Mina (zangeres)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mina
Mina in maart 1973
Mina in maart 1973
Algemene informatie
Volledige naam Mina Anna Mazzini
Bijnaam Tigre di Cremona
Geboren 25 maart 1940
Geboorteplaats Busto Arsizio
Land Vlag van Italië Italië
Werk
Genre(s) Schlager
Beroep Zangeres
Mina in 1963
Mina in 1963
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Mina Anna Mazzini (Busto Arsizio, 25 maart 1940) is een Italiaans zangeres.

Ze is de enige Italiaanse artiest die in zes verschillende decennia met een album de 1ste plaats haalde in de nationale hitparade (sinds het begin van de recordnotaties in 1965)[bron?].

Ster van de jaren 60 en 70 & publiek afscheid[bewerken]

Mina Mazzini werd op 25 maart 1940 te Busto Arsizio geboren en groeide op in Cremona. Daar houdt ze haar bijnaam Tigre di Cremona (Tijgerin van Cremona) aan over. Ze breekt in 1958 door in de muziek. In die tijd treedt ze op onder de artiestennaam Baby Gate en zingt ze Rock-'n-roll-nummers. In 1959 komt ze voor het eerst op de televisie. In het programma "Il Musichiere" zingt ze Nessuno. In datzelfde jaar scoort ze haar eerste hit in Italië met Tintarella di luna, wat in 1960 haar eerste nummer 1-hit wordt (in België ook een hit in de versie van Jo Lemaire). De twee daaropvolgende jaren neemt ze deel aan het San Remo festival. In 1960 eindigt ze achtste met È vero en in 1961 vierde met Io amo tu ami. Haar andere deelname van 1961, Le mille bolle blu, wordt vijfde.

Ook in het jaar 1961 scoort ze zelfs een bescheiden succes in de Verenigde Staten (Billboard Hot 100). met Il cielo in una stanza / This World We Love In, een nummer dat in Italië opnieuw de top van de hitparade haalt. Deze klassieker staat nog steeds in de top 10 van de meest verkochte songs aller tijden in Italië, volgens de classificatie van Hitparadeitalia.it (samen met 2 andere hits van Mina: E poi en Grande grande grande).

In 1962 breekt Mina door in Nederland en de Duitssprekende landen. In Duitsland staat Mina negen weken op nummer 1 met haar hit Heißer Sand. In Nederland staat ze twee weken op nummer 1 met, mede dankzij de populaire vertaling Brandend zand van Anneke Grönloh, waarvan de verkopen bij de single van Mina worden opgeteld. In Nederland en Vlaanderen scoort ze daarna nog een kleinere hit met Fiesta Brasiliana. Daarna verdwijnt ze uit de Vlaamse en Nederlandse hitlijsten. In Duitsland weet ze haar succes echter wel voort te zetten met enkele Duitstalige liedjes, maar in 1964 heeft ze ook daar haar laatste hit met Ja, die Liebe lebe hoch.

Haar song "Piano" (1960) haalde in de Engelse coverversie door Matt Monro als "Softly, as I Leave You" de hitparade in het Verenigd Koninkrijk in 1962 en in de Verenigde Staten twee jaar later door Frank Sinatra.

In haar eigen land Italië is Mina altijd populair gebleven. Meerdere keren hield ze er zelfs de Beatles van de 1ste plaats in de hitparade. De grootste Italiaanse songschrijvers schreven songs voor haar, terwijl ze zelf steeds haar repertoire koos en regelmatig ook onbekende songschrijvers selecteerde. Ze was de ster van de televisieshows in de jaren zestig en zeventig, en had ook haar eigen shows toen de Italiaanse staatstelevisie RAI nog de enige Italiaanse tv-zender was.

In 1963 raakte ze echter verwikkeld in een schandaal, waardoor ze een tijd lang van de Italiaanse televisie geweerd wordt. Ze weigerde toe te geven dat ze zwanger was van de getrouwde acteur Corrada Pani. Het kind, Massimiliano Pani, wordt op 18 april 1963 geboren en wordt later muzikant en producer. Haar platen blijven verkopen. Na minder dan twee jaar mocht ze toch weer voor de televisie werken.

