Museum van Elsene

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Museum van Elsene
(Gemeentelijk) Museum voor Schone Kunsten van Elsene
Museo comunale di ixelles, externo 01.jpg
Locatie Elsene
Coördinaten 50° 50′ NB, 4° 22′ OL
Thema Beeldende kunst
Opgericht 1892
Detailkaart
Museum van Elsene
Museum van Elsene
Website
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Het Museum van Elsene, ook het (Gemeentelijk) Museum voor Schone Kunsten van Elsene genoemd, is het openbaar museum van de gemeente Elsene in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

Ontstaan[bewerken]

Het gemeentelijke Museum van Elsene werd gesticht in 1892. Het was het gevolg van de schenking door de kunstschilder Edmond De Pratere (1826-1888) van zijn kunstverzameling aan de Gemeente. Deze koos voor het inrichten van een museum de gebouwen van het onlangs buiten gebruik gestelde slachthuis. Ze werden in functie van de nieuwe bestemming volledig heringericht en zijn tot heden het Museum.

Het nieuwe Museum werd regelmatig uitgebreid. Een gemeentelijk fonds kocht kunstwerken aan. Belangrijke giften zorgden eveneens voor uitbreiding van de collectie. Zo was er de schenking van de Brusselse advocaat en kunstliefhebber, Octave Maus (1856-1919), die bestond uit meer dan 200 impressionistische en neo-impressionistische werken.

Andere schenkers waren Léon Gauchez (1825-1907), Joseph Botte, en Max Janlet (1903-1976). Een belangrijk schenker was de schilder Fritz Toussaint (1846-1920), schoonbroer van architect Joseph Poelaert. Een zaal in het museum draagt zijn naam.

Collectie[bewerken]

De gemeente Elsene bezit een opmerkelijke kunstcollectie die te bekijken is in dit kleine museum. Er hangen minder bekende werken van Rembrandt, Fragonard en Picasso en originele affiches van Toulouse-Lautrec. Daarnaast bezit het museum een gevarieerde verzameling werken van de Belgische symbolisten Léon Frédéric en Léon Spilliaert. Ook Belgische kunstenaars als Magritte en Rik Wouters zijn vertegenwoordigd - zo staat er een kopie van Wouters' bronzen beeld De dwaze maagd.

De collectie van het museum telt meer dan 13.000 werken (Gaston Bertrand, Paul Delvaux, René Magritte, Berthe Morisot, Constant Permeke, Pablo Picasso, Henri de Toulouse-Lautrec, Théo Van Rysselberghe, Georges Lemmen, Emile Claus, Anna Boch, Fernand Khnopff, Ferdinand Schirren, enz).

Het is een caleidoscoop van werken uit diverse kunststijlen, zoals het realisme, impressionisme, luminisme, neo-impressionisme en het symbolisme, naast de werken van kunstenaars die werden geïnspireerd door het fauvisme, het expressionisme, het kubisme, het surrealisme en de lyrische en geconstrueerde abstracte kunst.

Een bijzonder mooi staal van Vlaamse meesters huist er naast enkele vertegenwoordigers van buitenlandse scholen en een opmerkelijk geheel van fin-de-siècleaffiches – waaronder de complete verzameling van de originele affiches van Toulouse-Lautrec – vormen een verrijkende aanvulling.

Conservator Coquelet[bewerken]

Vanaf 1958 stond Jean Coquelet aan het hoofd van het museum. Hij organiseerde regelmatig belangrijke tijdelijke tentoonstellingen, zoals: René Magritte (1959), Leon Spilliaert (1961), Victor Servranckx (1965), Oscar Jespers (1966), Paul Delvaux (1967), Félicien Rops (1969), Henri de Toulouse-Lautrec (1973), La Fondation Maeght (1975), De kunstverzameling Thyssen-Bornemisza (1977), Het Spitzner Museum (1979), Hommage aan Pierre Loeb (1979), Alfons Mucha (1984).

In 1973 drong zich de bouw op van een nieuwe vleugel.

Conservator Nicole d'Huart[bewerken]

Nicole d’Huart, die in 1987 Jean Coquelet opvolgde, ging verder met het organiseren van tijdelijke tentoonstellingen. Zijn te vermelden: Art Deco België (1888), Shunga: Erotische prenten uit Japan (1989), Het impressionisme en het fauvisme in België (1990), Turner en Europa (1992), Sigmund Freud. Kunst en archeologie (1993), Van Gainsborough tot Ruskin (1994), Georges Lemmen (1997), De Russische avant-garde en de scène (1998), Victor Hugo, de tekenaar (1999), Die Brücke (2000), De kleurenrevolte. Collectie Carmen Thyssen-Bornemisza (2001), Parijs 1900 (2002), De collectie Simon (2003), Het Russische symbolisme (2006), Collectie van passies. Passies voor collectie (2007).

In 1994 werd de naast het museum gelegen 'feestzaal' geïntegreerd als tentoonstellingsruimte. De J.P. Morgan Bank trad op als belangrijk mecenas voor de renovatiekosten.

Conservator Claire Leblanc[bewerken]

In 2007 conservator geworden, zorgde Claire Leblanc, zoals haar voorgangers, voor belangrijke tijdelijke tentoonstellingen, waaronder: Alle wegen leiden naar Rome. Reizende kunstenaars van de 16e tot de 19e eeuw (2007-2008), Black Paris – Black Brussels. Kunst en geschiedenis van een diaspora, van 1906 tot vandaag (2008), De zomer van de Belle Epoque. Alexandre Charpentier. Naturalisme en Art Nouveau (2008), Meer dan woorden. Tekeningen van schrijvers (2008-2009), Brussel, gebied van convergenties (2008-2009), Paul Delvaux. Een selectie van werken op papier (2008-2009), Steinlen, het oog van de straat (2009) ), Fading (2009), La photographie n'est pas l'art. Schatten uit de fotografie van de avant-gardisten tot vandaag Kunstverzameling Sylvio Perlstein (2009-2010), De schilders van het Zoniënwoud. Voortuin van Brussel (2009-2010), El Cubismo. Cubism and its context (2010), from the Fundacion Telefonica Art Collection, Close-up (2010), fotoverzameling van het Museum van Elsene, Fototentoonstelling Laurent Friob, 10 jaar aanwinsten van het Museum van Elsene - 2010), Van Dürer tot Jan Fabre. Meesterwerken (2010-2011), Paul Delvaux. De bronnen van het oeuvre (2010-2011), Discover Each Other Trough Water (2010-2011), Annabella Guetatra - Jens Hesse - Prijs Marie-Louise Rousseau 2010 (2010-2011), Olivier Debré. Lyrisch abstract kunstenaar. Retrospectieve (2011), Explosition, graffitikunst in Brussel (2011), Non, pas ce soir. Uitgeverij la trame viert haar 10de verjaardag (2011), Jean Dubuffet architect (2011-2012), Pierre Lahaut. Homage (2011-2012), Paul Delvaux, beeldhouwer (2011-2012), Belgische kunst, een moderne eeuw. De collectie Caroline en Maurice Verbaet (2012-2013).

Het museum heeft door zijn collectie, zijn thematische tentoonstellingen en de erbij horende catalogi, manifestaties en bijeenkomsten, een aanzienlijke uitstraling verkregen, tot ver buiten het plaatselijke of zelfs Brusselse publiek.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]