Metro van Philadelphia

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Metro van Philadelphia
Een metrotrein op het Race-Vine station
Een metrotrein op het Race-Vine station
Basisgegevens
Locatie Philadelphia (Pennsylvania), Verenigde Staten
Vervoerssysteem Metro
Startdatum 4 maart 1907
Lengte trajecten 62 km
Aantal lijnen 4
Aantal stations 62
Aantal passagiers 293.000 (2011)[1] per dag
Uitvoerder(s) SEPTA, Port Authority Transit Corporation
Operationele gegevens
Maximumsnelheid 88[1] km/h
Netwerkkaart
Netwerkkaart van de Metro van Philadelphia
Portaal  Portaalicoon   Openbaar vervoer

De metro van Philadelphia is een set van spoorlijnen in en rondom Philadelphia in de Verenigde Staten. Het bestaat uit vier verschillende lijnen, waarvan er drie metrolijnen zijn en één ondergrondse tramlijn. De lijnen worden beheerd door de SEPTA met uitzondering van de PATCO Speedline.

Geschiedenis[bewerken]

De eerste plannen voor de metro van Philadelphia dateren al uit het laatste decennium van de negentiende eeuw. De stadsbestuurders wilden in navolging van steden als Chicago, Boston en met name New York. In hun eerste plannen zou het centrum van de metro van Philadelphia het stadhuis worden.

Met de eerste werkzaamheden werd in 1903 begonnen en zou tot 1905 duren voor de overspanning van de Schuylkill River en in 1904 werd begonnen met de aanleg van het tweede gedeelte. De lijn werd op 4 maart 1907 in gebruik genomen en zou tussen Market Street en het stadhuis rijden. In 1908 werd het eerste ondergrondse deel van de metro geopend en was daar mee de derde stad van de Verenigde Staten die dit kreeg. De metro van Philadelphia werd gefinancierd door middel van privaat geld en niet door openbare fondsen, wat redelijk uniek is.

In 1915 werd een tweede lijn ontworpen, de Broad Street Line, en in navolging van deze plannen werd de eerste lijn uitgebreid tot aan de huidige Frankford Terminal. De nieuwe lijn werd uiteindelijk in 1928 geopend en weldra zou ook deze lijn verder uitgebreid worden. Eerst naar Walnust Locust in 1930 en twee jaar later naar Lombard South.

In de jaren dertig kwam ook de eerste PATCO Speedline tot stand waarmee Philadelphia werd verbonden met Camden (New Jersey). Gedurende de twintigste eeuw zouden de verschillende lijnen diverse malen worden uitgebreid.

Netwerk[bewerken]

Market-Frankford Line[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Market-Frankford Line voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Market-Frankford Line is te herkennen aan de blauwe kleur en is de oudste lijn van het netwerk. De route verbindt het westen met het oosten van de stad en rijdt onder meer langs 30th Street Station waar de metro aansluiting heeft op de Amtrak. De totale reistijd van het ene eindpunt naar het andere bedraagt 39 minuten.

Broad Street Line[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Broad Street Line voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Broad Street Line is de oranje lijn en loopt bijna volledig ondergronds van noord naar zuid, behalve bij het eindpunt bij het Fern Rock Transportation Center. De totale rit dus beide eindpunten bedraagt 36 minuten. Bij het station van Walnust-Locust wordt aansluiting gemaakt op de PATCO Speedline.

Subway-Surface Line[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Subway Surface Line voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Subway-Surface Line is een ondergrondse tramlijn in het centrum van Philadelphia die richting het westen weer bovengronds gaat. De lijn heeft maar acht ondergrondse stations en is slechts 3,8 kilometer lang.

PATCO Speedline[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie PATCO Speedline voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De PATCO Speedline wordt beheerd door de Port Authority Transit Corporation. Het eindpunt van de lijn bevindt zich op de kruising van 16th Street en Locust Street. Het loopt vanaf daar naar het oosten en steekt bij de Benjamin Franklin Bridge de Delaware over voor het Camden in New Jersey bereikt. Het is ook de enige metrolijn die 24 uur per dag en zeven dagen per week rijdt. De totale rit duurt 26 minuten.

Zie ook[bewerken]