Marokkaans voetbalelftal (mannen)

Marokko
Bijnaam	أُسُودُ الأَطلَس (Atlasleeuwen)
Kledingsponsor	Puma
FIFA-ranglijst	12 2 (3 april 2025)
Hoogste ranking	8e (januari 2026)
Laagste ranking	95e (september 2010)
Associatie	Royal Moroccan Football Federation (FRMF)
Bondscoach	Mohamed Ouahbi
Stadion	Verscheidene
Meeste interlands	Noureddine Naybet (115)
Topscorer	Ahmed Faras (36)
Wedstrijden
Eerste interland:  Marokko 3–3 Irak  (Beiroet, Libanon; 19 oktober 1957) Grootste overwinning:  Marokko 13–1 Saoedi-Arabië  (Casablanca, Marokko; 6 september 1961) Grootste nederlaag:  Hongarije 6–0 Marokko  (Tokio, Japan; 11 oktober 1964)
Wereldkampioenschap
Optredens	8 (eerste keer: 1970)
Beste resultaat	Vierde (2022)
Afrika Cup
Optredens	20 (eerste keer: 1972)
Beste resultaat	Winnaar (1976, 2025)
African Championship of Nations
Optredens	5 (eerste keer: 2014)
Beste resultaat	Winnaar (2018, 2020, 2024)
Thuis Uit

Het Marokkaans voetbalelftal (Arabisch: منتخب المغرب لكرة القدم, Berbers: ⵜⴰⵔⴰⴱⴱⵓⵓⵜ ⴰⵏⴰⵎⵓⵔ ⵏ ⵍⵎⵖⵔⵉⴱ), ook wel de « AtlasLeeuwen » genoemd, is een team van voetballers dat Marokko vertegenwoordigt in internationale wedstrijden zoals de (kwalificatie)wedstrijden voor het WK en de Afrika Cup. De FRMF werd in 1955 opgericht en is aangesloten bij de CAF en de FIFA sinds 1960.

De ploeg speelt zijn thuiswedstrijden doorgaans in Casablanca, Rabat, Marrakesh, Agadir, Tanger en Oujda. Marokko kwalificeerde zich zes keer voor het Wereldkampioenschap voetbal en achttien keer voor de Afrika Cup. Het land won de Afrika Cup in 1976 en 2025 en bereikte in 2004 de finale, waarin het verloor van gastland Tunesië. In april 1998 bereikte Marokko de 10e plaats op de FIFA-wereldranglijst, destijds de hoogste notering van het elftal. Daarmee was het, na Nigeria in 1994, het tweede Afrikaanse land dat de top tien van de wereldranglijst bereikte. Op het WK 2022 werd Marokko het eerste Afrikaanse land dat de halve finale bereikte.

Wereldkampioenschap

Het allereerste WK werd gespeeld in 1930 in Uruguay. Slechts een paar landen reisden af naar Zuid-Amerika om te spelen. Marokko was in 1970 het tweede Afrikaanse land dat deelnam aan een WK-eindronde, na Egypte in 1934. Marokko moest in die tussentijd 16 jaar lang wachten voordat het opnieuw naar het WK mocht. In 1986 was Marokko het eerste Afrikaanse land dat op een WK-toernooi groepswinnaar werd en is na Kameroen het meest gekwalificeerde Afrikaans land op het WK. Nu voor 2022 heeft Marokko zich weer gekwalificeerd voor het WK. Tijdens de achtste finale wonnen ze na strafschoppen tegen Spanje, waarmee ze voor het eerst de kwartfinales op een WK haalden.In de kwartfinale won Marokko van Portugal waardoor ze het eerste Afrikaanse land werden dat zich heeft gekwalificeerd voor de halve finale. In de halve finale verloren ze van Frankrijk. In de troost finale verloren ze van Kroatië met 2-1. Ze werden het eerste Afrikaanse land dat 4de werd op een WK.

Debuut 1970

In 1970 in Mexico plaatste Marokko zich voor het eerst op de eindronde van het wereldkampioenschap.

Kwalificatie

Eerste ronde

• 3 november 1968, Casablanca, Marokko -  Marokko -  Senegal 1 - 0
• 1 januari 1969, Dakar, Senegal -  Senegal -  Marokko 2 - 1

Beide teams hadden evenveel goals gemaakt en er werd een beslissende wedstrijd gespeeld op neutraal terrein in Las Palmas, Spanje.

• 13 februari 1969, Las Palmas, Spanje -  Marokko -  Senegal 2 - 0

Tweede ronde

• 27 april 1969, Tunis, Tunesië -  Tunesië -  Marokko 0 - 0
• 18 mei 1969, Casablanca, Marokko -  Marokko -  Tunesië 0 - 0 (na verlenging)

Omdat beide teams niet konden scoren werd een beslissende wedstrijd gespeeld op neutraal terrein in Marseille, Frankrijk.

• 13 juni 1969, Marseille, Frankrijk -  Marokko -  Tunesië 2 - 2 (na verlenging)

Er werd getost om te bepalen welk land naar de eindronde mocht. Dit werd Marokko.

Finaleronde

Land	Wed	Win	Gel	Ver	DV	DT	+/−	Punt
Marokko	4	2	1	1	5	3	2	5
Nigeria	4	1	2	1	8	7	1	4
Soedan	4	0	3	1	5	8	−3	3

Eindronde West-Duitsland was in de eerste groepswedstrijd met 2-1 te sterk, Peru in de tweede wedstrijd met 3-0. Uitschakeling was een feit maar de eer werd gered met een 1-1 gelijkspel in de afsluitende wedstrijd tegen Bulgarije. Daarmee was Marokko ook het eerste Afrikaanse land dat een punt op het WK behaalde.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt  West-Duitsland 3 3 0 0 10 4 6 6  Peru 3 2 0 1 7 5 2 4  Bulgarije 3 0 1 2 5 9 -4 1  Marokko 3 0 1 2 2 6 -4 1

Mexico 1986

Marokko deed in 1986 voor de tweede keer mee aan de WK-eindronde. Zestien jaar na het debuut was eveneens Mexico plaats van handeling. Onder leiding van de Braziliaanse coach José Faria en gedragen door spelers als Aziz Bouderbala, Abdelmajid Dolmy, Badou Zaki, Mohamed Timoumi en Labid Khalifa werd Marokko het eerste Afrikaanse land dat zich plaatste voor de tweede ronde van een WK. Marokko werd ook het eerste Afrikaanse land dat groepswinnaar werd op een WK met 5 punten en bereikte dit door twee gelijke spelen, tegen Engeland en Polen beide met 0-0 en een 3-1-overwinning op Portugal, met twee doelpunten van Abderrazak Khairi en een doelpunt van Abdelkrim Merry. In de achtste finales verloor de ploeg met 1-0 van West-Duitsland dat net op het nippertje scoorde, in de 87ste minuut door Lothar Matthäus.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt  Marokko 3 1 2 0 3 1 2 5  Engeland 3 1 1 1 3 1 2 4  Polen 3 1 1 1 1 3 2 4  Portugal 3 1 0 2 2 4 -2 3