Tot in de jaren tachtig scoort ze met regelmaat hits. Zeven daarvan bereiken de eerste plaats in Italië: Il cielo in una stanza (1960), Moliendo Cafè (1962), E' l'uomo per me (He walks like a man) (1964), Un anno d'amore (C'est irreparable) (1965) (ook gekend in de Spaanse coverversie van Luz Casal), Grande grande grande (1972) (werd een wereldhit in de Engelse versie Never never never door o.a. Shirley Bassey, later als duet in 1998 heropgenomen als I Hate You Then I Love You door Céline Dion en Luciano Pavarotti), Parole parole (duet met acteur Alberto Lupo) (1972) (nadien ook een grote hit in het Frans door Dalida en Alain Delon) en E poi (1974). Daarnaast zorgt ze met La canzone di Marinella van het album Dedicato a mio padre uit 1967 voor de doorbraak van singer-songwriter Fabrizio de André, die het voor haar schreef. In 1985 scoort haar duet met Riccardo Cocciante, Questione di feeling nog de tweede plaats (tevens een radiohitje in België).

In 1966 gaat Mina in het Zwitserse Lugano wonen, (in 1989 krijgt ze ook de Zwitserse nationaliteit).

Na twee decennia lang in de schijnwerpers te hebben gestaan (ze verscheen op een recordaantal covers van magazines), als zangeres met een enorme reputatie als live-artieste, die alle genres aandurfde, en ster van de Italiaanse televisie, besliste ze zich plots volledig terug te trekken van het publieke leven in 1978, en kiest voor een privaat leven en enkel nog muziek (op plaat).

Vanaf dan geen interviews meer, geen concerten, geen televisieoptredens, zelfs geen foto's. Ze resideert in Lugano, waar ze ook haar eigen platenstudio heeft.

Ze blijft wel singles en platen uitbrengen, gemiddeld 1 album per jaar. Hoewel ze na 1986 nauwelijks nog singles uitbrengt, blijven haar albums uiterst succesvol. Ze heeft sinds het begin van de Italiaanse albumhitlijst in 1965 tot 2008, elk jaar met een album in de hitlijst genoteerd gestaan.[1]

Jaren 1990-2000[bewerken]

Het album "Mina Celentano", een samenwerking met de bestverkopende Italiaanse artiest, haalt in 1998 op korte tijd anderhalf miljoen verkochte exemplaren. Aangezien Mina niet meer in beeld verschijnt, wordt een animatiefilm gemaakt als videoclip.

In 2001 worden voor het eerst sinds 1978 (!) weer recente beeldopnamen van Mina vertoond, opnamen in haar muziekstudio, onder andere met groot orkest. Ze worden uitgezonden op 30 maart 2001, op de portaalsite van Wind op het internet, er zijn miljoenen site-bezoekers die ene avond, een nationaal evenement. Kort later verschijnt hiervan ook de dvd Mina in Studio, die ook een recordverkoop haalt.

In 2002 maakt ze op 63-jarige leeftijd ook een comeback in de singles-hitlijst met de nummer 2-hit Succhiando l'uva (geschreven door Zucchero). In bereikt de single Don't call me baby (Can't take my eyes off you), een cover van de hit van Frankie Valli, de vierde plaats. In 2007 haalt Alibi van het rocky album Bau nog steeds de top 10.

Vanaf 1996 maakt Mina steeds vaker conceptalbums rond één thema, gaande van de Napolitaanse liederenschat (Napoli I-II), popsuccessen van Renato Zero (N0), religieuze of sacrale klassieke muziek (Dalla terra), de composities van Domenico Modugno (Sconcerto), de jazzy standards van Sinatra (L'allieva, 2005, volledig in het Engels), maar ook nog steeds nieuwe songs, met een rauwere, rocky, jazzy of soulvolle ondertoon.

