Manchester City FC

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Manchester City
Naam Manchester City Football Club
Bijnaam The Citizens
The Sky Blues
Manchester Money
City
Opgericht 1880
Stadion Etihad Stadium
47.726
Manchester
Vlag van Engeland Engeland
Voorzitter Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Khaldoon Al Mubarak
Eigenaar Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Sheikh Mansour
Trainer Vlag van Chili Manuel Pellegrini
Competitie Vlag van Engeland Premier League
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
geldig voor 2015/16
Icoontje huidige resultaten 2015/16
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Manchester City FC is een Engelse voetbalclub opgericht in 1880 als West Gorton Saint Marks. In 1887 werd de naam veranderd in Ardwick F.C. en in 1894 werd het Manchester City FC. De club speelt zijn thuiswedstrijden in het Etihad Stadium.

Na tweemaal een FA Cup en tweemaal een landstitel te hebben gewonnen, beleefde de club eind jaren 60, begin jaren 70 zijn hoogtepunt. Toenmalig trainer Joe Mercer had spelers als Francis Lee, Colin Bell, Mike Summerbee en Mike Doyle ter beschikking. De club won in korte tijd een landstitel, een FA Cup, een League Cup en won in 1970, in Wenen, de Europacup II ten koste van Górnik Zabrze (2-1).

44 jaar na de landstitel in 1968 pakte Manchester City op 13 mei 2012 weer de landstitel door Queens Park Rangers in de laatste minuut te verslaan. In 2014 herhaalde Manchester City dit feit door op de laatste speeldag West Ham United te verslaan met 2-0. Onder leiding van Manuel Pellegrini pakte de club dat seizoen de zogenaamde League Cup Double, want City had ook al de League Cup gewonnen, na een 3-1 winst op Sunderland AFC.

De Leden van de band Oasis zijn supporters van de club. Ze hebben opgetreden op Maine Road, het oude stadion van de club.

Geschiedenis[bewerken]

Ontstaan tot aan WOII[bewerken]

De club werd in 1880 opgericht als St. Marks (West Gorton). In 1887 verhuisde de club naar het nieuwe stadion Hyde Road in Ardwick, in het oosten van Manchester en werd omgedoopt in Ardwick AFC. In 1891/92 sloot de club zich aan bij de Football Alliance, de tegenhanger van de Football League. Het volgende seizoen werd de Football Alliance opgeslorpt door de Football League en werd de tweede klasse (Second Division). Door financiële problemen kwam er een reorganisatie binnen de club in 1893/94 en werd de naam veranderd in Manchester City FC.

In 1896 werd de club vicekampioen achter Liverpool maar kon niet promoveren. Drie jaar later was het wel raak toen de titel gewonnen werd. Na drie seizoenen degradeerde de club en kon na één seizoen terug promoveren. Bij de herintrede werd de club vicekampioen achter Sheffield Wednesday en versloeg Bolton Wanderers met 1-0 in het stadion van Crystal Palace in de finale van de FA Cup. De club haalde nog enkele goede resultaten maar degradeerde opnieuw in 1909. Ook nu kon de club na één seizoen terugkeren en haalde middelmatige resultaten tot de competitie stilgelegd werd door de Eerste Wereldoorlog, in het laatste seizoen werd de club vijfde.

Na de oorlog ging de club op hetzelfde elan verder en haalde goede resultaten, in 1921 werd de tweede plaats behaald, achter Burnley. Een jaar eerder werd de hoofdtribune vernield door een brand en de club verhuisde in 1923 naar het nieuwe stadion Maine Road. Na de goede notering ging het bergaf tot een nieuwe degradatie volgde in 1926. Deze keer duurde het twee seizoenen vooraleer City zich weer bij de elite kon voegen. In 1933 bereikte de club opnieuw de finale van de FA Cup maar verloor van Everton, een jaar later was het wel raak toen Portsmouth FC verslagen werd.

In 1936/37 werd de club kampioen met drie punten voorsprong op Charlton Athletic. Het succes werd echter niet verlengd en er volgde zelfs een anticlimax door het volgende seizoen te degraderen en dat terwijl de club 80 keer scoorde, het meeste in de hele divisie.