Eerste ronde

2 juni 1986 16:00 uur	Polen	0 – 0	Marokko	Estadio Universitario, Monterrey Toeschouwers: 19.000 Scheidsrechter: José Luis Martínez (URU)
		(Verslag)

6 juni 1986 16:00 uur	Marokko	0 – 0	Engeland	Estadio Tecnológico, Monterrey Toeschouwers: 20.000 Scheidsrechter: Gabriel González (PAR)
		(Verslag)

11 juni 1986 16:00 uur	Marokko	3 – 1	Portugal	Estadio Tres de Marzo, Guadalajara Toeschouwers: 24.000 Scheidsrechter: Alan Snoddy (NIR)
	Abderrazak Khairi  19' Abderrazak Khairi  26' Abdelkrim Merry  62'	(Verslag)	80' Diamantino

---

Achtste finale

17 juni 1986 16:00 uur	Marokko	0 – 1	West-Duitsland	Estadio Universitario, Monterrey Toeschouwers: 19.000 Scheidsrechter: Zoran Petrović (YUG)
		(Verslag)	87' Lothar Matthäus

Frankrijk 1998

Marokko kwalificeerde zich voor de eindronde met vijf overwinningen en een gelijkspel en werden met deze scores de groepswinnaar. Achtereenvolgens werd gespeeld tegen Sierra Leone (4-0), Ghana (2-2), Gabon (0-4) werd na 55 minuten gestaakt maar de uitslag blijft staan, Sierra Leone (0-1), Ghana (1-0) en Gabon (2-0). In de eindronde waren in de groepsfase Brazilië, Noorwegen en Schotland de tegenstanders. In de eerste wedstrijd werd tegen Noorwegen met 2-2 gelijkgespeeld onder andere door een eigen doelpunt van Youssef Chippo. Van Brazilië werd daarna met 3-0 verloren. En tegen Schotland wonnen ze met 3-0, door de overwinning op Schotland kon Marokko zich voor de volgende ronde plaatsen tenzij de Noren van Brazilië zouden winnen. Door twee doelpunten in de slotfase van de wedstrijd slaagde Noorwegen er in om zich ten koste van Marokko voor de tweede ronde te plaatsen.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt  Brazilië 3 2 0 1 6 3 3 6  Noorwegen 3 1 2 0 5 4 1 5  Marokko 3 1 1 1 5 5 0 4  Schotland 3 0 1 2 2 6 -4 1

Eerste ronde

10 juni 1998 21:00 uur	Marokko	2 – 2	Noorwegen	Stade de la Mosson, Montpellier Toeschouwers: 29,800 Scheidsrechter: Pirom Un-Prasert (THA)
	Mustapha Hadji  38' Abdeljalil Hadda  59'	(Verslag)	46' (e.d.) Youssef Chippo  60' Dan Eggen

16 juni 1998 21:00 uur	Brazilië	3 – 0	Marokko	Stade de la Beaujoire, Nantes Toeschouwers: 35.500 Scheidsrechter: Nikolai Levnikov (RUS)
	Ronaldo  9' Rivaldo  45+2' Bebeto  50'	(Verslag)

23 juni 1998 21:00 uur	Schotland	0 – 3	Marokko	Stade Geoffroy-Guichard, Saint-Étienne Toeschouwers: 30,600 Scheidsrechter: Ali Bujsaim (UAE)
		(Verslag)	22' Salaheddine Bassir  46' Abdeljalil Hadda  85' Salaheddine Bassir

Rusland 2018

In Rusland wist Marokko slechts één punt uit drie wedstrijden te halen, waardoor de ploeg van de Franse bondscoach Hervé Renard voortijdig werd uitgeschakeld. In de derde en afsluitende groepswedstrijd werd met 2-2 gelijkgespeeld tegen voormalig wereldkampioen Spanje. Na afloop van het toernooi stuurde de Marokkaanse voetbalbond FRMF een boze brief naar de FIFA. De Marokkanen schreven aan de mondiale voetbalbond dat de vroege eliminatie – de selectie eindigde uiteindelijk als laatste in groep B – een gevolg was van scheidsrechterlijk dwalingen in de wedstrijden tegen Portugal (0-1) en Spanje (2-2). Tegen Portugal ging volgens de bond de arbitrage drie keer in de fout, tegen Spanje zelfs vijf keer. Na de afsluitende groepswedstrijd tegen Spanje (2-2) luchtte Nordin Amrabat al zijn hart tegenover de camera, omdat de gelijkmakende goal van Iago Aspas in blessuretijd werd toegekend door ingrijpen door de videoscheidsrechter. "Die VAR is ongelooflijk", zei de verongelijkte aanvaller na afloop tegen de NOS. "Ze kiezen willekeurige momenten uit. Je kan niet één keer wel en een keer niet. Dan moet er nieuwe regels komen. Of bij elk moment, of helemaal niet." De wereldvoetbalbond berispte Amrabat voor zijn "VAR is bullshit"-opmerking.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt  Spanje 3 1 2 0 6 5 +1 5  Portugal 3 1 2 0 5 4 +1 5  Iran 3 1 1 1 2 2 0 3  Marokko 3 0 1 2 2 4 -2 1

Eerste ronde

15 juni 2018 «onderlinge duels» 18:00 (UTC+3)	Marokko	0 – 1	Iran	Nieuwe Zenitstadion, Sint-Petersburg
			90+5' (e.d.) Bouhaddouz

20 juni 2018 «onderlinge duels» 15:00 (UTC+3)	Portugal	1 – 0	Marokko	Olympisch Stadion Loezjniki, Moskou
	Ronaldo  4'

25 juni 2018 «onderlinge duels» 20:00 (UTC+2)	Spanje	2 – 2	Marokko	Stadion Kaliningrad, Kaliningrad
	Isco  19' Aspas  90 +1'		14' Boutaïb  81' En-Nesyri

Qatar 2022

Pos	Team	Wed	W	G	V	Ptn	DV	DT	+/−	Kwalificatie
1	Marokko	3	2	1	0	7	4	1	+3	Door naar de knock-outfase
2	Kroatië	3	1	2	0	5	4	1	+3
3	België	3	1	1	1	4	1	2	−1
4	Canada	3	0	0	3	0	2	7	−5

