Misofonie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Misofonie is een neurologische aandoening waarbij specifieke geluiden heftige gevoelens van woede, haat of walging oproepen. Letterlijk betekent misofonie haat van geluid, van het Griekse μῖσος (misos) "haat" en φωνή (phónè) "stem, geluid". De naam misofonie is 2001 vastgelegd door de Amerikaanse wetenschappers Margaret Jastreboff en Pawel Jastreboff. Er bestaan ook andere benamingen voor misofonie zoals Selective Sound Intolerance en Selective Sound Sensitivity Syndrome (4S). In Nederland werd de aandoening in 2009 ontdekt door prof. dr. Damiaan Denys.

Omschrijving en symptomen[bewerken]

Misofonie is vooral een afkeer van geluiden die door mensen geproduceerd worden, zoals mond- en keelgeluiden (smakken, slikken, ademen, neus ophalen, etc). Ook geluiden als typen op een toetsenbord, klikken met een pen en lopen met hakken op een harde vloer zijn veelvoorkomende triggers. Over het algemeen gaat het om neutrale en zachte geluiden. Doordat er een hyperfocus (overconcentratie) voor bepaalde geluiden ontstaat, zijn mensen met misofonie in staat om deze geluiden boven alles uit te horen. Voor veel misofoniepatiënten geldt dat zij ook visuele triggers hebben, zoals het zien van repeterende bewegingen.

De emoties die worden opgeroepen zijn vaak dermate heftig, dat mensen die aan misofonie lijden hun triggers zoveel mogelijk vermijden. Dit kan tot gevolg hebben dat zij in een sociaal isolement komen. Mensen met misofonie kampen ook met spanning, stress, concentratieproblemen en angsten zoals anticipatieangst (verwachtingsangst) en angst om de controle te verliezen.

Bij misofonie is de betekenis van geluid en de aanraking ermee in iemands verleden cruciaal, de auditieve karakteristieken spelen een secundaire rol. Geluiden die in het verleden zijn geassocieerd met iets negatiefs, zullen hevige negatieve reacties uitlokken. Zo ontstaat een geconditioneerde negatieve responscirkel (pavlovreactie) met verhoogde alertheid (hypervigiliteit) en toegenomen emotionele stress. Verandering in emotionele toestand, zoals stemming en angst, verhoogt de algehele opwinding (arousal) in het lichaam waardoor mogelijke dreiging in de omgeving weer beter gedetecteerd kan worden. Dit is een normaal beschermingsmechanisme. Alleen al denken aan mogelijke blootstelling aan deze geluiden, of het horen van het zachtste geluid, kan dan al een sterke reactie oproepen. Het mechanisme achter misofonie heeft dus te maken met een creatie van een geconditioneerde reflex die specifieke geluidspatronen verbindt aan een negatieve emotie.

Misofonie kan voorkomen in combinatie met tinnitus (oorsuizen), hyperacusis (overgevoeligheid) of fonofobie. Het komt voor mensen met een normaal gehoor en bij mensen met een vorm van gehoorverlies.

Over het ontstaan van misofonie is nog weinig bekend. Meestal ontstaat het tussen het 8e en het 12e levensjaar. Er is nauwelijks wetenschappelijke literatuur beschikbaar. Begin 2013 werd de meest uitgebreide studie tot nu toe gepubliceerd, waarin de symptomen van 42 Nederlandse misofoniepatiënten werden beschreven.

Externe links[bewerken]

  • [1] Vereniging Misofonie Nederland
  • [2] Info over de therapie van het Amsterdam Medisch Centrum (AMC)
Bronnen, noten en/of referenties