Marianne Vos

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Marianne Vos
Vos in 2015.
Vos in 2015.
Persoonlijke informatie
Bijnaam De Kannibaal
Geboortedatum 13 mei 1987
Geboorteplaats 's-Hertogenbosch, Nederland
Nationaliteit Vlag van Nederland Nederlandse
Lengte 168 cm
Gewicht 58 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg WM3 Pro Cycling
Discipline(s) Baanwielrennen, Veldrijden, Wegwielrennen
Specialisatie(s) Puntenkoers, Scratch (baanwielrennen)
Cyclocross (veldrijden)
Klimmen, Massasprinten (wegwielrennen)
Ploegen
2006–2009
2010–2011
2012–2016
2017–heden
DSB Bank Ladies
Nederland Bloeit
Rabobank-Liv Woman
WM3 Pro Cycling
Medailleoverzicht
Medailles
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Marianne Vos ('s-Hertogenbosch, 13 mei 1987) is een Nederlands baanwielrenster, veldrijdster en wegwielrenster. Ze is in deze disciplines tweevoudig olympisch kampioene en twaalfvoudig wereldkampioene.

Carrière[bewerken]

Vos wint eerste editie La Course
Wereldkampioene veldrijden
In de roze trui van de Giro Donne

In 2006 werd Marianne Vos in het Achterhoekse Zeddam wereldkampioene veldrijden. Ze was de Duitse titelverdedigster Hanka Kupfernagel in de sprint te snel af. Eerder dat seizoen werd ze ook al Europees kampioene veldrijden. Later dat jaar werd ze in Salzburg ook wereldkampioene op de weg.

Tijdens haar eerste Nederlands kampioenschap op de weg werd ze in Maastricht eerste, door 1,5 kilometer voor de streep Chantal Beltman in te halen. Uiteindelijk bleef ze op de streep Sharon van Essen en Suzanne de Goede net voor.

Eind juni 2006 werd Marianne Vos uitgeroepen tot 'Talent van het Jaar 2006'. Uit handen van Erica Terpstra, voorzitster van het NOC*NSF, ontving ze de bijbehorende trofee De Junior. De andere genomineerden waren zevenkampster Laurien Hoos en turner Epke Zonderland.

Sinds 15 mei 2007 is zij de nummer één op de UCI-ranglijst.[1] Zij kwam uit voor de DSB Wielerploeg (met onder meer Daniëlle Bekkering en Renate Groenewold), daarna tot en met 31 december 2011 voor de wielerploeg Nederland Bloeit. Met ingang van 1 januari 2012 prijkt de naam van Rabobank op haar shirt.

In 2011 werd ze voor de vierde keer wereldkampioene bij het veldrijden.[2] Ze won voor de vijfde keer op rij de Keetie van Oosten-Hage Trofee voor beste wielrenster van het jaar.[3] In juni 2011 werd ze voor de vierde keer Nederlands kampioene wielrennen op de weg.

In december 2013 werd Marianne uitgeroepen tot Nederlands mountainbikester van het jaar in de categorie Dames Elite. Ze won dat jaar onder andere de Sea Otter Classic en de Cyprus Afxentia Cup. Ook behaalde ze een elfde plek tijdens de World Cup in Albstadt. Daarnaast behaalde ze in diezelfde maand de titel 'Sportvrouw van het jaar'.

Op 1 februari 2014 werd ze in Hoogerheide (Nederland) voor de zevende keer (waarvan zes keer op rij) wereldkampioene veldrijden met een voorsprong van ruim een minuut op de nummer twee, de Italiaanse Eva Lechner. Op 27 juli 2014 werd op de Avenue des Champs-Élysées in Parijs de eerste editie van La Course by Le Tour de France verreden. Deze wedstrijd voor vrouwen vindt plaats op de laatste dag van de Ronde van Frankrijk voor mannen. De wedstrijd kwam er na een petitie van Emma Pooley, Kathryn Bertine, Chrissie Wellington en Marianne Vos voor een Tour voor vrouwen,[4] na het wegvallen van La Grande Boucle Féminine in 2009. De eerste editie van La Course werd gewonnen door Vos zelf: in de sprint versloeg ze Kirsten Wild.[5]

2015: blessures, overtraind en comeback[bewerken]

