Murder on the Orient Express (1974)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Murder on the Orient Express
Moord in de Oriënt-Express
Regie Sidney Lumet
Scenario Agatha Christie
Hoofdrollen Albert Finney
Lauren Bacall
Sean Connery
Ingrid Bergman
Michael York
Vanessa Redgrave
Jacqueline Bisset
Richard Widmark
John Gielgud
Anthony Perkins
Martin Balsam
Rachel Roberts
Wendy Hiller
Denis Quilley
Colin Blakely
Jean-Pierre Cassel
George Coulouris
Muziek Richard Bennett
Première 24 november 1974
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Murder on the Orient Express is een Britse film uit 1974, geregisseerd door Sidney Lumet. Het is een verfilming van de detectiveroman Moord in de Oriënt-expres van Agatha Christie.

Ingrid Bergman won een Oscar voor haar rol van miss Ohlsson.

Rolverdeling[bewerken]

In 2001 werd er opnieuw een film van het boek gemaakt met Alfred Molina in de hoofdrol. In 2010 volgde een bewerking voor de televisie, met David Suchet als Poirot. En ook in 2017 kwam er een verfilming, deze keer van en met Kenneth Branagh.

Trivia[bewerken]

Onjuistheden[bewerken]

Er zit een aantal foutjes in de film:

  • In Istanboel wordt het reisschema omgeroepen: Sofia - Belgrado - Zagreb - Brod - Ljubljana - Triëst. In werkelijkheid ligt Brod tussen Belgrado en Zagreb.
  • Poirot vraagt uiteindelijk hoeveel passagiers er in de wagon zaten, behalve hijzelf en het slachtoffer. Het antwoord (dat hij accepteert) is twaalf, er waren echter dertien mensen aanwezig, namelijk ook conducteur Pierre Paul Michel. Daarbij moet gezegd worden: Graaf Andreyani bracht samen met zijn vrouw één steekwond toe, en had - buiten het verdriet dat zijn vrouw droeg - geen persoonlijke wrok jegens het slachtoffer.
  • Als butler Beddoes het mes terugtrekt, is duidelijk te zien dat het mes niet bebloed is, maar schoon.
  • Op het station in Istanboel zijn er affiches te zien van Kemal Atatürk. In 1935, het jaar waarin het verhaal zich afspeelt, leefde Atatürk nog; affiches met zijn beeltenis werden pas na zijn dood verspreid.
  • Op het station is ook "Allah Akbar" vanuit een luidspreker te horen, deze uitspraak was toen verboden, er was een Turkse variant voor in de plaats gekomen: "Tanri Uludur". "Allah Akbar" werd pas weer toegestaan in 1938.
  • In de beginscène wordt Poirot door een man die hem vergezelt tijdens het oversteken van de Bosporus bedankt voor het redden van het Koninkrijk Jordanië. Dat bestond toen nog niet, Jordanië was in die tijd een emiraat en werd veel later pas een koninkrijk.
  • Tijdens de scène waarin Poirot een glaasje crème de menthe drinkt, is er door het raam een passerende trein te zien, deze is van een veel moderner type, dat nog niet bestond in 1935.

Overige trivia[bewerken]