Jarenlang schreef ze ook voor haar vaste rubrieken in de Italiaanse krant La Stampa (2001-2011) en in het tijdschrift Vanity Fair (2003-2015).

In 2004 wordt de driedubbele verzamel-cd The Platinum Collection een enorm verkoopsucces (meer dan 600.000) en blijft meer dan een jaar hoog in de hitparade.

Mina heeft ook een sterke fanbasis in de Spaanstalige wereld; regisseur Pedro Almodóvar is een fan en integreerde songs van Mina in zijn filmsoundtracks. In 2001 brengt ze een verzamelalbum uit met Spaanstalige nummers Colección latina, met zowel Spaanstalige klassiekers als vertalingen van haar successen. In 2005 creëert men in Argentinië een succesvolle musical, opgebouwd rond de successen van Mina, later bereikt de tournee ook enkele Italiaanse steden. En in 2007 verschijnt Todavía, een volkomen Spaanstalig album met nieuwe vertalingen van haar (ook meer recente) successen, in duet met Spaanse en Latijns-Amerikaanse sterren als Joan Manuel Serrat, Miguel Bosé en anderen. Een succesformule: dit album bereikt zowel in Spanje als in Italië de hitparade, in eigen land zelfs de 1ste plaats en de platinum status.

In 2009 mag Mina (met een muziekvideo) het 59e nationale Festival van San Remo openen (en sluiten) met een nieuwe opname van de opera-aria Nessun dorma (uit "Turandot" van Puccini), eigenlijk een aria voor mannelijke tenorstem, maar ook al opgenomen door Aretha Franklin. Het is promotie voor haar nieuwe project, "Sulla tua bocca lo dirò", een album met klassieke zangstukken in het Italiaans (Puccini, Giordani, Cilea, Albinoni), Engels (Gershwin, Bernstein) en Spaans (Astor Piazzolla).

Geregeld verschijnen ook duetten met de grootste sterren : Adriano Celentano, Renato Zero, Ivano Fossati, Pino Daniele, Lucio Dalla, Ornella Vanoni, Giorgia, Tiziano Ferro, Afterhours, Fiorello, Fausto Leali. Maar ook internationale artiesten uit Spanje, Argentinië, Brazilië en Britse zangers als Seal en Mick Hucknall.

Mina is altijd aanwezig gebleven, en populair. Haar klassiekers worden nog regelmatig gebruikt bij reclamespots en in talentenshows.

Jaren 2010[bewerken]

Ook in de jaren 2010 gaat Mina onvermoeibaar door en lijkt de tijd nauwelijks vat te hebben op haar stem en drang tot experiment en expressie. Ze werkt samen met bekende maar ook jonge muziekschrijvers. Mina zou volgens haar platenfirma jaarlijks tot 3000 songs opgestuurd krijgen, die ze naar eigen zeggen allemaal beluistert, en soms ook op plaat opneemt.

De nieuwe albums hebben zoals steeds een erg opvallende cover. Haar platenfirma en haar zoon en producer (alsook componist) Massimiliano Pani zorgen voor een uitgekiende marketing, en de media blijven ruim aandacht schenken aan elke nieuwigheid van de zangeres, en ook zijn er regelmatig hommage-uitzendingen. Af en toe is er zelfs een videoclip bij een single, zoals voor onder andere Alibi (2006), Adesso è Facile (2009), Questa canzone (2011), Amami amami (2016) (weliswaar steeds zonder nieuwe beelden van Mina).

Muziek van haar blijft regelmatig aanwezig in nationale tv-spots. Haar liederen worden ook nog steeds gecoverd of gesampled door andere artiesten.

Naast diverse popalbums en het jazzalbum "12 (american song book)" (2012), brengt ze een kerst-EP uit in 2010 en een volledig kerstalbum: Christmas Song Book in 2013.

Sinds de jaren 70 tot op vandaag (2016) halen al haar albums steeds de top 10 in Italië[2].

