Michy Batshuayi

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Michy Batshuayi
Michy Batshuayi
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 2 oktober 1993
Geboorteplaats Brussel, Vlag van België België
Lengte 185 cm
Been Rechts
Positie Spits
Clubinformatie
Huidige club Vlag van Turkije Besiktas
Rugnummer 9
Contract tot 30 juni 2023 (bij Chelsea)
Verhuurd tot 30 juni 2022
Jeugd
2003–2004
2004–2005
2005–2006
2006–2007
2007–2008
2008–2011
Vlag van België RFC Evere
Vlag van België RUSA Schaarbeek
Vlag van België FC Brussels
Vlag van België RSC Anderlecht
Vlag van België FC Brussels
Vlag van België Standard Luik
Senioren *
Seizoen Club W (G)
2011–2014
2014–2016
2016–
2018
2018–2019
2019
2020–2021
2021–
Vlag van België Standard Luik
Vlag van Frankrijk Olympique Marseille
Vlag van Engeland Chelsea
Vlag van Duitsland BVB
Vlag van Spanje Valencia
Vlag van Engeland Crystal Palace
Vlag van Engeland Crystal Palace
Vlag van Turkije Besiktas
120(44)
78(33)
77(25)
14(9)
23(3)
31(7)
11(5)
18(2)
2(0)
Interlands **
2012–2014
2015–
Vlag van België België –21
Vlag van België België
13(7)
37(22)

* Bijgewerkt op 28 augustus 2021
** Bijgewerkt op 8 september 2021
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Michy Batshuayi-Atunga (Brussel, 2 oktober 1993) is een Belgische voetballer die doorgaans als centrale aanvaller speelt. Hij tekende in juli 2016 een contract tot medio 2021 bij Chelsea, dat circa 40 miljoen euro voor hem betaalde aan Olympique Marseille. Hij debuteerde in 2015 in het Belgisch voetbalelftal. Batshuayi is een broer van voetballer Aaron Leya Iseka.

Carrière[bewerken | brontekst bewerken]

Jeugd[bewerken | brontekst bewerken]

Batshuayi's ouders emigreerden eind jaren 80 van Congo naar België en vestigden zich in de regio Brussel. Hij was een straatvoetballer die net als Ilombe Mboyo, diens neef Geoffrey Mujangi Bia en Andréa Mbuyi-Mutombo leerde voetballen op het pleintje van Pirsoulpark in Sint-Agatha-Berchem. Batshuayi begon in clubverband met voetballen bij Evere en Schaarbeek. Hij werd in 2005 opgenomen in de jeugdopleiding van FC Brussels, die hij op dertienjarige inruilde voor die van RSC Anderlecht. Hier viel hij naast het veld vooral negatief op. Na een wedstrijd tegen Lierse SK maakten enkele spelers van Anderlecht, waaronder Batshuayi, amok. De club stuurde hem na een jaar weg.[1] "Ze hadden gelijk dat ze me buiten gooiden want ik was bepaald geen engeltje," liet Batshuayi achteraf optekenen.[2] De Congolese Belg ging weer voor FC Brussel spelen waar hij werd gezien door Dominique D'Onofrio, toen onder meer verantwoordelijk voor de jeugd van Standard Luik. Dat lijfde hem na een proefperiode in, maar ook hier had hij gezagsproblemen. Bij de jeugd van Standard werd hij meer dan eens disciplinair gestraft.

Standard Luik[bewerken | brontekst bewerken]

Batshuayi werd in het seizoen 2010/11 op zeventienjarige leeftijd opgenomen in de selectie van het eerste elftal van Standard Luik. Hij debuteerde op 20 februari 2011 onder D'Onofrio op het hoogste niveau. De aanvaller mocht toen tegen AA Gent na iets meer dan 80 minuten invallen voor Franck Berrier. Hij vormde bij de club aanvalsduo's met Gohi Bi Cyriac en Mohamed Tchité. Op 27 juli 2011 mocht hij in de voorrondes van UEFA Champions League invallen tegen FC Zürich. Later nam hij met Standard deel aan de UEFA Europa League. Op 15 december 2011 scoorde hij tegen FC Kopenhagen zijn eerste Europese doelpunt.