In de tweede klasse eindigde de club in de subtop, in 1939 werd de competitie vroegtijdig stilgelegd door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog.

Naoorlogse periode en gouden tijdperk[bewerken]

Na de oorlog werd de club meteen kampioen in de Second Division en schaarde zich weer bij de elite. Na twee seizoenen in de top tien degradeerde de club opnieuw in 1950. Na één seizoen keerde City terug en vocht enkele seizoenen tegen degradatie tot 1954/55 toen de club zevende werd en de FA Cup won tegen Birmingham City. Deze FA-finale, die de club met 3-1 won, is een van de beroemdste in de geschiedenis, omdat Manchester doelman Bert Trautmann een kwartier voor het einde een nekwervel brak na een botsing en gewoon verder speelde zonder te weten wat er aan de hand was. Het jaar erna werd de club vierde in de competitie, de volgende seizoenen was de club een middenmoter met af en toe een uitschieter. In 1963 degradeerde de club weer en kon zelfs in de tweede klasse niet met de top mee aan de eerste twee seizoenen, de toeschouwers lieten het ook afweten en in januari 1965 kwam het laagterecord opdagen, 8015 tegen Swindon Town. Het derde seizoen in de Second Division was wel raak en de club promoveerde opnieuw, dit keer voor een succesvol tijdperk.

Na een rustig seizoen deed de club helemaal mee voor de titel in 1967/68 samen met verdedigend kampioen en stadsrivaal Manchester United. City won de titel met twee punten voorsprong op United en mocht voor het eerst Europees spelen. Het Turkse Fenerbahçe SK maakte er echter een kort avontuur van. Ook in de competitie liep het niet vlot en de club werd slechts dertiende, al was dat wel een stuk beter dan de vorige keer toen ze kampioen waren. Troostprijs dat jaar was een nieuwe FA Cup overwinning en een nieuw Europees avontuur. Bilbao, Lierse, Académica en Schalke werden achtereenvolgens opzij gezet en in de finale van de Europacup II won City van het Poolse Górnik Zabrze. Zo werd City in 1969 de tweede ploeg die een nationale en internationale beker won in hetzelfde seizoen. Het volgende jaar werd de club in de halve finale verslagen door Chelsea In 1974 mocht de club op de laatste speeldag van het seizoen de genadeslag geven aan aartsrivaal Manchester United door uitgerekend een goal van oud-speler Denis Law met 1-0 te winnen, waardoor degradatie voor United volgde.

Donkere jaren[bewerken]

De jaren tachtig luidde een minder goede periode in, in 1983 degradeerde de club en speelde twee jaar in tweede divisie en vervolgens weer twee jaar in eerste divisie om vervolgens weer te degraderen en twee jaar in de tweede divisie te spelen. De jaren negentig begonnen beter met een vijfde plaats in 1991 en 1992 onder leiding van trainer Peter Reid. Nadat hij wegging ging het ook slechter met City. In 1992 was de club medeoprichter van de Premier League die de First Division verving als hoogste klasse. Daar speelde de club tot 1996 toen een nieuwe degradatie volgde.

Twee seizoenen later was een dieptepunt in de historie van de club bereikt, Manchester City degradeerde naar de derde klasse (Second Division).

Heropstanding[bewerken]

Tijdens de busreis door de stad na het kampioenschap: Nasri en Agüero laten de beker aan het publiek zien.

In het eerste seizoen werd de club derde en kon via de eindronde promoveren. Hoe ver het eersteklassevoetbal ook klonk in 1998 toen de club degradeerde, zo dichtbij was het toen het nieuwe millennium ingeluid werd en de club als vicekampioen zich weer bij de top van het Engelse voetbal schaarde. De twee promoties op rij waren echter wat te veel geweest voor de club die meteen weer degradeerde.