In de winter van 2014-2015 kreeg Vos last van een hamstringblessure.[6] Na haar bronzen medaille op het WK veldrijden op 31 januari in Tabor stelde ze haar rentree op de weg diverse keren uit. In maart had ze nog ambities om op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro ook deel te nemen op de mountainbike.[7] Op 6 april won ze verrassend haar eerste mountainbikewedstrijd Paasbike in Nieuwkuijk. Op 26 april brak ze een rib tijdens een mountainbikewedstrijd in Oostenrijk.[8] Nadat ze tweede werd in haar eigen Marianne Vos Classic, maar vervolgens de Europese Spelen, het NK op de weg en de Giro Rosa moest laten schieten, liet Vos op 21 juli weten de rest van het seizoen 2015 niet meer in actie te komen, omdat ze overtraind is.[9] Ook maakte ze bekend in het veldritseizoen 2015-2016 niet in actie te komen. Zelf noemde ze het verplicht rust nemen "mijn moeilijkste wedstrijd ooit".[10] In de loop van de winter mocht ze haar trainingen langzaam opvoeren en in 2016 werd ze 10e in haar eerste wedstrijd, de Drentse 8 van Westerveld.[11] Hierna won ze de Pajot Hills Classic, haar tweede wedstrijd na haar comeback. In de sprint op kasseien in Dwars door de Westhoek kwam Vos hard ten val, zonder ernstige verwondingen.[12] Nadat ze voor de 7e keer de 7-Dorpenomloop Aalburg op haar naam schreef, won ze op 21 mei haar eerste World Tourwedstrijd: de 3e etappe in de Ronde van Californië. In die maand werd ze officieel geselecteerd door bondscoach Johan Lammerts voor de Olympische wegrit op 7 augustus.

Wereldkampioenschap wielrennen op de weg[bewerken]

Op zaterdag 23 september 2006 werd Marianne in Salzburg (Oostenrijk) wereldkampioene op de weg. In de sprint was ze de sterkste van een omvangrijke kopgroep. Trixi Worrack uit Duitsland werd tweede. Van 2007 tot en met 2011 volgden vijf zilveren medailles op rij, een record.

Tijdens het wereldkampioenschap wielrennen in Valkenburg op 22 september 2012 veroverde zij wederom de regenboogtrui. Ze maakte deel uit van een kopgroep die in de slotfase van de wedstrijd nog uit vijf rensters bestond. Op de Cauberg liet ze haar tegenstanders achter, waarna ze met een door een toeschouwer aangereikte vlag in haar handen de finish passeerde.

Op 28 september 2013 behaalde zij in Florence (Italië) voor de derde maal en voor de tweede keer op rij het wereldkampioenschap op de weg. Op de korte, maar venijnige Via Salviati nam zij op imposante wijze de benen. Het gaatje dat ze sloeg was niet groot, maar groot genoeg voor de wereldtitel. Ze kwam na 140 kilometer alleen aan. Achter de winnares pakte Emma Johansson zilver en Rossella Ratto brons. Anna van der Breggen eindigde als vierde. In 2015 ging Vos vanwege haar blessures niet naar het WK en in 2016 was ze meesterknecht voor topfavoriete Kirsten Wild. Vos ging meerdere keren in de aanval en aan de finish was ze de laatste lead-out voor Wild, die tweede werd achter Amalie Dideriksen.

Op weg naar goud in Londen 2012
Vos op de spelen in Rio 2016

Olympische Spelen[bewerken]

Tijdens de Olympische Spelen in Beijing (2008) won Marianne bij het baanwielrennen de gouden medaille op de puntenkoers. Ze finishte met een ronde voorsprong. Daarnaast reed zij de wegwedstrijd en tijdrit.

Tijdens de Olympische Spelen in Londen (2012) won ze de gouden medaille op het onderdeel wegwedstrijd. Ze zat in een kopgroep met Elizabeth Armitstead, Olga Zabelinskaya en Shelley Olds. Olds was haar grootste concurrent, maar zij reed lek. Vos wist de sprint te winnen voor Armitstead en Zabelinskaya.[13] Omdat Vos deze prestatie zag als een teamprestatie werd ook de rest van het Nederlandse team (Ellen van Dijk, Kirsten Wild en Annemiek van Vleuten) hiervoor gehuldigd in onder andere het Holland Heineken House en de Ridderzaal.[14][15] Daarnaast reed Vos ook de tijdrit, waar ze zestiende werd.[16].

Na haar blessures in 2015, was het nog onzeker of Vos haar titel kon verdedigen tijdens de Olympische Spelen in Rio de Janeiro (2016). Drie maanden voor de spelen werd ze geselecteerd voor de wegwedstrijd, waarin ze haar rol als meesterknecht en waterdrager vervulde. Annemiek van Vleuten was de sterkste op de slotklim, maar kwam in de afdaling zwaar ten val. Anna van der Breggen won uiteindelijk goud; Vos werd negende op ruim een minuut.