Na het vertrek van Tchité naar Club Brugge en Cyriac naar Anderlecht leek Batshuayi op weg om een vaste waarde te worden bij Standard. Na zijn vroege uitsluiting in een bekerwedstrijd tegen toenmalig tweedeklasser Mouscron-Péruwelz in september 2012 belandde hij naast het team. Een maand later gaf trainer Mircea Rednic hem een nieuwe kans. Daarna groeide Batshuayi alsnog uit tot een vaste waarde. Ook onder Rednics opvolger Guy Luzon vormden Batshuayi en Imoh Ezekiel het vaste spitsenduo van Standard. Hij maakte op 15 september 2013 een hattrick tegen KV Oostende.

Batshuayi won in mei 2014 de Ebbenhouten Schoen, de prijs voor de beste Afrikaanse speler in de Belgische competitie.[3] Ook zijn ploegmaats Paul-José Mpoku en Ezekiel eindigden in de top vijf. Hij volgt Mbaye Leye op. Hij is na Marouane Fellaini de tweede Standard speler die deze prijs wint. Hij werd ook tweede in het referendum Profvoetballer van het Jaar na Thorgan Hazard.[4]

In totaal scoorde Batshuayi 44 doelpunten in 120 wedstrijden voor Standard. In het seizoen 2015/16 trof hij 21 keer raak in de Jupiler Pro League. Alleen Lokeren aanvaller Hamdi Harbaoui deed beter met 22 goals.

Olympique Marseille[bewerken | brontekst bewerken]

Batshuayi verruilde Standard Luik in op 1 juli 2014 voor Olympique Marseille voor ruim €6.000.000,-. Het was trainer Marcelo Bielsa zelf die Batshuayi erbij wilde bij de Franse topclub.[5] Hij maakte zijn debuut voor Marseille op de eerste speeldag van de Ligue 1 tegen SC Bastia. Hij mocht 11 minuten voor tijd invallen voor Dimitri Payet. De 3-3 einduitslag stond toen al op het bord. Op 29 oktober 2014 scoorde hij zijn eerste doelpunt in Franse loondienst, dit in een 2-1 nederlaag tegen Rennes voor de Coupe de la Ligue. Op 22 februari 2015 scoorde hij tegen Saint-Étienne voor het eerst twee keer als invaller voor André-Pierre Gignac. In maart 2015 wist hij tegens ook twee maal te scoren tegen Toulouse en Lens. Hij was in zijn eerste seizoen vooral invaller. Hierin wist hij toch negen keer te scoren in 26 competitieduels. In de daaropvolgende transferperiode verliet aanvaller André-Pierre Gignac de club, waardoor Batshuayi in zijn tweede seizoen basisspeler werd.

Op 25 augustus maakte Batshuayi zijn eerste twee doelpunten van het seizoen tegen Troyes in een 6-0 overwinning. Batchuayi presteerde sterk voor de Zuid-Fransen. De eerste vijftien wedstrijden scoorde hij tien keer. In een interview verklaarde Marseille-voorzitter Vincent Lebrune dat De Rode Duivel meer dan €30.000.000,- moest opbrengen. Onder andere Arsenal, Chelseaen Tottenham Hotspur lieten hun interesse blijken. Hij maakte zeventien doelpunten in de competitie en scoorde in de UEFA Europa League tegen SC Braga, FC Groningen, Slovan Liberec en Athletic Bilbao.

Chelsea[bewerken | brontekst bewerken]

Batshuayi tekende in juli 2016 een contract tot medio 2021 bij Chelsea. Dat betaalde circa €40.000.000,- voor hem aan Olympique Marseille. In zijn eerste drie wedstrijden scoorde Batshuayi al driemaal, waaronder twee doelpunten in de League Cup tegen Bristol Rovers.[6] In het seizoen 2016/17 kwam hij onder coach Antonio Conte amper van de bank, maar hij bezorgde Chelsea wel de zesde landstitel uit de geschiedenis door op vrijdag 12 mei 2017 de enige treffer voor zijn rekening te nemen in de uitwedstrijd tegen West Bromwich Albion. Een prima seizoenseinde dus, wat interesse opleverde van onder meer Monaco en PSG.