Maar dan werd City opnieuw kampioen en bij de terugkeer werd de negende plaats bereikt en er werd weer Europees gevoetbald. Twee jaar later deed de club het nog beter met een achtste plaats. De afgelopen twee seizoenen eindigde de club in de top 4. De heropstanding werd op 13 mei 2012 bekroond met de landstitel in de wedstrijd tegen Queens Park Rangers. Manchester City FC stond tot de 92e minuut nog met 1-2 achter en zal met deze stand de landstitel over moeten laten aan de eeuwige aartsrivaal Manchester United. Het onmogelijke lukte en City won toch nog door goals van Edin Džeko (92e minuut) en Sergio Agüero (95e minuut).

Overname[bewerken]

Onder andere Carlos Tévez kwam Manchester City versterken. Hij kwam van de aartsrivaal Manchester United.

In de zomer van 2007 werd bekend dat Manchester City als de zoveelste club in Engeland werd overgenomen door een miljardair. De Thai Thaksin Shinawatra nam voor £81.600.000 tachtig procent van de aandelen over. Hij pompte enkele miljoenen in de selectie, wat ervoor zorgde dat nieuwe trainer Sven-Göran Eriksson acht nieuwe spelers kon kopen: Ronaldo Bianchi, Valeri Bojinov, Vedran Ćorluka, Elano, Gelson Fernandes, Javier Garrido, Martin Petrov en Geovanni. Het leverde echter geen grote resultaten op.

In 2008 werd de club gekocht door de Abu Dhabi United Group (ADUG) dat voor 185 miljoen een meerderheidsbelang kocht. Het vermogen van de familie Al Nayhan, één van de investeerders, zou geschat worden op 32 miljard euro, waardoor Manchester City de rijkste club ter wereld werd. Één van de motieven van de investeerders is het promoten van Abu Dhabi op sportief en cultureel gebied. De Thai Thaksin Shinawatra mocht aanblijven als voorzitter. De eerste grote aankoop die Manchester City sinds de nieuwe overname deed was Robinho, die voor 42 miljoen euro werd overgenomen van Real Madrid.

In de zomer van 2009 kocht Manchester City onder andere Gareth Barry, Stuart Taylor, Carlos Tévez, Roque Santa Cruz, Emmanuel Adebayor, Kolo Touré, Joleon Lescott en Sylvinho. In januari 2010 werd bekend dat Manchester City een contract van 6 maanden had afgesloten (met een optie tot koop) met de Fransman Patrick Vieira van Internazionale.

In de zomer van 2010 haalde Manchester City onder anderen James Milner, Jérôme Boateng, David Silva, Yaya Touré, Mario Balotelli en Aleksandar Kolarov. Ook voor deze spelers werd er veel geld neergelegd, en kreeg Yaya Touré zelfs een salaris van 220.000 pond per week.

In de jaren daarna ging de club hiermee door. In de zomers van 2011, 2012 en 2013 werd 272.785.00 miljoen pond aan nieuwe spelers uitgegeven. Ook wordt er een hypermodern jeugdcomplex van 200 miljoen pond gebouwd, waar vooral de jeugd moet spelen. Omdat de club de Financial Fair Play-regels van de FIFA niet nakwam, heeft de FIFA City een boete van 60 miljoen pond opgelegd, krijgt het een salarisplafond opgelegd en mag het vanaf seizoen 2014/15 maximaal 21 spelers inschrijven voor de Champions League. In een verklaring laat City weten de sancties zonder morren te accepteren.

Erelijst[bewerken]

1937, 1968, 2012, 2014
1903, 1934, 1956, 1969, 2011
1970, 1976, 2014
1970
1937, 1968, 1972, 2012
Finalist: 1970
2009

Eindklasseringen[bewerken]

Seizoen Clubs Divisie Duels Winst Gelijk Verlies Doelsaldo Punten
2006–2007 14 20 Premier League 38 11 9 18 29–44 42
2007–2008 9 20 Premier League 38 15 10 13 45–53 55
2008–2009 10 20 Premier League 38 15 5 18 58–50 50
2009–2010 5 20 Premier League 38 18 13 7 73–45 67
2010–2011 3 20 Premier League 38 21 8 9 60–33 71
2011–2012 Simple gold crown.svg 20 Premier League 38 28 5 5 93–29 89
2012–2013 2 20 Premier League 38 23 9 6 66–34 78
2013–2014 Simple gold crown.svg 20 Premier League 38 27 5 6 102–37 86
2014–2015 2 20 Premier League 38 24 7 7 83–38 79