Bron: FIFA

Wedstrijden van Marokko in de groepsfase

23 november 2022 «onderlinge duels» 13:00 (UTC+3) 11:00 (UTC+1)	Marokko	0 – 0	Kroatië	Stadion: Al Baytstadion, Al Khawr Toeschouwers: 59.407 Scheidsrechter: Fernando Rapallini
		wedstrijdverslag verslag (FIFA)

---

27 november 2022 «onderlinge duels» 16:00 (UTC+3) 14:00 (UTC+1)	België	0 – 2	Marokko	Stadion: Al Thumamastadion, Doha Toeschouwers: 43.738 Scheidsrechter: César Arturo Ramos
		wedstrijdverslag verslag (FIFA)	73' Sabiri  90+3' Aboukhlal

---

1 december 2022 «onderlinge duels» 18:00 (UTC+3) 16:00 (UTC+1)	Canada	1 – 2	Marokko	Stadion: Al Thumamastadion, Doha Toeschouwers: 43.102 Scheidsrechter: Raphael Claus
	Aguerd  40' (e.d.)	wedstrijdverslag verslag (FIFA)	4' Ziyech  23' En-Nesyri

Achtste finale:

6 december 2022 «onderlinge duels» 18:00 (UTC+3) 16:00 (UTC+1)	Marokko	0 – 0 (n.v.) 3 – 0 pen.	Spanje	Stadion: Education Citystadion, Ar Rayyan Toeschouwers: 44.667 Scheidsrechter: Fernando Rapallini
		wedstrijdverslag verslag (FIFA)
		Strafschoppen
	Sabiri Ziyech Benoun Hakimi		Sarabia Soler Busquets

Kwartfinale:

10 december 2022 «onderlinge duels» 18:00 (UTC+3) 16:00 (UTC+1)	Marokko	1 – 0	Portugal	Stadion: Al Thumamastadion, Doha Toeschouwers: 44.198 Scheidsrechter: Facundo Tello
	En-Nesyri  42' Cheddira  90+1', 90+3'	wedstrijdverslag verslag (FIFA)

Halve finale:

14 december 2022 «onderlinge duels» 22:00 (UTC+3) 20:00 (UTC+1)	Frankrijk	2 – 0	Marokko	Stadion: Al Baytstadion, Al Khawr Toeschouwers: 68.294 Scheidsrechter: César Arturo Ramos
	Hernández  5' Kolo Muani  79'	wedstrijdverslag verslag (FIFA)

Troostfinale:

17 december 2022 «onderlinge duels» 18:00 (UTC+3) 16:00 (UTC+1)	Kroatië	2 – 1	Marokko	Stadion: Khalifa Internationaal Stadion, Ar Rayyan Scheidsrechter: Abdulrahman Al-Jassim
	Gvardiol  7' Oršić  42'	wedstrijdverslag verslag (FIFA)	9' Dari

WK-historie

Wereldkampioenschap voetbal overzicht Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal 1962 Niet gekwalificeerd 1966 Teruggetrokken 1970 Groepsfase 3 0 1 2 2 6 (Kwal.) 1974 Niet gekwalificeerd 1978 Niet gekwalificeerd 1982 Niet gekwalificeerd 1986 Achtste finale 4 1 2 1 3 2 (Kwal.) 1990 Niet gekwalificeerd 1994 Groepsfase 3 0 0 3 2 5 (Kwal.) 1998 Groepsfase 3 1 1 1 5 5 (Kwal.) 2002 Niet gekwalificeerd 2006 Niet gekwalificeerd 2010 Niet gekwalificeerd 2014 Niet gekwalificeerd 2018 Groepsfase 3 0 1 2 2 4 (Kwal.) 2022 Vierde 7 4 1 2 6 5 (Kwal.) 2026 Gekwalificeerd 0 0 0 0 0 0 (Kwal.) Totaal 7 keer 23 6 6 11 20 27

Afrika Cup

Marokko heeft in totaal negentien keer deelgenomen aan de Afrika Cup en debuteerde op het toernooi in 1972. In 1976 won het land voor het eerst de trofee. Twaalf jaar later, in 1988, was Marokko gastland van het toernooi. Deze editie werd ook wel Maroc '88 genoemd. In 2004 bereikte de Marokkaanse ploeg opnieuw de finale, waarin met 2–1 werd verloren van gastland Tunesië. In 2025 bereikte Marokko in eigen land voor de derde keer de finale. Hoewel die wedstrijd na verlenging oorspronkelijk met 1–0 van Senegal werd verloren, kende de CAF de finale op 17 maart 2026 reglementair met 3–0 toe aan Marokko. Daarmee behaalde het land officieel zijn tweede Afrikaanse titel.

1e kampioenschap in Ethiopië (1976)

Het toernooi van 1976 vond plaats in Ethiopië. In de eindronde eindigde Marokko als eerste in de groep. De tweede ronde bestond voor het eerst opnieuw uit een groep, waarbij de groepswinnaar kampioen werd. Marokko won daarin eerst van Egypte met 2–1 en daarna van Nigeria met 2–1. In de laatste, beslissende wedstrijd was een gelijkspel voldoende voor de titel. Vijf minuten voor tijd maakte Ahmed Majrouh Baba de 1–1, waarmee Marokko het kampioenschap veiligstelde.

Kwalificatie

Voorronde  Marokko 3-0, 3-0  Gambia
Tweede ronde  Ghana 2-0, 0-2  Marokko

Eindronde 1 maart  Marokko 2-2  Soedan 4 maart  Marokko 1-0  Zaïre 6 maart  Marokko 3-1  Nigeria Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt  Marokko 3 2 1 0 6 3 3 5  Nigeria 3 2 0 1 6 5 1 4  Soedan 3 0 2 1 3 4 −1 2  Zaïre 3 0 1 2 3 6 −3 1

Finaleronde 9 maart  Marokko 2-1  Egypte 11 maart  Marokko 2-1  Nigeria 14 maart  Marokko 1-1  Guinee Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt  Marokko 3 2 1 0 5 3 2 5  Guinee 3 1 2 0 6 4 2 4  Nigeria 3 1 1 1 5 5 0 3  Egypte 3 0 0 3 5 9 −4 0

Tunesië 2004

Kwalificatie

Tijdens de kwalificatie werd Marokko met 16 punten groepswinnaar, met een voorsprong van 6 punten op Sierra Leone, en plaatste het zich voor de eindronde. De andere landen in de groep waren Gabon en Equatoriaal-Guinea. Marokko won alle wedstrijden, behalve de uitwedstrijd tegen Sierra Leone, die in een gelijkspel eindigde.