Ook in zijn tweede seizoen bij Chelsea kwam hij in de competitie maar weinig aan spelen toe. Door de komst van Álvaro Morata in de zomer werd hij Batshuayi terug naar het achterplan geduwd. In de FA cup en League Cup werd hij wel opgesteld en hier zorgde hij ook voor de nodige goals. Hoewel Batshuayi over alle officiële duels in het seizoen 2017-18 een hoger doelpuntengemiddelde kan voorleggen dan concurrent Morata (0.58 goals tegenover 0.49 goals per negentig minuten), was de Spanjaard nog altijd de eerste spits van The Blues. Op de bank zitten, dan scoren, maar toch weer naar de bank verwezen worden, dat is geen simpele situatie om mee om te gaan voor een aanvaller. Ondanks erg weinig speeltijd sinds zijn komst naar de Premier League (588 minuten op een mogelijk totaal van 5580 en slechts vier basisplaatsen), wist hij wel voordelige statistieken te behalen (10 goals in 25 wedstrijden met de Blues). Batshuayi nam afscheid met twee goals in de beker tegen Newcastle.

Verhuur aan Borussia Dortmund[bewerken | brontekst bewerken]

Op 31 januari 2018, een tiental minuten voor de transfermarkt in Duitsland sloot, werd Batshuayi voor de rest van het seizoen verhuurd aan Borussia Dortmund, dat anderhalf miljoen euro zou neertellen voor zijn diensten. Er werd geen aankoopoptie in het contract opgenomen. Bij Dortmund moest hij de vervanger worden van Pierre-Emerick Aubameyang die naar Arsenal trok. De aanvaller gaat spelen met rugnummer 44. Eerder toonden West Ham en Tottenham nog interesse.[7] Michy Batshuayi kende een droomdebuut bij Dortmund. In zijn eerste wedstrijd, slechts twee dagen na zijn aankomst, scoorde de Chelsea-huurling meteen tweemaal en deelde hij de assist uit aan André Schürrle voor de 2-3 winning goal op verplaatsing tegen 1. FC Köln.[8] Twee wedstrijden later, allebei thuis, tegen Hamburg in de Bundesliga en tegen Atalanta Bergamo in de 1/16e finales van de Europa League, is Batshuayi betrokken bij acht goals van zijn nieuwe ploeg. De Belg ronde de kaap van de vijf goals af in slechts 270 minuten, een record.[9] Tot zijn blessure die Batshuayi opliep half april tegen Schalke 04 scoorde hij negen keer in veertien wedstrijden.[10] De blessure betekende het einde van een succesvolle uitleenbeurt aan de Borussen.

Verhuur aan Valencia[bewerken | brontekst bewerken]

Na de Wereldbeker in Rusland stond Batshuayi weer op het trainingsveld bij Chelsea. Maar ook coach Sarri, de opvolger van Conte, stuurt hem door. In de pikorde van de spitsen zou hij Morata voor zich moeten dulden en ook Giroud loopt nog steeds op Chelsea rond. Valencia huurt Batshuayi voor een seizoen. Ook in het Mestallastadion zal "Batsman" - in het clublogo van Valencia staat bovenaan een vleermuis - voorin met heel wat concurrentie af te rekenen krijgen. Rodrigo en de Italiaan Simone Zaza zijn er de vaste waardes.[11] Valencia betaalde ruim €3.000.000,- voor de huur en had een optie tot aankoop. Op 20 augustus 2018 debuteerde Batshuayi tegen Atletico Madrid. Batshuayi startte op de bank en mocht een kwartier voor tijd invallen.[12] Zijn eerste goal scoorde hij op 26 september 2018 tegen Celta de Vigo. Trainer Marcelino is dan ook niet onder de indruk. Batshuayi kwam over alle competities heen 23 keer in actie, maar slechts negen keer als basisspeler en amper vier keer bleef hij de volledige match tussen de lijnen. Hij wist maar drie doelpunten te maken. Na een half seizoen keerde hij eind januari 2019 terug naar Chelsea.[13]

Verhuur aan Crystal Palace[bewerken | brontekst bewerken]

Bij zijn terugkeer naar Chelsea werd Batshuayi op 31 januari 2019 meteen verhuurd aan Crystal Palace, dit tot het einde van het seizoen. In de huurovereenkomst tussen Chelsea en Palace werd er geen optie tot aankoop opgenomen. Hij debuteerde op 2 februari 2019 tegen Fulham. Zijn eerste doelpunt wist Batshuayi te scoren in zijn derde wedstrijd voor zijn nieuwe club, dit tegen Leicester City. Op de laatste speeldag wist hij twee keer te scoren tegen Bounemounth. Hij werd hoofdzakelijk gebruikt als wisselspeler. In dertien wedstrijden wist Batshuayi zes keer te scoren.

