Miragaia (dinosauriër)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Miragaia
Status: Uitgestorven, als fossiel bekend
Miragaia longicollum
Miragaia longicollum
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Reptilia (Reptielen)
Superorde: Dinosauria (Dinosauriërs)
Orde: Ornithischia
Onderorde: Thyreophora
Infraorde: Stegosauria
Geslacht
Miragaia
Mateus et al., 2009
Typesoort
Miragaia longicollum
Afbeeldingen Miragaia op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Reptielen

Miragaia is een geslacht van dinosauriërs, behorend tot de groep van de Stegosauria, dat tijdens het Jura leefde in het gebied van het huidige Portugal.

Naamgeving[bewerken]

De typesoort Miragaia longicollum is in 2009 beschreven en benoemd door de Portugese Octávio Mateus. De geslachtsnaam verwijst naar Miragaia, een dorpje bij Porto, en de Miragaialaag. De soortaanduiding betekent "langnek" in het Latijn, een verwijzing naar het meest opvallende kenmerk van het dier. De beschrijvers zien de naam echter ook als een verwijzing naar het Latijnse mirus, "wonderlijk" en Gaia, de aardgodin.

Vondsten[bewerken]

Het holotype, ML 433, bestaat uit de voorkant van het skelet, inclusief twee voorste ruggenwervels, de hele nek (minus atlas en draaier) en een gedeeltelijke schedel (de eerste stegosauriërschedel in Europa gevonden) zonder kaken en de complete voorste ledematen minus wat handelementen. Daarnaast zijn er nog twaalf ribben gevonden en van de huidverbeningen dertien platen en een uitsteeksel. De beschrijving is mede gebaseerd op een paratype, ML 433-A, bestaande uit bekkendelen en verbonden ruggenwervels van een jong dier. De aardlaag behoort tot de Sobralformatie en is gevormd in het Kimmeridgien-Tithonien, ongeveer 150 miljoen jaar geleden.

Miragaia onderscheidt zich van andere stegosauriërs door een ongeveer tweemaal langere nek met een voor die groep recordaantal van zeventien nekwervels — alleen de meest langnekkige Sauropoda: Euhelopus, Mamenchisaurus en Omeisaurus evenaren dit aantal en Stegosaurus heeft er maar dertien. Het grotere aantal nekwervels zou bij de stegosauriërs het resultaat zijn van een modificatie van ruggenwervels, niet van een groter aantal in het totaal van de ruggengraat. Bij Miragaia kan dit nog niet bevestigd worden, aangezien niet de hele ruggengraat bewaard gebleven is. Een langere nek zou het dier kwetsbaarder gemaakt hebben voor een aanval van roofdieren en de beschrijvers vroegen zich daarom af waarom hij toch uitgeselecteerd was. Een mogelijke oorzaak vormt, zoals altijd, seksuele selectie maar het werd waarschijnlijker geacht dat de functie gelegen was in het bereiken van hogere plantendelen. Of zo'n lange nek nu een bevestiging was van de theorie dat de meeste stegosauriërs op hun achterpoten stonden voor een groter bereik — hij toont immers aan dat het eten op hogere vegetatielagen kennelijk voorkwam — of juist een weerlegging — het zou namelijk ook kunnen duiden op een verandering in eetgewoonten — vond men nog ongewis. Dat het biotum waarin Miragaia leefde geen middelgrote saurpoden bevatte, alleen de reuzen Lusotitan, Dinheirosaurus en Turiasaurus, kan ertoe geleid hebben dat de neklengte toenam om die niche te vullen; aan de andere kant overlapte het nekbereik dat van de ornithopode Draconyx. De nek was voorzien van een rij kleine beenplaten, vermoedelijk ter bescherming.

Miragaia was een planteneter van een kleine zes meter lengte. De beschrijvers voerden een kladistische analyse uit met als uitkomst dat Miragaia verenigd was met de ook al in Portugal aangetroffen stegosauriër Dacentrurus in een klade Dacentrurinae, de zustergroep van Stegosaurus.

Literatuur

  • Mateus, O., Maidment, S.C.R. & Christiansen, N.A., 2009. A new long-necked 'sauropod-mimic' stegosaur and the evolution of the plated dinosaurs. Proceedings of the Royal Society B 276(1663): 1815-1821. DOI:10.1098/rspb.2008.1909