Eindronde

In de eindronde in Tunesië won Marokko in de groepsfase eerst met 1–0 van Nigeria. Daarna volgde een 4–0 zege op Benin, terwijl de slotwedstrijd tegen Zuid-Afrika in een gelijkspel eindigde. Als groepswinnaar plaatste Marokko zich voor de kwartfinale, waarin Algerije na verlenging met 3–1 werd verslagen. In de halve finale werd Mali met 4–0 verslagen. In de finale bleek gastland Tunesië met 2–1 te sterk. Bondscoach van Marokko was Badou Zaki, voormalig doelman van het nationale elftal.

Eerste ronde

Land	Wed	Win	Gel	Ver	DV	DT	+/−	Pnt
Marokko	3	2	1	0	6	1	+5	7
Nigeria	3	2	0	1	6	2	+4	6
Zuid-Afrika	3	1	1	1	3	5	−2	4
Benin	3	0	0	3	1	8	−7	0

Eerste ronde

27 januari 2004 14:00	Nigeria	0 – 1	Marokko	Stade Mustapha Ben Jannet, Monastir Toeschouwers: 15.000 Scheidsrechter: Falla Ndoye (Senegal)
			Hadji  77'

31 januari 2004 18:00	Marokko	4 – 0	Benin	Stade Taïeb El Mhiri, Sfax Toeschouwers: 20.000 Scheidsrechter: Eddy Maillet (Seychelles)
	Chamakh  17' Mokhtari  73' Ouaddou  75' El Karkouri  80'

4 februari 2004 18:00	Marokko	1 – 1	Zuid-Afrika	Stade Olympique de Sousse, Sousse Toeschouwers: 6.000 Scheidsrechter: Hichem Guirat (Tunisia)
	Safri  38' (pen.)		Mayo  29'

---

Kwartfinale

8 februari 2004 17:00	Marokko	3 – 1 (verl.)	Algerije	Stade Taïeb El Mhiri, Sfax Toeschouwers: 22.000 Scheidsrechter: Abdul Hakim Shelmani (Libya)
	Chamakh  90' Hadji  113' Zairi  120'		Cherrad  84'

---

Halve finale

11 februari 2004 19:00	Marokko	4 – 0	Mali	Stade Olympique de Sousse, Sousse Toeschouwers: 15.000 Scheidsrechter: Abubakar Sharaf (Cote d'Ivoire)
	Mokhtari  44',  58' Hadji  80' Baha  90+1'

---

Finale

14 februari 2004 20:00	Tunesië	2 – 1	Marokko	Stade 7 Novembre, Radès Toeschouwers: 65.000 Scheidsrechter: Falla N'Doye (Senegal)
	Santos  5' Jaziri  52'		Mokhtari  38'

---

Afrika Cup 2025 in Marokko

Marokko was gastland van de Afrika Cup 2025 en bereikte voor de derde keer in de geschiedenis de finale. De eindstrijd tegen Senegal eindigde op het veld oorspronkelijk in een 1–0 nederlaag na verlenging. Op 17 maart 2026 oordeelde de CAF echter dat Senegal tijdens de finale in strijd had gehandeld met artikelen 82 en 84 van het toernooireglement. De CAF Appeal Board verklaarde Senegal daarom verliezend door forfait en stelde de uitslag vast op 0–3 in het voordeel van Marokko. Daarmee werd Marokko officieel als winnaar van de Afrika Cup 2025 aangemerkt.

Afrika Cup-historie

Kwalificatie Afrika Cup 2012: Marokko 4-0 Algerije, 4 juni 2011. Oussama Assaidi was een van de doelpuntmakers.

Afrika Cup overzicht
Jaar	Gastland	Ronde	Wed.	W	G	V	DV	DT	Kwal
1962	Ethiopië	Teruggetrokken
1963	Ghana	Niet gekwalificeerd
1965	Tunesië	Teruggetrokken
1968	Ethiopië	Geen deelname
1970	Soedan	Niet gekwalificeerd
1972	Kameroen	Groepsfase	3	0	3	0	3	3	(Kwal.)
1974	Egypte	Geen deelname
1976	Ethiopië	1 Kampioen	6	4	2	0	11	6	(Kwal.)
1978	Ghana	Groepsfase	3	1	1	1	2	4
1980	Nigeria	3 3e plaats	5	2	1	2	4	3	(Kwal.)
1982	Libië	Niet gekwalificeerd
1984	Ivoorkust	Niet gekwalificeerd
1986	Egypte	4e plaats	5	1	2	2	4	5	(Kwal.)
1988	Marokko	4e plaats	5	1	3	1	3	3
1990	Algerije	Niet gekwalificeerd
1992	Senegal	Groepsfase	2	0	1	1	2	2	(Kwal.)
1994	Tunesië	Niet gekwalificeerd
1996	Zuid-Afrika	Niet gekwalificeerd
1998	Burkina Faso	Kwartfinale	4	2	1	1	6	3	(Kwal.)
2000	Ghana / Nigeria	Groepsfase	3	1	1	1	1	2	(Kwal.)
2002	Mali	Groepsfase	3	1	1	1	3	4	(Kwal.)
2004	Tunesië	2 2e plaats	6	4	1	1	14	4	(Kwal.)
2006	Egypte	Groepsfase	3	0	2	1	0	1	(Kwal.)
2008	Ghana	Groepsfase	3	1	0	2	7	6	(Kwal.)
2010	Angola	Niet gekwalificeerd
2012	Gabon / Equatoriaal-Guinea	Groepsfase	3	1	0	2	4	5	(Kwal.)
2013	Zuid-Afrika	Groepsfase	3	0	3	0	3	3	(Kwal.)
2015	Equatoriaal-Guinea	Gediskwalificeerd
2017	Gabon	Kwartfinale	4	2	0	2	4	3	(Kwal.)
2019	Egypte	Achtste finale	4	3	1	0	4	1	(Kwal.)
2021	Kameroen	Kwartfinale	5	3	1	1	8	5	(Kwal.)
2023	Ivoorkust	Achtste finale	4	2	1	1	5	3	(Kwal.)
2025	Marokko	1 Kampioen	7	6	1	0	12	1	(Kwal.)
2027	Tanzania / Kenia / Oeganda	Kwalificatie moet nog beginnen
Totaal		19 keer	71	33	25	13	91	67

African Championship of Nations

African Championship of Nations overzicht
Jaar	Ronde	Wed.	W	G	V	DV	DT	Kwal
2009	Niet gekwalificeerd
2011	Niet gekwalificeerd
2014	Kwartfinale	4	1	2	1	7	6	(Kwal.)
2016	Groepsfase	3	1	1	1	4	2	(Kwal.)
2018	1 Kampioen	6	5	1	0	16	2	(Kwal.)
2020	1 Kampioen	6	5	1	0	15	3	(Kwal.)
2022	Teruggetrokken							(Kwal.)
2024	1 Kampioen	6	5	1	0	13	6	(Kwal.)