Medaillespiegel[bewerken]

Wegwielrennen en baanwielrennen[bewerken]

Jaar NK
Weg
NK
Tijd
NK
Baan
EK
Weg
EK
Tijd
WK
Weg
WK
Tijd
WK
Baan
Olympische Zomerspelen UCI World Cup UCI Ranking
2004 Brons (junioren) Brons (junioren) * * * WK (junioren) * * * * *
2005 NK (junioren) Brons (junioren) * * * Zilver (junioren) * * * * *
2006 NK 5e * EK (beloften) * WK * * * * Zilver
2007 Zilver * Zilver Achtervolging
NK Punten
EK (beloften) * Zilver * * * Goud Goud
2008 NK * * * * Zilver * WK Punten 14e Tijd
6e Weg
Gold medal.svg Punten
Brons Zilver
2009 NK 4e * Brons (beloften) Brons (beloften) Zilver * * * Goud Goud
2010 Zilver NK * * * Zilver * - * Goud Goud
2011 NK NK * * * Zilver 10e WK Scratch * Zilver Goud
2012 Zilver * NK Koppelkoers * * WK * * 16e Tijd
Gold medal.svg Weg
Goud Goud
2013 Zilver * * * * WK * * * Goud Zilver
2014 Brons Brons * * * 10e * * * Brons Goud
2015 * * * * * * * * * 155e
2016 Brons * * 7e * 22e * * 9e Weg 10e

* Niet deelgenomen, Bijgewerkt tot 15 oktober 2016

Vos' eerste wereldtitel, als junior
Regenboogtrui in het veld
Leiderstrui wereldbeker

Veldrijden[bewerken]

Seizoen NK
NK
EK
EK
WK
WK
Totaal
aantal
zeges
2001-2002 * * * 2
2002-2003 Brons * * 9
2003-2004 4e * * 3
2004-2005 Zilver * * 2
2005-2006 Zilver EK WK 7
2006-2007 Zilver Brons 7e 9
2007-2008 4e * Zilver 0
2008-2009 Zilver * WK 3
2009-2010 Zilver EK WK 11
2010-2011 NK * WK 7
2011-2012 NK * WK 18
2012-2013 NK * WK 10
2013-2014 NK * WK 9
2014-2015 NK * Brons 4
2015-2016 * * * 0
2016-2017 NK Zilver 8

* Niet deelgenomen, Bijgewerkt tot 1 februari 2017

Carrièreoverzicht[bewerken]

Wedstrijd Goud Zilver Brons
NK op de weg 4 4 2
NK tijdrijden 2 0 1
WK op de weg 3 5 0
Giro Donne 3 0 0
NK op de baan 2 1 0
WK op de baan 2 0 0
Goud 2 0 0
NK veldrijden 6 4 0
EK veldrijden 2 0 1
WK veldrijden 7 2 1
Wegwedstrijden 221  ?  ?
Baanwedstrijden 11  ?  ?
Veldritten 102  ?  ?
Mountainbikewedstrijden 10  ?  ?
Eindstand UCI Ranking 6 3 0

* Bijgewerkt tot 1 februari 2017

Palmares[bewerken]

Veldrijden[bewerken]

Seizoen Wereldbeker Superprestige Bpost Trofee WK
WK
NK
NK
EK
EK
Overige Totaal aantal zeges
2001-2002 ND ND ND Harderwijk, Bakel 2
2002-2003 ND ND ND Harderwijk, Almelo, Hilversum, Reusel, Zeddam, Surhuisterveen, Bakel, Vorden, Heerlen 9
2003-2004 Pijnacker ND ND ND Harderwijk, Surhuisterveen 3
2004-2005 Gieten ND ND ND Bakel 2
2005-2006 Gieten Loenhout Goud Zilver Goud Harderwijk, Wouden, Pétange 7
2006-2007 Treviso Gieten Oudenaarde, Oostmalle 7e Zilver Brons Fourmiers, Hénin-Beaumont, Vossem, Leiden, Antwerpen 9
2007-2008 Zilver 4e ND 0
2008-2009 Zolder Oostmalle Goud Zilver ND 3
2009-2010 Koksijde, Zolder, Hoogerheide Lille, Oostmalle Goud Zilver Goud Woerden, Niel, Frankfurt, Pétange 11
2010-2011 Pontchâteau Loenhout Goud Goud ND Surhuisterveen, Pétange, Valkenburg 7
2011-2012 Namen, Zolder, Liévin, Hoogerheide Gieten, Diegem Essen, Loenhout, Lille Goud Goud ND Frankfurt, Surhuisterveen, St-Michielsgestel, Leuven, Pétange, Rupchen, Valkenburg 18
2012-2013 Zolder, Rome, Hoogerheide Lille Goud Goud ND Pétange, Surhuisterveen, Otegem, Rucphen 10
2013-2014 Valkenburg, Nommay Loenhout Goud Goud ND Den Bosch, Woerden, Surhuisterveen, Leuven 9
2014-2015 Zolder Diegem Brons Goud ND Surhuisterveen 4
2015-2016 geen deelname ND ND ND 0
2016-2017 Zolder, Fiuggi, Hoogerheide Diegem Baal Zilver Goud ND Surhuisterveen, Maldegem 8
Totaal 20 7 13 7 6 2 47 102

