Mattityahu Peled

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Matti Peled
Afbeelding gewenst
Persoonlijke gegevens
Volledige naam Mattityahu Peled
Geboortedatum 20 juli 1923
Geboorteplaats Haifa
Sterfdatum 10 maart 1995
Wetenschappelijk werk
Vakgebied Israëlische leger
Arabisch
Literatuur
Bekend van Vredesactivisme
Portaal  Portaalicoon   Israël

Mattityahu (Matti) Peled (Hebreeuws: מתתיהו "מתי" פלד), geboren als Mattityahu Ifland (Haifa, 20 juli 1923 - 10 maart 1995), was een Israëlisch majoor-generaal, vredesactivist, politicus en docent Arabisch en Literatuur. Avraham Katsnelson, een van de ondertekenaars van de Israelische Onafhankelijkheidsverklaring, was een van zijn grootouders. Getrouwd met Zika Peled is hij de vader van Nurit Peled-Elhanan en Miko Peled [1]. Zij kregen nog een dochter en een zoon.

Jeugd en studie[bewerken]

Tijdens zijn jeugd was hij een aanhanger van de Canaanisme-beweging die door Yonatan Ratosh was opgericht,[2] een rechts-nationalistische beweging die vooral van de jaren 30 tot '70 van de 20e eeuw actief was.

Hij studeerde Rechtsgeleerdheid in Londen (1946-47), Midden-Oostenstudies aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem (1961-63) en behaalde zijn bachelorsgraad aan de Universiteit van Californië - Los Angeles in 1971. Hem werd een doctoraat toegekend in de Literatuur.[3]

Israëlisch leger[bewerken]

Peled trad toe tot de Palmach (elitekorps) in 1941. Tijdens de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948 was hij pelotoncommandant en raakte hij ernstig gewond.[3] Ook Jitshak Rabin maakte deel uit van dit (Jeruzalem-)peloton. Zij bleven altijd bevriend.

Hij was commandant in de door Israël bezette Gazastrook van november 1956 tot maart 1957, toen het Israëlische leger de invasie uitvoerde op de Sinaïwoestijn. Hij diende eveneens als commandant tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967. Twee jaar na de oorlog verliet hij het leger, omdat het conflict naar zijn mening als middel had moeten dienen om het vredesproces te starten.[2]

Politieke activiteiten[bewerken]

Als een van de eersten in de jaren '70 bepleitte hij het bevorderen van vrede door middel van het creëren van een Palestijnse staat naast de Israëlische.[2] Zo behoorde hij in 1975 tot de stichters van de israelische Raad voor Israëlisch-Palestijnse vrede (Israëli council for Israëli-Palestinian Peace), samen met Uri Avnery, Jakov Amon, Jossi Amitar, Amos Keinan, Arjeh Eliav e.a.. Vanaf 1982 (Libanonoorlog) maakte hij deel uit van delegaties die Arafat bezocht. Hij vertelde erover aan Jitzhak Rabin.

Hij was de oprichter van de Arabisch-Joodse Partij.[4] Hij had zitting in het parlement tot 1988. Bij zijn begrafenis in 1995 kwamen personen uit de joodse en palestijnse wereld hem gedenken. Ook kwam er een condoleance van Jasser Arafat.