Interlands

Zie Interlands Marokkaans voetbalelftal 2020-2029 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van Marokko.

De gouden generatie

Deze generatie bestond vanaf de jaren 70 tot eind jaren 90 van de twintigste eeuw. Met deze generatie plaatste Marokko zich diverse malen voor het WK en won het de Afrika Cup in 1976.

Topspelers in de jaren 90:

• Mustapha Hadji
• Noureddine Naybet
• Salaheddine Bassir
• Abdeljalil Hadda
• Youssef Chippo
• Abdelkrim El Hadrioui
• Tahar El Khalej
• Ahmed Bahja

Topspelers in de jaren 70-80:

• Ahmed Faras
• Aziz Bouderbala
• Mohamed Timoumi
• Badou Zaki
• Abdelkrim Merry
• Abdelmajid Dolmy
• Mustafa El Haddaoui
• Mustapha Choukri

Huidige selectie

De volgende spelers zijn opgeroepen voor de vriendschappelijke wedstrijden tegen  Ecuador en  Paraguay op 27 en 31 maart 2026.

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met de wedstrijd op 27 maart 2026 tegen Ecuador.

№	Naam	Wed.	Dlpnt.	Club
Doel
	Yassine Bounou	88	0	Al-Hilal
	El Mehdi Benabid	5	0	Wydad Casablanca
	El Mehdi Al Harrar	0	0	Raja Casablanca
Verdediging
	Achraf Hakimi	94	11	Paris Saint-Germain
	Noussair Mazraoui	43	2	Manchester United
	Anass Salah-Eddine	7	0	PSV
	Souffian El Karouani	5	0	FC Utrecht
	Chadi Riad	4	1	Crystal Palace
	Abdelhamid Aït Boudlal	1	0	Stade Rennais
	Zakaria El Ouahdi	1	0	KRC Genk
	Ismaël Baouf	0	0	SC Cambuur
	Issa Diop	1	0	Fulham
	Redouane Halhal	0	0	KV Mechelen
Middenveld
	Azzedine Ounahi	47	9	Girona
	Bilal El Khannouss	31	2	VfB Stuttgart
	Ismael Saibari	27	7	PSV
	Neil El Aynaoui	14	2	AS Roma
	Mohamed Rabie Hrimat	14	2	FAR Rabat
	Oussama Targhalline	11	0	Feyenoord
	Samir El Mourabet	1	0	RC Strasbourg
Aanval
	Ayoub El Kaabi	54	20	Olympiakos
	Abde Ezzalzouli	34	2	Real Betis
	Soufiane Rahimi	24	5	Al Ain
	Brahim Díaz	23	13	Real Madrid
	Amine Adli	15	1	Bournemouth
	Chemsdine Talbi	4	0	Sunderland
	Gessime Yassine	0	0	RC Strasbourg
	Yassir Zabiri	0	0	Stade Rennais
	Rayane Bounida	0	0	Ajax

Technische staf

Rol	Naam
Bondscoach	Mohamed Ouahbi
Assistent-trainer	Youssouf Hadji
Assistent-trainer	João Sacramento
Keeperstrainer	Omar Harrak
Keeperstrainer	Hicham El Idrissi
Chief analist	Harisson Kingston
Video analist	Moussa El Habchi
Video analist	Ayman Makroud
Video analist	Ismaïl Taoussi
Fysiek trainer	Edu Gonzalez
Fysiek trainer	Juan Solla
Fysiek trainer	Eduardo Domínguez
Arts	Christophe Baudot
Masseur	Karim Serhane
Masseur	Franck Garnier
Masseur	David Sebbag
Technisch directeur	Chris Van Puyvelde

Spelersrecords

Meeste interlands

Noureddine Naybet speelde de meeste interlands

	Naam	Carrière	Interlands	Doelpunten
1	Noureddine Naybet	1990–2006	115	4
2	Ahmed Faras	1966–1979	94	36
3	Achraf Hakimi	2016–	90	11
4	Youssef En-Nesyri	2016–	89	25
5	Romain Saïss	2012–	86	3
6	Yassine Bounou	2013–	84	0
7	Youssef Safri	1999–2009	79	9
	Houssine Kharja	2004–2015	79	13
9	Badou Zaki	1979–1992	78	0
10	Abdelmajid Dolmy	1973–1988	76	2

■ Nog actief

Laatst bijgewerkt: 4 januari 2026.

Meeste doelpunten

Ahmed Faras maakte voor Marokko de meeste doelpunten

	Naam	Carrière	Doelpunten	Interlands
1	Ahmed Faras	1966–1979	36	94
2	Salaheddine Bassir	1994–2002	27	59
3	Hakim Ziyech	2015–2024	25	64
	Youssef En-Nesyri	2016–	25	88
5	Ayoub El Kaabi	2018–	32	51
6	Abdeljalil Hadda	1995–2002	19	48
7	Marouane Chamakh	2003–2014	18	65
	Hassan Amcharrat	1971–1979	18	39
8	Abdeslam Laghrissi	1984–1995	17	35
9	Youssouf Hadji	2003–2012	16	64
	Youssef El Arabi	2010–2021	16	47

■ Nog actief

Laatst bijgewerkt: 4 januari 2026.

