Membrana tectoria

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Membrana tectoria
Dekmembraan
Membrana tectoria in rood weergegeven.
Synoniemen
Latijn membrana tectoria ductus cochlearis[1]
Nederlands tectoriale membraan

membraan van Corti[1]

Portaal  Portaalicoon   Biologie

De membrana tectoria[2] of dekmembraan[3] is een onderdeel van het binnenoor bij zoogdieren, waaronder de mens. Zij is een homogene, gelatineuze laag met veel glycoproteïnen die gaat trillen onder invloed van geluid, en die via trilhaarcellen de geluidswaarneming doorgeeft aan de hersenen.

Werking van het oor[bewerken | brontekst bewerken]

Geluidsgolven zijn luchttrillingen die het trommelvlies in beweging brengen. Het trommelvlies laat de gehoorbeentjes trillen en die brengen de vloeistof in het slakkenhuis in beweging. Dit slakkenhuis bevat kanalen met vloeistof en in de lengte van die kanalen bevinden zich twee membranen: de membrana tectoria en de basilaire membraan. Die gaan ten opzichte van elkaar bewegen en dat brengt de trilhaarcellen in beweging. Dit veroorzaakt afwisselend depolarisatie en hyperpolarisatie in de trilhaarcellen, en dus een elektrisch signaal dat als actiepotentiaal via de nervus cochlearis naar de hersenen wordt gestuurd. Daar worden de zenuwsignalen geïnterpreteerd als geluid. Op deze manier kunnen mensen en veel dieren geluiden horen.

Andere trillingsswaarneming[bewerken | brontekst bewerken]

In de dierenwereld bestaan diverse andere mechanismen om geluid en andere trillingen waar te nemen. Laagfrequent geluid wordt waargenomen via het rotsbeen, in een proces dat aangeduid wordt als schedelhoren. Van olifanten wordt aangenomen dat ze infrageluid, extreem laagfrequente trillingen, kunnen waarnemen via hun voetzolen, en bij insecten en zeedieren komen totaal afwijkende systemen voor.