Monotone convergentie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

In de integraalrekening is een belangrijk vraagstuk, onder welke omstandigheden limieten en integralen verwisseld mogen worden. De stelling van de monotone convergentie garandeert dat dit onder bepaalde algemene voorwaarden toegelaten is voor een bijna overal stijgende rij functies.

De monotone convergentiestelling werd in 1906 bewezen door Beppo Levi.

Het begrip integreerbaarheid slaat hierna steeds op de Lebesgue-integraal.

Stelling[bewerken]

Zij f1, f2, ..., fn,... een rij integreerbare functies met de eigenschap dat voor elke n

bijna overal

en de rij der integralen is begrensd:

Dan bestaat er een integreerbare functie f met de eigenschap dat

bijna overal

en

Tegenvoorbeeld[bewerken]

Het volgende voorbeeld toont dat de conclusie niet meer gegarandeerd blijft als de rij niet monotoon is. Zij

de indicatorfunctie van het gesloten eenheidsinterval, verschoven over een afstand n. Dan is

en

Maar de integraal van de limietfunctie is 0, niet 1.

Toepassing[bewerken]

Reeksen zijn een bijzonder geval van limieten. De partiële sommen van een reeks met positieve termen vormen een stijgende rij. Uit de stelling van de monotone convergentie volgt dus:

Bij een reeks van niet-negatieve integreerbare functies mogen som en integraal verwisseld worden.

Zie ook[bewerken]

De monotone convergentiestelling is verwant met de stelling van de gedomineerde convergentie van Henri Lebesgue.