Bekende (ex-)spelers

A-C

• Karim El Ahmadi
• Ismaïl Aissati
• Nordin Amrabat
• Sofyan Amrabat
• Youssef El-Arabi
• Oussama Assaidi
• Salaheddine Bassir
• Abdelaziz Barrada
• Younès Belhanda
• Larbi Ben Barek
• Mehdi Benatia
• Aziz Bouderbala
• Nourdin Boukhari
• Ali Boussaboun
• Dries Boussatta
• Mbark Boussoufa
• Mehdi Carcela
• Marouane Chamakh
• Youssef Chippo
• Michaël Chrétien Basser

D-L

• Abdelmajid Dolmy
• Brahim Diaz
• Nabil Dirar
• Ahmed Faras
• Abdeljalil Hadda
• Mustapha Hadji
• Youssouf Hadji
• Achraf Hakimi
• Abderrazak Hamdallah
• Mounir El Hamdaoui
• Amine Harit
• Oussama Idrissi
• Omar El Kaddouri
• Tahar El Khalej
• Houssine Kharja
• Ali El Khattabi
• Zakaria Labyad
• Nadir Lamyaghri

M-Z

• Noussair Mazraoui
• Abdelkrim Merry
• Youssef Mokhtari
• Noureddine Naybet
• Adil Ramzi
• Youssef Rossi
• Tarik Sektioui
• Khalid Sinouh
• Adel Taarabt
• Mohamed Timoumi
• Jaouad Zairi
• Hakim Ziyech

Dik gedrukt = Nog actief

Coaches

Het Marokkaanse elftal heeft veel buitenlandse bondscoaches gehad. De eerste bondscoach van Marokko was Larbi Ben Barek in 1957 tot 1962 nadat Marokko onafhankelijk was geworden van Frankrijk.

De huidige bondscoach van het Marokkaanse elftal is Mohamed Ouahbi.

Bondscoaches

1957-1961 · Larbi Ben Barek
1961-1963 · Mohamed Massoun
1963-1967 · Abderrahmane Mahjoub
1968-1970 · Guy Cluseau
1970-1971 · Blagoje Vidinic
1971-1972 · Sabino Barinaga
1972-1973 · Abderrahmane Mahjoub
1974-1978 · Gheorge Mărdărescu
1979-1979 · Guy Cluseau
1979-1981 · Just Fontaine
1981-1983 · Jabrane Hamidouch
1983-1988 · José Faria
1988-1989 · Jaime Valente
1989-1990 · Antonio Angelillo
1990-1992 · Werner Olk
1992-1993 · Abdelkhalek Louzani
1993-1994 · Abdellah Blinda
1994-1995 · Mohammed Lamari
1995-1995 · Gílson Nunez
1995-2000 · Henri Michel
2000-2000 · Henryk Kasperczak
2000-2002 · Humberto Coelho
2002-2005 · Badou Zaki
2005-2005 · Philippe Troussier
2005-2007 · M'hamed Fakhir
2007-2008 · Henri Michel
2008-2008 · Jamal Fathi (interim-coach)
2008-2009 · Roger Lemerre
2009-2010 · Hassan Moumen
2010-2012 · Eric Gerets
2012-2013 · Rachid Taoussi
2014-2016 · Badou Zaki
2016-2019 · Hervé Renard
2019-2022 · Vahid Halilhodžić
2022–2026 · Walid Regragui

2026–heden · Mohamed Ouahbi

Larbi Ben Barek (eerste coach)

Ben Barek de eerste speler die vernoemd was naar de 'Black Pearl' , speelde in de voetbalteam van Marokko. Maar omdat Marokko tijdens de voetbalcarrière van Ben Barek behoorde tot Frankrijk, heeft de speler nooit een officiële interland gespeeld voor zijn geboorteland. Marokko mocht alleen vriendschappelijke wedstrijden spelen. De speler komt echter wel uit voor Frankrijk: hij maakt zijn debuut op 4 september 1938 in de interland Italië - Frankrijk (1-0). In totaal komt de speler 17 keer uit voor Frankrijk waarin hij 3 maal weet te scoren. Ben Barek heeft weliswaar niet veel interlands gespeeld voor Frankrijk, toch heeft de speler een record in handen in Frankrijk: hij is de speler die gedurende de langste periode geselecteerd is voor Frankrijk: 15 jaar en 10 maanden (van 1938 t/m 1954). Pelé nam de naam van "Black Pearl" over nadat hij een beroemde verklaring over Larbi aflegde: " Als ik de Koning van Voetbal ben, dan is Larbi Ben Barek de God van Het". Zijn carrière bij Atlético Madrid werd hij de Voet van God genoemd door zijn Spaanse fans waar ze in 1950 Primera División hebben gewonnen met de hulp van Ben Barek. Larbi Ben Barek stierf in zijn geboortestad op 16 september 1992. Postuum kreeg hij de FIFA Order of Merit Award toegekend.

Jaren 70

In 1970 waar Marokko voor het eerst wist te plaatsen in de WK was Guy Cluseau de bondscoach die na het WK van 1970 gelijk was vertrokken, maar later in 1979 kwam hij weer voor een jaar terug. Abderrahmane Belmahjoub (Prince du Parc) de beste Arabische speler in zijn generatie en een Marokkaan die Frans interlands speelde. Hij nam in 1972 weer de plaats nadat hij in 1963 tot 1967 al de coach was. 1976 waar Marokko kampioen werd in de Afrika Cup 1976 werd gecoacht door de Roemeen Gheorghe Mărdărescu, na 1978 was hij vertrokken. In 1979 was de ex-interlands speler Just Fontaine ('Justo') van Frankrijk die in Marrakesh is geboren de bondscoach van Marokko, in 1981 maakte hij een einde aan zijn carrière. Ook kwam hij uit voor het Frans voetbalelftal. Hij is recordhouder van meeste doelpunten tijdens één WK voetbal (13 doelpunten op het WK van 1958, waarvan vier in een wedstrijd tegen West-Duitsland). Just Fontaine speelde voor US Casablanca, OGC Nice en Stade de Reims. Hij werd door Pelé vermeld in de opgestelde Lijst FIFA 100 beste spelers.

Jaren 80

De Braziliaan José Faria die tijdens het WK van 1986 de bondscoach van Marokko was, kwalificeerden ze zich opnieuw voor het WK waar hij Marokko in de tweede ronde bracht met als beste resultaat in de historie. Hij coachte het Marokkaanse elftal sinds 1983 en weigerde toen midden zijn contract een bod van FC Internazionale Milano, hij is sindsdien bekeerd tot de islam en kreeg de naam 'Mehdi'. Na 1988 is hij een tijdje gestopt met coachen en nam in 1995 de leiding bij Olympique de Khouribga. De Argentijn Antonio Valentín Angelillo was een interlandspeler van Argentinië en Italië. Van 1989 tot 1990 was hij de coach van Marokko en het was de enige interland die hij heeft gecoacht in zijn carrière. De rest waren alleen maar clubs, hetzelfde als bij Duitser Werner Olk die twee jaar Marokko heeft gecoacht in 1990 tot 1992.