Terugkeer naar Chelsea[bewerken | brontekst bewerken]

Chelsea besloot Batshuayi een nieuwe kans te geven. Op 23 oktober 2019 scoorde hij als invaller de winnende goal (0-1) in de uitwedstrijd tegen Ajax, in de groepsfase van de UEFA Champions League.[14] In zestien hoofdzakelijk korte invalbeurten wist Batchuayi één keer te scoren. In alle competities samen liet hij drie maal de netten trillen.

Tweede verhuur aan Crystal Palace[bewerken | brontekst bewerken]

Bij Chelsea was Batshuayi in de pikorde voorin helemaal weggezakt. Hij moest er met nieuwe aankoop Timo Werner, Olivier Giroud en Tammy Abraham liefst drie spitsen voor zich dulden. Daarom werd hij opnieuw uitgeleend aan Crystal Palace. Voor Batshuayi werd het de vierde uitleenbeurt sinds zijn komst naar Chelsea in 2016. Bij de ploeg van Christian Benteke kreeg hij het nummer 23. Chelsea wil nog een stevige som van dat bedrag recupereren en verlengde daarom de in juni 2021 aflopende overeenkomst van de spits met één jaar. Bij Chelsea kwam hij tussendoor tot een respectabele 25 goals en 6 assists in 77 wedstrijden. Hij was er echter nooit eerste keus.[15] De spits scoorde dit seizoen amper twee maal en gaf 2 assist in twintig wedstrijden bij Crystal Palace.

Verhuur aan Beşiktaş[bewerken | brontekst bewerken]

Op de Premier Leaguelijst had Chelsea dit seizoen geen plaatsje voor Batshuayi. Door de komst van Romelu Lukaku was hij verder in de pikorde gedaald. Het werd de B-kern of vertrekken. Op 18 augustus 2021 kondigde de Turkse topclub Beşiktaş de komst aan van Michy Batshuayi. Batshuayi moet voorin de concurrentie aangaan met onder meer Cyle Larin (ex-Zulte Waregem). Batshuayi werd zo voor de vijfde keer uitgeleend door Chelsea. Besiktas betaalde slechts €150.000,- om Batshuayi voor één jaar vast te leggen. Er werd geen aankoopoptie in de overeenkomst opgenomen. Batshuayi verlengde tegelijkertijd zijn contract in Londen tot medio 2023, zodat hij volgend jaar niet transfervrij weg kan.[16] Batshuayi debuteerde voor zijn nieuwe club tegen Gaziantep FK waar hij 22 minuten voor tijd mocht invallen. In zijn derde wedstrijd voor Beşiktaş was het meteen raak. Hij legt er meteen twee in het mandje tegen Yeni Malatyaspor.[17] De daaropvolgende speeldag was het weer raak. In een felbevochten 2-3 zege geboekt bij Antalyaspor haalde Beşiktaş een dubbele achterstand op dankzij een doelpunt en assist van Michy Batshuayi.[18] Op 6 januari behaalde Batshuayi de Supercup dan maar op tegen verliezend bekerfinalist Antalyaspor. De wedstrijd eindigde op 1-1. In de strafschoppenreeks deed Batshuayi daarin zijn duit in het zakje.[19]

Batshuayi scoorde uiteindelijk 14 goals in 33 wedstrijden in het truitje van Besiktas. Hij was ook goed voor 5 assists. In de competitie eindigde het op plek 6 en greep het naast de Europese tickets.[20]

Clubstatistieken[bewerken | brontekst bewerken]

