Metaverse

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Het Metaverse is een collectieve virtuele gedeelde ruimte die ontstaan is door het samensmelten van de virtueel aangestuurde fysieke realiteit en van de reeds fysiek bestaande virtuele ruimten. Dit omvat alle virtuele werelden, augmented reality en het internet. Het woord metaverse is een samenstelling van het voorvoegsel "meta" en het Engelse woord "universe" en wordt gebruikt om het concept te beschrijven van een volgende generatie of versie van het internet, waarin alle bestaande, gedeelde, en 3D virtuele ruimten aan elkaar verbonden zijn in een alles omvattend virtueel universum.

De term is bedacht door Neal Stephenson in zijn sciencefictionroman Snow Crash (uit 1992), waarin mensen als avatars in contact staan met elkaar en met softwareagenten, in een driedimensionale ruimte die een metafoor voor de werkelijke wereld vormt. Stephenson benut de term om een op een virtuele werkelijkheid gebaseerde opvolger van het internet aan te duiden. Soortgelijke concepten verschenen onder uiteenlopende namen in het cyberpunk sciencefictiongenre dat teruggaat tot het in 1981 verschenen boek True Names.

Het ontwikkelen van standaarden voor een 'echt' Metaverse[bewerken | brontekst bewerken]

Met de huidige stand van de techniek zijn er reeds diverse interfaces en communicatieprotocollen binnen en tussen diverse virtuele omgevingen in ontwikkeling. Diverse groepen werken samen en pogen de standaarden en protocollen te maken die de uitwisseling tussen diverse werelden kunnen regelen, waaronder:

  • Facebook - Horizon (2019-heden)
  • Decentraland (2015-heden)
  • Virtual Worlds - Standard for Systems Virtual Components Working Group (2010–heden)
  • Information technology — Media context and control — Part 4: Virtual world object characteristics (ISO/IEC 23005-4:2011) ISO (2008– heden)
  • Immersive Education Technology Group (IETG) Media Grid (2008–heden)
  • Virtual World Region Agent Protocol (VWRAP) (2009-2011)
  • The Metaverse Roadmap - Acceleration Studies Foundation (2006-2007)
  • The Open Source Metaverse Project (2004-2008)

Veel van deze werkgroepen zijn nog bezig met publicatie van schetsen en met het formuleren van open standaarden met het oog op de interoperabiliteit.

Tijdlijn van virtuele omgevingen die door het metaverse-concept zijn ingegeven[bewerken | brontekst bewerken]

Vanaf het moment dat Stephensons boek verscheen hebben verbeteringen in de technologie van internet, een grotere bandbreedte en een toename in rekenkracht van computers ervoor gezorgd dat er ontwikkelingen in de richting van een 'echt metaverse' plaatsvonden. Een beknopt overzicht van de meest opmerkelijke ontwikkelingen:

