Mare Australe

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Mare Australe. De door lava overstroomde krater Jenner is in het midden van de foto te zien, de krater Lamb rechts.

De Mare Australe (Latijn: zee van het zuiden) is een mare (maanzee) op de Maan. Vanwege de ligging van deze mare is een gedeelte vanaf de Aarde aan de rand van de Maan te zien, een ander gedeelte ligt op de achterkant van de maan. De mare heeft een diameter van 970 km en ligt in een gelijknamig inslagbekken.

Beschrijving[bewerken | brontekst bewerken]

Het Australe-inslagbekken werd gevormd in het tijdperk Prenectarium, het vloedbasalt dat het bekken gevuld heeft komt uit het Laat Imbrium. Vergeleken met andere maria heeft de Mare Australe een relatief oneven oppervlak, dat bedekt is met inslagkraters. Veel van deze kraters zijn opgevuld met basalt, wat erop duidt dat ze ouder zijn dan het basalt zelf. De grootste kraters in de Mare Australe zijn Jenner en Lamb.

Hoewel een gedeelte van de Mare Australe op de achterkant van de maan ligt, is de mare als de libratie gunstig is helemaal vanaf aarde te zien.

Locatie[bewerken | brontekst bewerken]

Mare Australe bevindt zich aan het zuidoostelijk gedeelte van de rand van de naar de Aarde toegekeerde kant van de Maan. Het noordelijk gedeelte van Mare Australe bevindt zich op LAC zone 116 [1] en op de zuidelijke helft van Libratiezone IV [2]. Het zuidelijk gedeelte bevindt zich op LAC zone 129 [3] en op de noordelijke helft van Libratiezone V [4].

Naamgeving[bewerken | brontekst bewerken]

De benaming Mare Australe werd gegeven door de Duitse astronoom en selenograaf Johann Heinrich von Mädler [5].

Literatuur en maanatlassen[bewerken | brontekst bewerken]

  • Mary Adela Blagg: Named Lunar Formations.
  • T.W. Webb: Celestial Objects for Common Telescopes, Volume One: The Solar System (met beschrijvingen van telescopisch waarneembare oppervlaktedetails op de maan).
  • Tj.E. De Vries: De Maan, onze trouwe wachter.
  • Hugh Percy Wilkins, Patrick Moore: The Moon.
  • A.J.M. Wanders: Op Ontdekking in het Maanland.
  • Patrick Moore: New Guide to the Moon.
  • Harold Hill: A Portfolio of Lunar Drawings.
  • Antonin Rukl: Moon, Mars and Venus (pocket-maanatlasje, de voorganger van Rukl's Atlas of the Moon).
  • Antonin Rukl: Atlas of the Moon.
  • Harry de Meyer: Maanmonografieën (Vereniging Voor Sterrenkunde, 1969).
  • Tony Dethier: Maanmonografieën (Vereniging Voor Sterrenkunde, 1989).
  • Ewen A. Whitaker: Mapping and Naming the Moon, a history of lunar cartography and nomenclature.
  • The Hatfield Photographic Lunar Atlas, edited by Jeremy Cook.
  • Charles J. Byrne: The Far Side of the Moon, a photographic guide.
  • William P. Sheehan, Thomas A. Dobbins: Epic Moon, a history of lunar exploration in the age of the telescope.
  • Ben Bussey, Paul Spudis: The Clementine Atlas of the Moon, revised and updated edition.
  • Charles A. Wood, Maurice J.S. Collins: 21st Century Atlas of the Moon.

Referenties[bewerken | brontekst bewerken]

  1. Ben Bussey, Paul Spudis: The Clementine Atlas of the Moon, revised and updated edition, page 232
  2. Antonin Rukl: Atlas of the Moon, page 185
  3. Ben Bussey, Paul Spudis: The Clementine Atlas of the Moon, revised and updated edition, page 258
  4. Antonin Rukl: Atlas of the Moon, page 186
  5. Ewen A. Whitaker: Mapping and Naming the Moon, a history of lunar cartography and nomenclature, page 220