Seizoen Club Competitie Competitie Beker Europees Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2010/11 Standard Luik Vlag van België Eerste klasse 2 0 0 0 2 0
2011/12 23 6 2 2 8 1 33 9
2012/13 34 12 2 0 36 12
2013/14 38 21 1 0 10 2 49 23
Club Totaal 97 39 5 2 18 3 120 44
2014/15 Olympique Marseille Vlag van Frankrijk Ligue 1 26 9 2 1 28 10
2015/16 36 17 7 2 7 4 50 23
Club Totaal 62 26 9 3 7 4 78 33
2016/17 Chelsea Vlag van Engeland Premier League 20 5 8 4 0 0 28 9
2017/18 12 2 8 6 4 2 24 10
Club Totaal 32 7 16 10 4 2 52 19
2017/18 Borussia Dortmund Vlag van Duitsland Bundesliga 10 7 0 0 4 2 14 9
Club Totaal 10 7 0 0 4 2 14 9
2018/19 Valencia Vlag van Spanje Primera División 13 1 2 1 5 1 20 3
Club Totaal 13 1 2 1 5 1 20 3
2018/19 Crystal Palace Vlag van Engeland Premier League 11 5 2 1 13 6
Club Totaal 11 5 2 1 0 0 13 6
2019/20 Chelsea Vlag van Engeland Premier League 14 1 4 4 4 1 22 6
Club Totaal 46 8 20 14 8 3 74 25
2020/21 Crystal Palace Vlag van Engeland Premier League 18 2 2 0 20 2
Club Totaal 29 7 4 1 0 0 33 8
2021/22 Besiktas Vlag van Turkije Süper Lig 9 4 0 0 3 0 12 4
Club Totaal 9 4 0 0 3 0 12 4
TOTAAL 266 92 40 21 45 13 351 136

Nationale ploeg[bewerken | brontekst bewerken]

Batshuayi speelde van 2012 tot en met 2014 in het Belgisch voetbalelftal onder 21. Hij had in maart 2013 een conflict met coach Johan Walem. Batshuayi en diens ploegmaat Ibrahima Cissé werden uit de selectie gezet nadat ze enkele callgirls op hun hotelkamer hadden uitgenodigd.[21]

Bondscoach Marc Wilmots riep Batshuayi in 2015 op voor het Belgisch voetbalelftal voor een EK-kwalificatiewedstrijd tegen Cyprus op 28 maart 2015. Hierin viel hij in de 77e minuut in voor Christian Benteke en maakte hij in de 80ste minuut 5-0, op aangeven van Radja Nainggolan. Hij speelde op 13 november 2015 zijn tweede interland, vriendschappelijk tegen Italië. Hij mocht ditmaal na 63 minuten invallen voor Romelu Lukaku. Na 82 minuten zette hij de 3-1 eindstand op het bord.

EK 2016[bewerken | brontekst bewerken]

Wilmots nam Batshuayi in juni 2016 mee naar het EK 2016. Hij was tijdens het toernooi actief in de achtste finale tegen Hongarije en in de kwartfinale tegen Wales, telkens als invaller. Bij de 4-0-overwinning op de Hongaren maakte hij op aangeven van Eden Hazard de 2-0.

In een WK-kwalificatiewedstrijd tegen Cyprus verving hij Lukaku in de 74e minuut. In dat duel mocht hij een strafschop nemen om de 4-0 te maken, maar hij miste. In dezelfde kwalificatiereeks speelde hij ook de wedstrijden tegen Gibraltar, Estland, Bosnië en Herzegovina en weer Cyprus. Tweemaal als basisspeler en tweemaal als invaller. Tegen Bosnië scoorde hij ook nog.

WK 2018[bewerken | brontekst bewerken]

Bondscoach Roberto Martínez nam de spits mee naar Rusland voor het WK 2018. Tegen Panama bleef hij de hele wedstrijd op de bank. In de tweede groepswedstrijd tegen Tunesië, gespeeld op zaterdag 23 juni, viel hij in de 68ste minuut in voor aanvoerder Eden Hazard. In de 90ste minuut scoorde hij de 5-1. België won uiteindelijk met 5-2. Hij speelde de derde groepswedstrijd tegen Engeland volledig en mocht daarna nog één keer invallen in de verloren halve finale tegen Frankrijk.

EK 2020[bewerken | brontekst bewerken]

Batshuayi zat in de EK selectie voor het Europees kampioenschap 2021. Zijn deelname bleef echter beperkt tot één korte invalbeurt. In de met 2-0 gewonnen overbodige wedstrijd tegen Finland in de groepsfase viel hij in minuut 76 in voor Jérémy Doku.