Jaren 90

In 1993 tot 1994 was Abdellah Blinda de bondscoach en bracht Marokko ook naar de WK van 1994 in de Verenigde Staten, voor de 3e keer dat Marokko de eindronde van het WK hebben behaald. Blinda begon zijn sportieve carrière als handballer en werd pas nadien voetballer. Blinda speelde bij verschillende Marokkaanse ploegen, onder meer FUS Rabat. Tijdens de finale van de Beker van Marokko in 1972-73 maakte hij twee van de drie doelpunten van zijn club tegen Ittihad Khémisset. Vervolgens trainde hij verscheidene binnenlandse en buitenlandse ploegen, onder meer Raja Casablanca, FUS en de club Bani Yas uit Abu Dhabi. Blinda was sinds 2008 coach van het plaatselijke Marokkaans voetbalelftal. Hij overleed in maart 2010 aan een hartinfarct. Vier jaar later in 1998 was het Henri Michel die Marokko coachte en Marokko voor de vierde keer naar het WK van 1998 bracht. Waar Marokko bijna voor de tweede keer in de achtste finale kwam als de Noren zouden verliezen van Brazilië. Maar tot verbazing hadden de Noren in de laatste vijf minuten gescoord en gewonnen, dus ging Marokko niet door. Hij leidde Marokko ook in de Afrika Cup 2000. Bij dit laatste toernooi vielen de prestaties tegen en werd hij ontslagen.

2000-2010

Badou Zaki

De Portugees Humberto Coelho was in 2002 bondscoach. Hij miste met Marokko op doelsaldo net de eindronde van het WK van 2002, hij vertrok vervolgens. Het werk werd overgenomen door voormalig international Badou Zaki. Hij behaalde met Marokko de finale in Afrika Cup 2004 en werd 2e, maar ook hij haalde de eindronde van het WK van 2006 niet en vertrok. De Fransman Philippe Troussier kwam voor korte tijd en werd opgevolgd door Mohammed Fakhir. Na slechte resultaten werd hij opnieuw vervangen, nu door de Fransman Michel. Die kon echter niet lang aanblijven; na teleurstellende prestaties van het Marokkaanse voetbalteam bij de Afrika Cup 2008 werd hij meteen na het toernooi ontslagen. Fathi Jamal werd interim bondscoach, hij had onder meer met Jong Marokko de halve finales behaald op het WK onder 20 jaar in 2005 dat in Nederland werd gehouden. Hij werd in 2008 opgevolgd door Roger Lemerre die daarvoor bondscoach van Tunesië was en in de finale van de Afrika Cup 2004 nog van Marokko had gewonnen. Lemerre werd tijdens de kwalificatieperiode van het WK en de Afrika Cup ontslagen wegens slechte resultaten en werd opgevolgd door Hassan Moumen om het team stabiel te houden.

2010-2013

Marokko heeft veel bondscoaches gekend, de laatste jaren vooral voor korte tijd. De resultaten zijn de laatste 10 jaren achteruit gegaan. Dit is op de FIFA-wereldranglijst terug te zien. Begin 2013 staan er op de ranking 16 Afrikaanse landen boven Marokko. In 2010 nam de Belgisch oud-voetballer Eric Gerets het roer over. Hij won met Marokko de Arab Cup 2012 in Saoedi-Arabië. Verder plaatste hij zich met Marokko voor de Afrika Cup 2012 in Gabon en Equatoriaal-Guinea. Marokko, een outsider voor de eindzege, stelde echter teleur en vloog er al in de eerste ronde uit. De kritiek over Gerets groeide en na de verloren kwalificatiewedstrijd voor de Afrika Cup 2013 tegen Mozambique werd Gerets direct ontslagen. Zijn opvolger werd Rachid Taoussi. Bondscoach Taoussi kwam in 2012 over van FAR Rabat. Hij kreeg de taak om van Mozambique te winnen om zich te plaatsen voor de Afrika Cup 2013, dit deed hij met een 4-0-overwinning, maar ook hij kwam niet verder dan de eerste ronde.

2014-2016

Na een mislukte periode van Rachid Taoussi nam Badou Zaki het roer voor de twee keer over bij Marokko. Hij gooide het elftal helemaal om en wilde meer spelers uit Europa trekken om te spelen voor de nationale ploeg. Zaki is het o.a. ook gelukt om Hakim Ziyech aan te trekken bij het Marokkaans voetbalelftal, die momenteel wordt gezien als een van de sterkhouders in het elftal. Na wisselvallige resultaten is de trainer ontslagen.

2016-2019

Na het ontslag van Badou Zaki, werd er al gelijk gelinkt naar een nieuwe trainer, Hervé Renard. De volgende maand werd hij officieel aangesteld als bondscoach van Marokko. In November 2017, lukte het hem om Marokko voor het WK 2018 te kwalificeren in Rusland, iets dat sinds 1998 niet is gebeurd. Later die maand, tekende hij een nieuw contract tot medio 2022. Op het WK 2018, deed Marokko het niet al te best. Ze verloren hun eerste wedstrijd tegen Iran met 1-0. Marokko scoorde een eigen doelpunt in de slotfase van de wedstrijd. De tweede wedstrijd tegen Portugal van de groepsfase ging wat beter. Ze hadden meer balbezit en meer schoten op doel. Toch verliezen ze de wedstrijd met 1-0, een doelpunt van Cristiano Ronaldo in de vierde minuut. De volgende wedstrijd van de groepsfase was tegen Spanje, waarbij ze gelijk speelde met 2-2. In de eerste helft eindigde het op 1-1. Na rust werd er in de slotfase 2 keer gescoord door beide teams. Youssef En-Nesyri scoorde in de 81e minuut. De kans was groot dat Marokko hierdoor hun eerste zege kon pakken op het WK. Toch scoorde Spanje in de laatste minuut van de wedstrijd en eindigde de wedstrijd dus in een gelijkspel, 2-2. Hierdoor was Marokko dus in de groepsfase uitgeschakeld op het WK 2018. Het volgende jaar was Hervé Renard nog steeds trainer van Marokko, ondanks geruchten op een ontslag. Op de Afrika Cup 2019, won Marokko alle wedstrijden van de groepsfase met 1-0. In de achtste finale verloren ze met 4-1 van Benin na strafschoppen.

In Juli 2019 werd Hervé Renard ontslagen als bondscoach van Marokko.