Manchester City in Europa[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van Manchester City FC voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Manchester City FC speelt sinds 1968 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam:

2011/12, 2012/13
1968/69
2010/11, 2011/12
1969/70, 1970/71
1972/73, 1976/77, 1977/78, 1978/79, 2003/04, 2008/09
-

Selectie 2015/16[bewerken]

Aanvoerder Vincent Kompany
Nummer Speler Nationaliteit Spelend bij de club sinds Laatste club
Keepers
1 Joe Hart Vlag van Engeland 2006 Vlag van Engeland Birmingham City
13 Willy Caballero Vlag van Argentinië 2014 Vlag van Spanje Málaga CF
29 Richard Wright Vlag van Engeland 2012 Vlag van Engeland Preston North End
Verdedigers
3 Bacary Sagna Vlag van Frankrijk 2014 Vlag van Engeland Arsenal FC
4 Vincent Kompany Aanvoerder Vlag van België 2008 Vlag van Duitsland Hamburger SV
/ Jason Denayer Vlag van België 2014 Vlag van Schotland Celtic
5 Pablo Zabaleta Vlag van Argentinië 2008 Vlag van Spanje RCD Espanyol
11 Aleksandar Kolarov Vlag van Servië 2010 Vlag van Italië SS Lazio
20 Eliaquim Mangala Vlag van Frankrijk 2014 Vlag van Portugal FC Porto
22 Gaël Clichy Vlag van Frankrijk 2011 Vlag van Engeland Arsenal
26 Martín Demichelis Vlag van Argentinië 2013 Vlag van Spanje Atlético Madrid
Middenvelders
6 Fernando Vlag van Brazilië 2014 Vlag van Portugal FC Porto
8 Samir Nasri Vlag van Frankrijk 2011 Vlag van Engeland Arsenal
15 Jesús Navas Vlag van Spanje 2013 Vlag van Spanje Sevilla FC
21 David Silva Vlag van Spanje 2010 Vlag van Spanje Valencia CF
25 Fernandinho Vlag van Brazilië 2013 Vlag van Oekraïne Sjachtar Donetsk
42 Yaya Touré Vlag van Ivoorkust 2010 Vlag van Spanje FC Barcelona
Aanvallers
10 Edin Džeko Vlag van Bosnië en Herzegovina 2011 Vlag van Duitsland VfL Wolfsburg
14 Wilfried Bony Vlag van Ivoorkust 2015 Vlag van Engeland Swansea City
16 Sergio Agüero Vlag van Argentinië 2011 Vlag van Spanje Atlético Madrid
35 Stevan Jovetić Vlag van Montenegro 2013 Vlag van Italië ACF Fiorentina
7 Raheem Sterling Vlag van Engeland 2015 Vlag van Engeland Liverpool FC
  • Rugnummer 23 wordt nooit meer uitgereikt. Dit ter nagedachtenis aan voormalig speler Marc-Vivien Foé die tijdens een interland overleed terwijl hij bij Olympique Lyonnais onder contract stond en verhuurd werd aan de Engelse club. Hij speelde voor de club met het nummer 23.

Transfers 2015/16[bewerken]

Naam Nationaliteit Positie Van/naar Transfersom
Aangetrokken
Vertrokken
Gehuurd

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

Argentijnen
Belgen
Brazilianen
Duitsers
Engelsen
Ieren
Ivorianen
Fransen
Nederlanders
Overig

Trainer-coaches[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van trainers van Manchester City FC voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Nationaliteit Naam Periode
Vlag van Engeland Joe Royle 1998-2001
Vlag van Engeland Kevin Keegan 2001-2005
Vlag van Engeland Stuart Pearce 2005-2007
Vlag van Zweden Sven-Göran Eriksson 2007-2008
Vlag van Wales Mark Hughes 2008-2009
Vlag van Italië Roberto Mancini 2009-2013
Vlag van Chili Manuel Pellegrini 2013-heden

Externe link[bewerken]