Interlands[bewerken | brontekst bewerken]

Interlands van Michy Batshuayi voor Vlag van België België
Datum Wedstrijd Uitslag Soort wedstrijd Doelpunten
Als speler bij Vlag van Frankrijk Olympique Marseille
1. 28 maart 2015 Vlag van België België - Cyprus Vlag van Cyprus 5 - 0 Kwalificatie EK 2016 Goal 80'
2. 13 november 2015 Vlag van België België - Italië Vlag van Italië 3 - 1 Vriendschappelijk Goal 83'
3. 29 maart 2016 Vlag van Portugal Portugal - België Vlag van België 2 - 1 Vriendschappelijk -
4. 28 mei 2016 Vlag van Zwitserland Zwitserland - België Vlag van België 1 - 2 Vriendschappelijk -
5. 1 juni 2016 Vlag van België België - Finland Vlag van Finland 1 - 1 Vriendschappelijk -
6. 26 juni 2016 Vlag van Hongarije Hongarije - België Vlag van België 0 - 4 EK 2016 achtste finale Goal 78'
7. 1 juli 2016 Vlag van Wales Wales - België Vlag van België 3 - 1 EK 2016 kwartfinale -
Als speler bij Vlag van Engeland Chelsea FC
8. 6 september 2016 Vlag van Cyprus Cyprus - België Vlag van België 0 - 3 Kwalificatie WK 2018 -
9. 10 oktober 2016 Vlag van Gibraltar Gibraltar - België Vlag van België 0 - 6 Kwalificatie WK 2018 -
10. 5 juni 2017 Vlag van België België - Tsjechië Vlag van Tsjechië 2 - 1 Vriendschappelijk Goal 25'
11. 9 juni 2017 Vlag van Estland EstlandBelgië Vlag van België 0 – 2 Kwalificatie WK 2018 -
12. 7 oktober 2017 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina - België Vlag van België 3 - 4 Kwalificatie WK 2018 Goal 59'
13. 10 oktober 2017 Vlag van België België - Cyprus Vlag van Cyprus 4 - 0 Kwalificatie WK 2018 -
Als speler bij Vlag van Duitsland Borussia Dortmund
14. 27 maart 2018 Vlag van België BelgiëSaoedi-Arabië Vlag van Saoedi-Arabië 4 – 0 Vriendschappelijk Goal 77'
15. 6 juni 2018 Vlag van België BelgiëEgypte Vlag van Egypte 3 – 0 Vriendschappelijk -
16. 11 juni 2018 Vlag van België BelgiëCosta Rica Vlag van Costa Rica 4 – 0 Vriendschappelijk Goal 64'
17. 23 juni 2018 Vlag van België BelgiëTunesië Vlag van Tunesië 5 – 2 WK 2018 groepsfase Goal 90'
18. 28 juni 2018 Vlag van België BelgiëEngeland Vlag van Engeland 1 – 0 WK 2018 groepsfase -
Als speler bij Vlag van Engeland Chelsea FC
19. 10 juli 2018 Vlag van Frankrijk FrankrijkBelgië Vlag van België 1 – 0 WK 2018 halve finale -
Als speler bij Vlag van Spanje Valencia CF
20. 7 september 2018 Vlag van Schotland SchotlandBelgië Vlag van België 0 – 4 Vriendschappelijk Goal 52' Goal 60'
21. 16 oktober 2018 Vlag van België BelgiëNederland Vlag van Nederland 1 – 1 Vriendschappelijk -
22. 15 november 2018 Vlag van België BelgiëIJsland Vlag van IJsland 2 – 0 UEFA Nations League 2018/19 Goal 65' Goal 81'
23. 18 november 2018 Vlag van Zwitserland ZwitserlandBelgië Vlag van België 5 – 2 UEFA Nations League 2018/19 -
Als speler bij Vlag van Engeland Crystal Palace
24. 21 maart 2019 Vlag van België BelgiëRusland Vlag van Rusland 3 – 1 Kwalificatie EK 2020 -
25. 24 maart 2019 Vlag van Cyprus CyprusBelgië Vlag van België 0 – 2 Kwalificatie EK 2020 Goal 18'
Als speler bij Vlag van Engeland Chelsea FC
26. 8 augustus 2019 Vlag van België BelgiëKazachstan Vlag van Kazachstan 3 – 0 Kwalificatie EK 2020 -