In 2014 wordt een nieuwe song La palla è rotonda, van het album "Selfie", door de RAI gekozen als kenmuziek voor hun uitzendingen rond het Wereldkampioenschap voetbal 2014.

Najaar 2016 verschijnt een langverwacht tweede duo-album van de twee bestverkopende Italiaanse zangers: Mina en Adriano Celentano, "Le migliori". In december haalt dit de top van de Italiaanse albumverkoop [3], waardoor Mina in elk van zes opeenvolgende decennia een album op de eerste plaats heeft behaald, een unieke prestatie.

67 albums van Mina hebben de top 30 gehaald in Italië, en 59 singles [4]. Geen enkele artiest is tot op vandaag meer aanwezig geweest in de Italiaanse hitparade dan Mina.

Wereldwijd verkocht ze meer dan 150.000.000 platen [5].

Trivia[bewerken]

  • Mina is geroemd, niet enkel om haar intense interpretaties, maar ook om haar krachtige en wendbare stem, die iets meer dan vier octaven aankan. In de jaren zestig werd een lied gecomponeerd, Brava, om haar kunnen te tonen.
  • Mina zong duetten met vele andere artiesten, onder wie de Italiaanse sterren Adriano Celentano, Lucio Battisti, Lucio Dalla, Riccardo Cocciante, Giorgia, Renato Zero en Tiziano Ferro en diverse Spaanse en Latijns-Amerikaanse artiesten, zoals Miguel Bosé, Joan Manuel Serrat, Diego Torres en Chico Buarque. Ze nam bovendien muziek op met grote internationale namen uit de muziek als Toots Thielemans, Ástor Piazzolla, Ennio Morricone en Mick Hucknall (zanger van Simply Red).
  • Behalve in het Italiaans, en enkele Italiaanse streektalen zoals het Napolitaans, zingt Mina ook in het Spaans, Engels, Portugees en Frans, en in de jaren zestig bovendien in het Duits, Turks en Japans.
  • Met haar bigband- en jazzy repertoire werd Mina ook bewonderd door Amerikaanse artiesten als Frank Sinatra en Louis Armstrong. Ondanks een uitnodiging van Sinatra zelf, eind jaren zestig, maakt ze, mogelijk mede vanwege haar vliegangst, toch nooit de stap naar de Verenigde Staten.

Discografie[bewerken]

LP's / CD's[bewerken]

