Masbate (provincie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Masbate
Provincie in de Filipijnen Vlag van de Filipijnen
Locatie van Masbate in de Filipijnen
Situering
Regio Bicol Region
Coördinaten 12°16'NB, 123°35'OL
Statistische informatie
Oppervlakte 4151,8[1] km²
Inwoners
(2015)
892.393
(214,9 inw./km²)
Hoofdstad Masbate City
Tijdzone UTC+8
Portaal  Portaalicoon   Filipijnen

Masbate is een provincie van de Filipijnen ten zuiden van Bicolschiereiland. De drie belangrijkste eilanden van de provincie zijn Masbate, Ticao en Burias. De provincie maakt deel uit van regio V (Bicol Region). De hoofdstad van de provincie is Masbate City. Bij de census van 2015 telde de provincie ruim 892 duizend inwoners.[2]

Geografie[bewerken | brontekst bewerken]

Topografie en landschap[bewerken | brontekst bewerken]

De provincie Masbate maakte politiek gezien onderdeel uit van de Bicol Region en behoort daarmee tot de noordelijke Luzon eilandengroep. Vanuit een biogeografisch en etnisch oogpunt behoort de provincie echter samen met Romblon, Marinduque, Sibuyan diverse kleinere eilanden in de Sibuyanzee. Deze andere eilanden behoren politiek gezien tot de centraal in de Filipijnen gelegen eilandengroep Visayas.

De provincie wordt gevormd door de eilanden Masbate, Ticao, Burias en diverse kleinere eilandjes. Het eiland Masbate heeft een oppervlakte van 3290 km² en is gevormd als een pijlpunt, met de punt naar het noorden toe. De eilanden Burias (424 km²) en Ticao (334 km²) respectievelijk ten noordwesten en noorden van Masbate gescheiden door de Masbate Pass en zijn beide langgerekte eilanden, uitstrekkend van het noordwesten naar het zuidoosten. Aan de westzijde van de provincie ligt de Sibuyanzee en ten zuiden van de provincie bevindt zich de Visayanzee. Aan de andere kant van de Visayanzee liggen de provincies Cebu (in het zuiden) en Samar in het zuidwesten. Het Jintotolo-kanaal ten zuidwesten van Masbate verbindt de Sibuyanzee en de Visanzee en scheidt de provincie Masbate van het eiland Panay.

Bestuurlijke indeling[bewerken | brontekst bewerken]

In de Spaans koloniale tijd behoorde tot de provincie Albay. In 1864 werd Masbate afgescheiden van Albay en uitgeroepen tot provincie tot het in de Amerikaanse koloniale tijd in 1908 weer werd toegevoegd aan de provincie Sorsogon. Sinds 15 december 1920 is Masbate middels Commonwealth Act 2934 echter een eigen provincie.

Masbate is bestuurlijk gezien opgedeeld in 1 stad en 20 gemeenten.

Stad[bewerken | brontekst bewerken]

Gemeenten[bewerken | brontekst bewerken]

Deze stad en gemeenten zijn weer verder onderverdeeld in 550 barangays.

Bestuur en politiek[bewerken | brontekst bewerken]

Het bestuur van de provincie heeft een dualistisch karakter. De uitvoerende macht ligt bij de gouverneur. De gouverneur wordt sinds 1987 elke drie jaar rechtstreeks gekozen door de inwoners van de provincie. Hij is het hoofd van het dagelijks bestuur en benoemt alle directeur van uitvoerende organen. De gouverneur van de provincie Masbate is Antonio T. Kho. Hij werd bij de verkiezingen van 2022 voor de derde achtereenvolgende keer voor een termijn van drie jaar gekozen, nadat hij eerder van 1998 tot 2007 al drie termijnen diende als gouverneur. De wetgevende macht van de provincie ligt bij de Sangguniang Panlalawigan (provinciale raad). Deze bestaat in het geval van Agusan del Norte uit acht reguliere raadsleden en drie ex officio leden. De raad wordt voorgezeten door de vicegouverneur. De vicegouverneur wordt net als de gouverneur rechtstreeks door het volk gekozen en is de eerst aangewezen opvolger van de gouverneur wanneer deze bijvoorbeeld komt te overlijden. Hij stemt normaal gesproken niet mee in de raad, maar mag wel de beslissende stem uitbrengen bij een gelijk geëindigde stemming. De vicegouverneur van Agusan del Norte is Enrico Corvera. Hij werd in 2022 voor gekozen, nadat hij eerder van 2004 tot 2013 al vicegouverneur was. De acht reguliere raadsleden van Agusan del Norte worden gekozen per kiesdistrict. De inwoners van het eerste kiesdistrict van Agusan del Norte kiezen één raadslid. De overige zeven leden worden gekozen door de inwoners van het tweede kiesdistrict. De drie ex-officio leden zijn de lokale president van de Association of Barangay Captains (ABC), de lokale president van de Philippine Councilors League (PCL) en de lokale president van de Sangguniang Kabataan (jeugdraad).

Lijst van gouverneurs van Masbate sinds 1964
  • 1964 - 1968 Manuel Pecson
  • 1968 - 1975 Moises R. Espinosa
  • 1973 - 1978 Emilio R. Espinosa
  • 1972 - 1973 Cornello Barrameda
  • 1973 - 1978 Emilio R. Espinosa
  • 1986 - 1986 Romeo H. Mijares (OIC)
  • 1986 - 1988 Jolly T. Fernandez (OIC)
  • 1986 - 1988 Juan Sanchez (OIC)
  • 1988 - 1990 Emilio R. Espinosa
  • 1999 - 2007 Antonio T. Kho
  • 2007 - 2010 Eliza T. Kho
  • 2010 - 2015 Rizalina Seachon Lanete
  • 2015 - 2016 Vicente Homer
  • 2019 - 2025 Antonio T. Kho

Demografie[bewerken | brontekst bewerken]

Aantal inwoners van Masbate
Census Inwoners %/jr
1990599.355
1995653.8521,65%
2000707.6681,71%
2007768.9391,15%
2010834.6503,03%
2015892.3931,28%

Masbate had bij de census van 2015 een inwoneraantal van 892.393 mensen. Dit waren 57.743 mensen (6,9%) meer dan bij de vorige census van 2010. Ten opzichte van de census van 2000 was het aantal inwoners gegroeid met 184.725 mensen (26,1%). De gemiddelde jaarlijkse groei in die periode kwam daarmee uit op 1,28%, hetgeen lager was dan het landelijk jaarlijks gemiddelde over deze periode (1,72%).[2] De bevolkingsdichtheid van Masbate was ten tijde van de laatste census, met 892.393 inwoners op 4151,78 km², 214,9 mensen per km².

Economie[bewerken | brontekst bewerken]

Masbate is een arme provincie. Uit cijfers van de National Statistical Coordination Board (NSCB) uit het jaar 2003 blijkt dat 63,4% (12.504) mensen) onder de armoedegrens leefde. In het jaar 2000 was dit nog 70,2%. Daarmee staat Masbate 3de op de lijst van provincies met de meeste mensen onder de armoedegrens. Van alle 79 provincies staat Masbate bovendien 2e op de lijst van provincies met de ergste armoede.[3].

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]