27. 6 september 2019 Vlag van San Marino San MarinoBelgië Vlag van België 0 – 4 Kwalificatie EK 2020 Goal 43' (pen.) Goal 90+2'
28. 13 oktober 2019 Vlag van Kazachstan KazachstanBelgië Vlag van België 0 – 2 Kwalificatie EK 2020 Goal 21'
29. 16 november 2019 Vlag van Rusland RuslandBelgië Vlag van België 1 – 4 Kwalificatie EK 2020 -
30. 8 september 2020 Vlag van België BelgiëIJsland Vlag van IJsland 5 – 1 UEFA Nations League 2020/21 Goal 17' Goal 69'
Als speler bij Vlag van Engeland Crystal Palace
31. 8 oktober 2020 Vlag van België BelgiëIvoorkust Vlag van Ivoorkust 1 – 1 Vriendschappelijk Goal 53'
32. 11 november 2020 Vlag van België BelgiëZwitserland Vlag van Zwitserland 2 – 1 Vriendschappelijk Goal 49' Goal 70'
33. 30 maart 2021 Vlag van België BelgiëWit-Rusland Vlag van Wit-Rusland 8 – 0 Kwalificatie WK 2022 Goal 14'
34. 3 juni 2021 Vlag van België BelgiëGriekenland Vlag van Griekenland 1 – 1 Vriendschappelijk -
35. 21 juni 2021 Vlag van Finland Finland - België Vlag van België 0 – 2 EK 2020 groepsfase -
Als speler bij Vlag van Turkije Beşiktaş
36. 5 september 2021 Vlag van België BelgiëTsjechië Vlag van Tsjechië 3 – 0 Kwalificatie WK 2022 -
37. 8 september 2021 Vlag van Wit-Rusland Wit-RuslandVlag van België België 0 – 1 Kwalificatie WK 2022 -
38. 7 oktober 2021 Vlag van België BelgiëFrankrijk Vlag van Frankrijk 2 – 3 UEFA Nations League 2020/21 halve finale -
39. 10 oktober 2021 Vlag van Italië ItaliëBelgië Vlag van België 2 – 1 UEFA Nations League 2020/21 troostfinale -
40. 26 maart 2022 Vlag van Ierland IerlandBelgië Vlag van België 2 – 2 Vriendschappelijk Goal 12'
41. 29 maart 2022 Vlag van België BelgiëBurkina Faso Vlag van Burkina Faso 3 – 0 Vriendschappelijk
42. 3 juni 2022 Vlag van België BelgiëNederland Vlag van Nederland 1 – 4 UEFA Nations League 2022/23 Goal 90+3'
43. 8 juni 2022 Vlag van België BelgiëPolen Vlag van Polen 6 – 1 UEFA Nations League 2022/23 Goal 59'
44. 11 juni 2022 Vlag van Wales Wales - België Vlag van België 1 – 1 UEFA Nations League 2022/23 -
45. 14 juni 2022 Vlag van Polen PolenBelgië Vlag van België 0 – 1 UEFA Nations League 2022/23 Goal 16'
Totaal 24
Bijgewerkt t/m 14 juni 2022.[22][23]

Erelijst[bewerken | brontekst bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Vlag van Engeland Chelsea
Premier league trophy icon (adjusted).png Premier League
1x
2016/17
FA Cup.png FA Cup
1x
2017/18
Vlag van Spanje Valencia
Copa del Rey (adjusted).png Copa del Rey
1x
2018/19
Vlag van Turkije Besiktas
Turkse Supercup
1x
2021/22
Competitie Winnaar Runner-up Derde
Aantal Jaren Aantal Jaren Aantal Jaren
Vlag van België België
Wereldkampioenschap voetbal
1x
Brons 2018
Competitie Aantal Jaren
Individueel
Vlag van België Ebbenhouten Schoen
1x
2014

Trivia[bewerken | brontekst bewerken]

  • Hoewel Michy Batshuayi de broer van Aaron Leya Iseka is, hebben ze elk een verschillende achternaam. Batshuayi is de familienaam van hun vader Pino, Leya Iseka die van hun moeder Viviane.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Commons heeft mediabestanden in de categorie Michy Batshuayi.

Voorganger:
Mbaye Leye
Ebbenhouten Schoen
2014
Opvolger:
Neeskens Kebano