Mountainbiken[bewerken]

Seizoen Wereldbeker Kampioenschappen Overige Totaal aantal zeges
2013 Egmond-pier-Egmond[17], 2e etappe Afxentia Sunshine Cup, 3e etappe Afxentia Sunshine Cup, Eindklassement Afxentia Sunshine Cup, Nieuwkuik, Norg, Sea Otter Classic 7
2014 Egmond-pier-Egmond, Sea Otter Classic 2
2015 Nieuwkuik 1
Totaal 0 0 10 10

Baanwielrennen[bewerken]

Jaar Vlag van Nederland NK Arc en ciel.png WK Overige Totaal aantal zeges
2007 Goud Scratch en Puntenkoers,
Zilver Achtervolging
WB Peking Scratch en Puntenkoers 4
2008 Goud Puntenkoers Goud OS Puntenkoers, 6daagse Rotterdam, WB Kopenhagen Scratch 4
2009 0
2010 WB Melbourne Afvalling 1
2011 Goud Scratch 1
2012 Goud Koppelkoers 1
Totaal 3 2 6 11

Wegwielrennen[bewerken]

2005 - 2 zeges

2006 - 15 zeges

2007 - 27 zeges

2008 - 24 zeges

2009 - 20 zeges

2010 - 24 zeges

2011 - 33 zeges

2012 - 21 zeges

2013 - 23 zeges

2014 - 23 zeges

2015

geen overwinningen op de weg

2016 - 9 zeges

2017 - 6 zeges

Totaal: 227 zeges

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

2006
2007
2008
2009 Brons ↑ (1) 
2010 7e (2) 
2011 Jersey pink.svg ↑ (5) 
2012 Jersey pink.svg ↑ (5)Jersey red.svg 
2013 6e (3)Jersey red.svg 
2014 Jersey pink.svg ↑ (4)Jersey red.svg 
2015
2016
2017
Jaar Ronde van Vlaanderen Amstel Gold Race Waalse Pijl GP Plouay WK op de weg Wereld- ranglijst
2006 Goud ↑ Zilver (UPT)
2007 Zilver ↑ Goud (UPT)
2008 5e Goud ↑ Zilver ↑ Zilver (UPT)
2009 6e Goud ↑ Zilver Zilver ↑ Goud (UWR)
2010 Zilver ↑ 6e Zilver Zilver ↑ Goud (UWR)
2011 Brons ↑ Zilver ↑ Brons Zilver ↑ Goud (UWT)
2012 Goud ↑ Goud Goud ↑ Goud (UWT)
2013 Goud ↑ Goud ↑ Goud Goud ↑ Zilver (UWT)
2014 6e Zilver 10e Goud (UWT)
2015 155e (UWT)
2016 9e 12e 22e 10e (UWT)
2017 53e

Onderscheidingen[bewerken]

Marianne Vos werd drie maal (in 2008, 2009 en 2013) tot Sportvrouw van het jaar verkozen. Ze kreeg negen jaar achter elkaar (2006-2014) de Keetie van Oosten-Hage Trofee als beste wielrenster van het jaar. In 2006 werd ze verkozen als Talent van het jaar. Na haar olympische titel in 2008 werd ze onderscheiden als Ridder in de Orde van Oranje Nassau.[18] Na haar titel van 2012 ontving ze het beeldje Chapeau.[19]

Boek[bewerken]

Jeanine Laudy, Jan Willem Verkiel, Strijd in het vrouwenpeloton: de Giro door de ogen van Marianne Vos en Ellen van Dijk, Tirion Sport (ISBN 9043916145). Het verhaal van Ellen van Dijk en Marianne Vos over de Giro d'Italia Femminile (2011).