2019-2026

Vlak na het ontslag van de vorige trainer van Marokko, werd een nieuwe aangesteld, Vahid Halilhodžić. Hij kwalificeerde Marokko voor het WK 2022 in Qatar en werd vlak voor het WK ontslagen door de president van Marokko. Ze hadden niet dezelfde ideeën over hoe het met de toekomst van het Marokkaans voetbalelftal zou verlopen. Hij werd hierdoor ontslagen en vlak erna werd een nieuwe coach aangesteld, Walid Regragui. Op het WK 2022 deed hij het uitzonderlijk goed, ze bereikten de halve finale door in de achtste finale Spanje te verslaan na strafschoppen. In de kwartfinale hadden ze Portugal verslagen met 1-0 met een kopper van En-Nesyri die uitzonderlijk hoog sprong, de hoogste sprong op een WK ooit volgens het Guinness Book of World Records. In de halve finale tegen Frankrijk, werden ze verslagen met 2-0. Marokko is het eerste Afrikaanse land dat ooit een halve finale van een WK heeft bereikt. Het volgende grote evenement was de Afrika Cup 2023. Hierbij bereikte Marokko slechts de achtste finale, waarbij ze werden verslagen van Zuid-Afrika met 2-0 en een gemiste penalty van Achraf Hakimi. Marokko kwalificeerde zich ook voor het WK 2026 onder bondscoach Walid Regragui. Ondanks meerdere geruchten tot een ontslag, bleef Walid Regragui bondscoach tot het Afrika Cup 2025, waarbij ze de finale bereikte. Hierbij verloren ze van Senegal met 1-0 na verlenging met een goal van Pape Gueye en een gemiste penalty van Brahim Díaz in de slotfase van de finale voor verlenging. Op 17 maart 2026, werd bekend dat het Marokkaans voetbalelftal, toch kampioen van Afrika was geworden, nadat de Marokkaanse voetbalbond aangifte had gedaan bij de CAF, werd er een beslissing gemaakt, dat een team niet het veld mag verlaten, en als ze dat deden, werd de tegenstander automatisch de winnaar en verliezen ze met 3-0, tenzij er een beter resultaat is behaald in de wedstrijd.

In Februari 2026 werd Walid Regragui ontslagen als bondscoach van Marokko. Een maand later werd er een nieuwe aangesteld, Mohamed Ouahbi die aanwezig zal zijn bij het WK 2026.

FIFA-wereldranglijst

1997	1998	1999	2000	2001	2002	2003	2004	2005	2006	2007	2008	2009	2010	2011	2012	2013	2014	2015	2016	2017	2018	2019	2020	2021	2022	2023	2024	2025	2026
15	13	24	28	36	35	38	33	36	39	39	41	67	79	61	74	73	81	75	57	40	40	41	35	33	11	13	14	11	8

Bijgewerkt op 2 januari 2026.

Zie ook

• Marokkaans lokaal voetbalelftal
• Marokkaans olympisch voetbalelftal
• Marokkaans voetbalelftal onder 23
• Marokkaans voetbalelftal onder 20
• Marokkaans voetbalelftal onder 17

Bronnen, noten en/of referenties

• (fr) Officiële website Marokkaanse voetbalbond
• (en) Marokko - Fifa.com
• (en) Interlands Marokko - rsssf.com

Mediabestanden

Zie de categorie Morocco national association football team van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.

· ·

Elftallen van bij de CAF aangesloten voetbalbonden

Algerije	Angola	Benin	Botswana	Burkina Faso	Burundi
Centraal-Afrikaanse Republiek	Comoren	Congo-Brazzaville	Congo-Kinshasa	Djibouti	Egypte
Equatoriaal-Guinea	Eritrea	Ethiopië	Gabon	Gambia	Ghana
Guinee	Guinee-Bissau	Ivoorkust	Kaapverdië	Kameroen	Kenia
Lesotho	Liberia	Libië	Madagaskar	Malawi	Mali
Marokko	Mauritanië	Mauritius	Mozambique	Namibië	Niger
Nigeria	Oeganda	Réunion¹	Rwanda	Sao Tomé en Principe	Senegal
Seychellen	Sierra Leone	Soedan	Somalië	Swaziland	Tanzania
Togo	Tsjaad	Tunesië	Zambia	Zanzibar¹	Zimbabwe
Zuid-Afrika	Zuid-Soedan	¹ geassocieerd lid

· ·

Marokkaans voetbalelftal

FRMF · A-internationals · Bondscoaches · Marokkaans vrouwenelftal · Olympisch elftal · Lokaal · Marokko U23 · Marokko U21 · Marokko U20 · Marokko U19 · Marokko U18 · Marokko U17

Interlands

1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019 · 2020 − 2029

Internationale toernooien

WK 1970 · WK 1986 · WK 1994 · WK 1998 · WK 2018 · WK 2022

OS 1964 · OS 1972 · OS 1984 · OS 1992 · OS 2000 · OS 2004 · OS 2012

Van jaar tot jaar

1944 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022 · 2023 · 2024 · 2025

Tegenstanders

Albanië · Algerije · Angola · Argentinië · Armenië · Australië · Bahrein · België · Benin · Botswana · Brazilië · Bulgarije · Burkina Faso · Burundi · Canada · Centraal-Afrikaanse Republiek · Chili · China · Colombia · Comoren · Congo-Brazzaville · Congo-Kinshasa · Costa Rica · DDR · Denemarken · Duitsland · Ecuador · Egypte · Engeland · Equatoriaal-Guinea · Estland · Ethiopië · Finland · Frankrijk · Gabon · Gambia · Georgië · Ghana · Griekenland · Guinee · Guinee-Bissau · Haïti · Hongkong · Ierland · India · Indonesië · Irak · Iran · Italië · Ivoorkust · Jamaica · Jemen · Joegoslavië · Jordanië · Kaapverdië · Kameroen · Kenia · Koeweit · Kroatië · Lesotho · Libanon · Liberia · Libië · Luxemburg · Madagaskar Malawi · Maleisië · Mali · Mauritanië · Mexico · Mozambique · Myanmar · Namibië · Nederland · Nieuw-Zeeland · Niger · Nigeria · Noord-Ierland · Noorwegen · Oeganda · Oekraïne · Oezbekistan · Oman · Palestina · Paraguay · Peru · Polen · Portugal · Qatar · Roemenië · Rusland · Rwanda · Saoedi-Arabië · Sao Tomé en Principe · Schotland · Senegal · Servië · Sierra Leone · Slowakije · Soedan · Somalië · Sovjet-Unie · Spanje · Syrië · Tanzania · Thailand · Togo · Trinidad en Tobago · Tsjechië · Tunesië · Uruguay · Verenigde Arabische Emiraten · Verenigde Staten · Zambia · Zimbabwe · Zuid-Afrika · Zuid-Jemen · Zuid-Korea · Zwitserland

Wedstrijden in detail

België (2022) · Frankrijk (2022) · Iran (2018) · Kroatië (2022, 1) · Kroatië (2022, 2) · Portugal (2018) · Portugal (2022) · Spanje (2018) · Spanje (2022)