Magnesiumoxide

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Magnesiumoxide
Structuurformule en molecuulmodel
Magnesiumoxide in poedervorm
Magnesiumoxide in poedervorm
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
MgO
Molmassa 40,31 g/mol
CAS-nummer 1309-48-4
EG-nummer 215-171-9
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand vast
Kleur wit
Dichtheid 3,65 g/cm³
Smeltpunt 3073 °C
Kookpunt 3873 °C
Thermodynamische eigenschappen
ΔfGos −569,43 kJ/mol
ΔfHos −601,7 kJ/mol
Sos 26,94 J/mol·K
Cop,m 37,15 J/mol·K
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Magnesiumoxide komt voor als het mineraal magnesiet en periklaas. De chemische formule is MgO.

Magnesiumoxide is een wit poeder, dat onoplosbaar is in water. Als kristal is het kleurloos.

Synthese[bewerken]

Magnesiumoxide ontstaat bij het verbranden van magnesium:

Het kan gewonnen worden uit zeewater door het verhitten van een magnesiumverbinding, zoals magnesiumhydroxide of magnesiumcarbonaat.

Toepassingen[bewerken]

Magnesiumoxide wordt ingezet als vulstof in papier. Ook wordt het ingezet bij de productie van celstof, als kunstmest, als additief voor diervoeding, voor waterzuivering, als uitgangsstof voor chemische reacties, bij de zuivering van suiker, in rubber en kunststof, en bij de productie van glas. Het kan tevens ingezet worden als katalysator. Voor de bereiding van coatings vindt het toepassing als verdikkingsmiddel en dispergeermiddel.

Magnesiumoxide reageert vrij makkelijk met zuren en water en vormt daarbij zouten en magnesiumhydroxide. Dit proces vindt bij inname van magnesiumoxide via voeding in de maag plaats door het daar aanwezige zoutzuur. Opname van Magnesiumoxide of magnesium zouten via de huid is niet wetenschappelijk bewezen.

Magnesiumoxide wordt in de geneeskunde onder meer gebruikt als laxeermiddel[1] en bij brandend maagzuur.