in zijn werk het staatsmanschap wetenschappelijk te benaderen en baseert hij zich onder meer op zijn ervaringen als diplomaat. Hij wordt als grondlegger van de moderne politieke wetenschappen gezien. Het naar hem vernoemde "machiavellisme" wordt daarentegen veelal als synoniem voor een medegenloze, "het doel heiligt de middelen"-stijl van handelen gebruikt, zowel binnen als buiten de politiek.

Psychologie[bewerken]

Binnen de psychologie wordt ermee bedoeld dat men een sluwe, gewetenloze aanleg heeft. In de psychologie werd de term gebruikt door Richard Christie en Florence Geis in de jaren 1960. Geis heeft een test ontwikkeld om de mate van machiavellisme van iemand te meten. Dit werd de MACH-IV-test genoemd. Een score hoger dan zestig uit honderd werd hoog genoemd en een score lager dan zestig uit honderd laag. Er werd destijds gezocht naar een verband tussen een hoge score in de MACH-IV-test en psychische zaken als een narcistische persoonlijkheidsstoornis en psychopathie.

Externe link[bewerken]