1960. IL CIELO IN UNA STANZA

1960. TINTARELLA DI LUNA

1961. DUE NOTE

1962. MOLIENDO CAFÉ

1962. RENATO

1963. STESSA SPIAGGIA STESSO MARE

1964. 20 SUCCESSI DI MINA

1964. MINA

1964. MINA N. 7

1965. MINA & GABER UN'ORA CON LORO

1965. MINA INTERPRETATA DA MINA

1965. STUDIO UNO

1966. MINA 2

1966. MINA CANTA NAPOLI

1966. STUDIO UNO

1967. 4 ANNI DI SUCCESSI

1967. DEDICATO A MIO PADRE

1967. SABATO SERA - STUDIO UNO

1968. CANZONISSIMA '68

1968. LE PIU BELLE CANZONI ITALIANE INTERPRETATE DA MINA

1968. MINA ALLA BUSSOLA DAL VIVO

1969. BUGIARDO PIU' CHE MAI

1969. I DISCORSI

1969. INCONTRO CON MINA

1969. MINA FOR YOU

1970. MINA CANTA O BRASIL

1970. QUANDO TU MI SPIAVI

1971. DEL MIO MEGLIO

1971. MINA

1972. ALTRO

1972. CINQUEMILAQUARANTATRE

1972. DALLA BUSSOLA

1973. AMANTI DI VALORE

1973. DEL MIO MEGLIO N. 2

1973. FRUTTA E VERDURA

1974. BABY GATE

1974. MILLELUCI

1974. MINA(R)

1975. DEL MIO MEGLIO N. 3

1975. LA MINA

1975. MINACANTALUCIO

1976. PLURALE

1976. SINGOLARE

1977. DEL MIO MEGLIO N. 4

1977. MINA CON BIGNE'

1977. MINA QUASI JANNACCI

1978. DEL MIO MEGLIO N. 5

1978. DI TANTO IN TANTO

1978. MINA LIVE '78

1979. ATTILA

1980. DEL MIO MEGLIO N. 6

1980. KYRIE

1981. SALOME

1982. ITALIANA

1983. DEL MIO MEGLIO N. 7

1983. MINA 25

1984. CATENE

1985. DEL MIO MEGLIO N. 8

1985. FINALMENTE HO CONOSCIUTO IL CONTE DRACULA

1986. SI BUANA

1987. DEL MIO MEGLIO N. 9

1987. RANE SUPREME

1988. OGGI TI AMO DI PIU'

1988. RIDI PAGLIACCIO

1989. UIALLALLA

1990. TI CONOSCO MASCHERINA

1991. CATERPILLAR

1991. SUMMERTIME

1992. SORELLE LUMIERE

1993. LOCHNESS

1993. MINA CANTA I BEATLES

1993. SIGNORI...MINA!

1994. CANARINO MANNARO

1994. HIT PARADE 1964-1965

1994. MAZZINI CANTA BATTISTI

1995. CANZONI D'AUTORE

1995. HEISSER SAND

1995. PAPPA DI LATTE

1996. CREMONA

1996. NAPOLI

1997. LEGGERA

1997. MINA CANTA EN ESPANOL

1997. MINANTOLOGIA

1998. GOLD COLLECTION VOLL. 1 E 2

1998. MINA & CELENTANO - BUON NATALE

1998. MINA LATINA

1998. SANREMO

1998. STUDIO COLLECTION

1999. MINA GOLD 2

1999. MINA N. 0

1999. OLIO

2000. DALLA TERRA

2000. MINA LOVE COLLECTION

2000. MINA PER WIND

2001. COLLECION LATINA

2001. SCONCERTO

2002. VELENO

2003. IN DUO

2003. NAPOLI PRIMO, SECONDO E TERZO ESTRATTO

2003. NAPOLI SECONDO ESTRATTO

2004. MINA & CHELENTANO - LE ORIGINI

2004. THE PLATINUM COLLECTION-1

2004. UNA MINA D'AMORE

2005. BULA BULA

2005. L'ALLIEVA

2005. SERIE DE ORO  GRANDES EXITOS

2006. BAU

2006. MINA & CELENTANO - LA TIGRE E IL MOLLEGGIATO

2006. THE PLATINUM COLLECTION-2

2006. TI AMO... MINA

2006. TUTTO MINA-LE ORIGINI

2007. FANTASTICA

2007. LOVE BOX

2007. MINA CANTA SINATRA

2007. TODAVIA

2009. FACILE

2009. SULLA TUA BOCCA LO DIRO

2010. CARAMELLA

Singles[bewerken]

Single met hitnotering(en)
in oude hitlijsten
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
maanden
Opmerkingen Bron
Heißer Sand 21-7-1962 1 18 Platennieuws
Fiesta Brasiliana jan 1963 21 2M Muziek Expres Top 30
Fiesta Brasiliana jan 1963 20 1M Muziek Parade
Single met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 50 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Fiesta Brasiliana nov 1962 19 1M in de Juke Box Top 20

Referenties[bewerken]

  1. Top Annuali Album. Hit Parade Italia
  2. Gegevens van www.hitparadeitalia.it
  3. Gegevens van www.fimi.it
  4. Gegevens van www.hitparadeitalia.it met licentie Creative Commons by-nc-nd 2.5.
  5. Gino Castaldo. "E Mamma Mina cestinò i complimenti dei Beatles". La Repubblica (25 marzo 2010). Geraadpleegd op 26 aprile 2013

Externe link[bewerken]