Murat Isik
Murat Isik
| ||||
| ||||
Murat Isik (Bok & Bibliotek 2014)
| ||||
| Algemene informatie | ||||
| Volledige naam | Murat Işık | |||
| Geboren | 11 september 1977 | |||
| Geboorteplaats | İzmir, Turkije | |||
| Land |  Nederland
| |||
| Werk | ||||
| Jaren actief | 2006-heden | |||
| Bekende werken | Wees onzichtbaar (2017) | |||
| Uitgeverij | Ambo/Anthos uitgevers | |||
| Website | ||||
| ||||
Murat Isik (İzmir, 11 september 1977) is een Nederlandse schrijver en jurist. Zijn ouders zijn geboren in een dorp in het oosten van Turkije, in een alevitische Zaza-gemeenschap. (Ze waren dus geen soennitische moslims, zoals het merendeel van de Turken in Nederland.)[1] Het dorp werd verwoest door de aardbeving van augustus 1966. De moeder van Isik, Aynur Tarhan (geboren in 1953), was een van de elf kinderen van haar moeder, van wie er drie in leven bleven. Op haar 13e, na de aardbeving, verhuisde zij met haar ouders naar Izmir.[2]
Isik heeft een oudere zus.[2] Kort na Isiks geboorte kwam het gezin naar Nederland, waar hij opgroeide in de Bijlmermeer (Amsterdam). Tijdens Isiks jeugd was zijn vader atheïst en communist.[1] Zijn vader is overleden in september 2015, op zijn vierenzestigste, vijf maanden nadat hij weer in İzmir was gaan wonen.[2]
Isik studeerde rechtsgeleerdheid aan de Universiteit van Amsterdam, waarbij hij in 2001 een half jaar studeerde aan San Francisco State University.[2] Zijn eerste prijs kwam voor zijn korte verhaal 'De purperen citroen' tijdens de juni Kunstmaand van 2007. Dit verhaal is door regisseur Thomas Bijsterbosch vertaald in een theaterstuk. In 2011 kreeg hij de El Hizjra Literatuurprijs voor het korte verhaal 'De laatste reis'.
In 2012 kwam zijn eerste roman uit: Verloren grond, waarvoor hij de publieksprijs van De Bronzen Uil kreeg. Verloren grond vertelt de familiegeschiedenis van zijn ouders in Oost-Turkije. In 2017 kwam zijn tweede roman uit: Wees onzichtbaar. Dit verhaal speelt zich af in de Amsterdamse wijk Bijlmermeer, waar Isik is opgegroeid. Deze roman werd bekroond met de Nederlandse Boekhandelsprijs 2018, de Libris Literatuur Prijs 2018 en De Inktaap 2019.
In 2018 schreef Isik columns voor de Volkskrant.[3]
Isik en zijn vriendin, Iris, hebben een dochter en een zoon.[2]
Publicaties[bewerken | brontekst bewerken]
| Bibliografie | ||||
| Jaar | Titel | Uitgeverij | ISBN | Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|
| 2012 | Verloren grond | Ambo/Anthos uitgevers | ISBN 978-90-414-1572-1 | Hierin beschrijft de schrijver zijn familiegeschiedenis, die begint in het geboortedorp van zijn ouders, in het oosten van Turkije.[1] Duitse vertaling: Das Licht im Land meines Vaters, vertaald door Gregor Seferens. Uitg. Arche, Zürich 2016. ISBN 978-3-7160-2744-8 |
| 2014 | De onaangekondigde dood van mijn vriend | Kort verhaal, speciale uitgave voor de Maand van het Spannende Boek[4] | ||
| 2017 | Wees onzichtbaar | Ambo/Anthos uitgevers | ISBN 978-90-414-2290-3 | |
| 2019 | Mijn moeders strijd | CPNB | ISBN 978-90-5965-470-9 | Speciale uitgave, boekenweekessay, over de emancipatiestrijd van Isiks moeder, Aynur Tarhan, geboren in 1953. |
| 2020 | Mijn moeders strijd - uitgebreide editie | Ambo/Anthos uitgevers | ISBN 9789026351242 | Over de emancipatiestrijd van Isiks moeder. |
Daarnaast heeft Isik het nawoord geschreven van het boek Verhalen uit Istanbul van Sait Faik Abasıyanık (2014, uitgeverij Podium, ISBN 978-90-5759-657-5)
Externe links[bewerken | brontekst bewerken]
Bronnen
|