Michel Devoret
 Michel H. Devoret
| ||||
|---|---|---|---|---|
| ||||
| Persoonlijke gegevens | ||||
| Geboortedatum | 5 maart 1953
| |||
| Geboorteplaats | Parijs
| |||
| Academische achtergrond | ||||
| Alma mater | Télécom Paris Universiteit Parijs-Zuid 11 (1975 – 1982)
| |||
| Nobelprijs voor Natuurkunde | ||||
| Jaar | 2025 | |||
| Reden | "voor hun baanbrekende werk op het gebied van de kwantummechanica" | |||
| Samen met | John Clarke John Martinis | |||
| Voorganger(s) | Geoffrey Hinton John Hopfield | |||
| ||||
Michel Henri Devoret (Parijs, 5 maart 1953) is een Frans natuurkundige. Hij is hoogleraar natuurkunde aan de Universiteit van Californië - Santa Barbara en emeritus hoogleraar toegepaste fysica aan de Yale-universiteit. Daarnaast is hij "Chief Scientist of Quantum Hardware bij Google Quantum AI. Devoret is bekend van de ontwikkeling van diverse kwantumcomputers, waaronder de Quantronium, de Transmon en de Fluxonium.
In 2025 deelde hij de Nobelprijs voor Natuurkunde met John Clarke en John Martinis voor hun gezamenlijke werk in het experimenteel aantonen van macroscopische kwantumverschijnselen in supergeleidende elektrische schakelingen.
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]Devoret studeerde in 1975 af als ingenieur in de telecommunicatie aan de École nationale supérieure des télécommunications (ENST, nu bekend als Télécom ParisTech). Een jaar later behaalde hij een universitaire graad (DEA) in de kwantumoptica aan de Universiteit van Orsay, gevolgd door een doctoraat in gecondenseerde materie in 1982. Zijn promotie-onderzoek voerde hij uit aan het CEA Sacley in de groep van Anatole Abragam onder begeleiding van Niel S. Sullivan.
Van 1982 tot 1984 was Devoret als postdoc-onderzoeker werkzaam in de groep van Clarke aan de Universiteit van Californië - Berkeley. Samen met Martinis, destijds doctoraal-student, ontwikkelden ze een experiment waarmee in 1985 werd aangetoond dat bepaalde effecten van de kwantummechanica ook kunnen optreden in macroscopische systemen.[1]
Hierna keerde Devoret terug naar Frankrijk alwaar hij samen met Daniel Esteve en Cristian Urbina bij CEA Sacley de Quantronics-groep oprichtte. Hier zette hij zijn onderzoek in de kwantummechanica voort en ontwikkelde een type qubit, genaamd quantronium. In 1996 bracht hij in Delft enige tijd door in het laboratorium van Hans Mooij. In 2002 accepteerde hij een benoeming tot hoogleraar experimentele natuurkunde aan de Yale-universiteit, waar hij samen met Steven Girvin en Robert Schoelkopf, de transmon ontwikkelde, een soort supergeleidende geladen qubit.
Van 2007 tot 2013 was Devoret hoogleraar mesoscopische fysica aan het Collège de France. Hij is hoogleraar natuurkunde aan de Universiteit van Californië. Naast zijn werk als academisch onderzoeker is Devoret een van de wetenschappelijk Chief Scientists van het Quantum AI laboratorium van Google dat zich toelegt op de ontwikkeling van de kwantumcomputer. Hier werkt hij aan fundamentele onderzoek naar supergeleidende architecturen.
Erkenning
[bewerken | brontekst bewerken]Devoret werd in 2003 verkozen tot lid van de American Academy of Arts and Sciences (AAAS), in 2007 tot lid van de Académie française en in 2023 tot lid van de National Academy of Sciences (NAS). In 2008 werd benoemd tot Ridder van het Legioen van Eer.
Samen met Esteve ontving hij in 1991 de Ampère-prijs van de Franse Academie van Wetenschappen. In 1995 ontving Devoret van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen de Descartes-Huygensprijs. Andere prijzen die hij (gedeeld) in ontvangst mocht nemen zijn de Europhysics-Agilent Prize (2004), de John Stewart Bell Prize (2013), de Fritz London Memorial Prize (2014) en de Comstock Prize in Physics (2024).
In 2025 werd Devoret, samen Clarke en Martinis, onderscheiden met de Nobelprijs voor Natuurkunde.
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Michel Devoret op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- ↑ John M. Martinis, Michel Devoret, John Clarke (1985). Energy-Level Quantization in the Zero-Voltage State of a Current-Biased Josephson Junction. Physical Review Letters 55 (15): 1543-1546. DOI: 10.1103/PhysRevLett.55.1543.
· 
· 