  • 1993 - The Metaverse[1] - werd als MOO gestart (een op tekst gebaseerd virtual reality systeem met lage bandbreedte) door Steve Jackson Games als onderdeel van diens BBS spel Illuminati Online.
  • 1995 - Active Worlds - een virtuele chatomgeving die geheel gebaseerd is op Snow Crash en waarmee men zelf virtuele werelden kan inrichten.
  • 1998 - There[2] - een 3d online virtuele wereld, gemaakt door Will Harvey en Jeffrey Ventrella waarin gebruikers als avatars verschijnen en naast met elkaar chatten ook voorwerpen en diensten konden kopen met de virtuele munt therebucks (speelgeld), die met echt geld gekocht moesten worden. There.com sloot op 2 maart 2010 maar kwam terug in 2011 als een virtueel spel waar je op uitnodiging en als je ouder dan 18 bent aan kan deelnemen.
  • 2003 - Second Life - opgezet door Linden Research Inc.. De insteek van dit project is een door de gebruikers zelf geschapen wereld te faciliteren, waarin mensen door middel van avatars met elkaar interacties kunnen hebben, kunnen spelen, zaken kunnen doen, hun eigen stukje van de wereld kunnen beheren en internationaal kunnen communiceren. Sinds 2010 kunnen in deze virtuele wereld ook internetpagina's op een prim worden bekeken door toepassingen van shared media. De omgeving in Second Life wordt vaak bekeken met een camera in derde persoon-perspectief, maar de gebruiker kan ook omschakelen en in eerste persoon (mouseview of mouselook) rondkijken en interageren. De technologie anno 2014 is nog niet op het peil van de in het boek over het Metaverse beschreven volledig fotorealistische weergave.
  • 2004 - OpenSimulator verscheen als gratis en opensourcesoftware, waarin protocollen zitten die met Second Life compatibel zijn.
  • 2004 - X3D werd goedgekeurd door de ISO als opvolger van de Virtual Reality Modeling Language (VRML). Dit is een open standaard voor interactieve real-time 3D-computergraphics.
  • 2005 - Solipsis werd gelanceerd, een gratis en vrij open source systeem dat gericht is op het scheppen van infrastructuur voor Metaverse-achtige openbare virtuele territoria.
  • 2005 - Het Croquet Project begon als een opensourcesoftware ontwikkelingsplatform om sterk met elkaar verweven MUVE (Multi-User Virtual Environments) te maken die op diverse platformen en besturingssystemen kunnen draaien. Het is gebruikt om virtuele werelden als het Arts Metaverse te maken, maar nadat de Croquet SDK in 2007 verscheen veranderde het project van naam en werd het het Open Cobalt project.[3]
  • 2006 - Entropia Universe was het eerste MMORPG-systeem waarin een op echt geld gebaseerde economie zat.
  • 2007 - Verschillende sociale netwerken ontwikkelden de mogelijkheid om profielen aan te maken en gaven netwerkmogelijkheden voor metaverse-achtige avatars, zoals Koinup, Myrl en AvatarsUnited. Deze projecten kenden veel technische problemen, die te maken hadden met gebrek aan dataportabiliteit van de avatar tussen de diverse virtuele werelden. Er werd geprobeerd om verschillende avatars en identiteiten tegelijk op een enkel platform samen te brengen. AvatarsUnited werd later door Linden Lab opgekocht en gesloten toen er aan de website van Second Life zelf netwerkfaciliteiten werden toegevoegd.
  • 2008 - Google Lively werd op 8 juli 2008 aangekondigd door Google. Er zouden te zijner tijd nieuwe elementen en opties aan toegevoegd worden, maar op 19 november 2008 deelde Google mee dat de Lively Service in december zou stoppen.
  • 2020 - Decentraland is het eerste decentraal VR platform, dat wordt aangedreven door de Ethereum blockchain. In Decentraland kunnen gebruikers creëren, ervaringen opdoen en geld verdienen aan wat ze bouwen en/of bezitten. Bedrijven als Coca Cola, Louis Vuitton, Christian Dior, Domino's Pizza, Samsung, Adidas, Atari hebben inmiddels hun weg in deze wereld weten te vinden.
  • 2021 - Facebook Horizon is een virtuele werkomgeving, ontwikkeld en gepubliceerd door Facebook.

Opgemerkt kan worden dat diverse MMOG-spelen gelijkenissen vertonen met elementen uit het Metaverse, hoewel veel spellen zich met name richten op een bepaald type spelelement (zoals schietspel, rollenspel, strategiespel, racen, handelen, enzovoorts), en minder op sociale interactie.

Stephensons Metaverse in Snow Crash[bewerken | brontekst bewerken]

Stephenson presenteert zijn Metaverse als een stedelijke omgeving die is aangelegd langs een honderd meter brede weg (The Street) die 65536 kilometer (216 km) lang is en die de straal vormt van een perfect bolvormige zwarte planeet. Het virtuele vastgoed (de grond) is eigendom van de Global Multimedia Protocol Group, een fictief onderdeel van de werkelijk bestaande Association for Computing Machinery. Dit vastgoed kan gekocht worden en men kan er op bouwen.

De gebruiker van het Metaverse heeft toegang tot een persoonlijke terminal (die een scherm in hoge resolutie van de virtuele wereld projecteert op een bril die de gebruiker draagt) of een openbare terminal in kiosken (die op een scherm met een lage resolutie en zwart-wit de virtuele wereld weergeeft).[4] Stephenson beschrijft ook een subcultuur van gebruikers die ervoor kiezen om continu in het Metaverse te verblijven door draagbare terminals, brillen en andere uitrusting met zich mee te dragen. Deze gebruikers worden vanwege hun groteske verschijning gekscherend "gargoyles" genoemd. In het Metaverse zien de gebruikers alles vanuit een 'first-person' perspectief.

In het Metaverse kunnen avatars elke gewenste vorm hebben, met als restrictie de hoogte, zodat er "geen mensen van een mijl hoog" rondlopen. Vervoer in het Metaverse is beperkt tot een 'analoge' realiteit: men gaat per voet of met een vervoermiddel (fiets, auto, en dergelijke). Er is ook een monorail die langs de hele Street loopt en die op twee soorten stations stopt: om de kilometer is er een Local Port (vgl. stoptrein) en om de 256 km is een Express Port (vgl. sneltrein).

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]