Miller-index

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Miller-indexen voor oppervlakken van een kubisch kristalstelsel.

De Miller-index is een begrip uit de kristallografie, die de oriëntatie van een kristalvlak ten opzichte van het kristalrooster weergeeft. Millerindices fungeren dus als een soort coördinatenset.

De Miller-indices werden in 1839 geïntroduceerd door de Britse mineraloog William Hallowes Miller.

Methode[bewerken]

Met de notatie [u v w] wordt in de eenheidscel van het kristal het vlak aangeduid wat wordt opgespannen door de punten (A/u B/v C/w), waar A, B en C de roostervectoren zijn. Negatieve indices worden conventioneel aangeduid met een streep erboven. Zo schrijft men 1 om index -1 aan te geven. Voor een kubisch rooster geldt nog dat het vlak [u v w] loodrecht staat op de vector (au bv cw).