Music workstation

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een music workstation is een uitgebreid muziekinstrument met een gecombineerde functionaliteit van een sequencer en een synthesizer. De sequencer heeft de mogelijkheid om datgene op te nemen, wat men op het klavier speelt.

Geschiedenis[bewerken]

Het concept van een sequencer gecombineerd met een synthesizer begon in de late jaren 1970 toen microprocessors, digitale synthese en opslagmedia qua kosten aantrekkelijk was in een enkel apparaat samen te stellen, en zo voor veel muziekproducenten en artiesten een betaalbare optie werd. Voorafgaand verliep de integratie handmatig met kabels in grote modulaire synthesizers, waarbij de noten werden opgeslagen via regelbare weerstanden op een analoge sequencer.

Voorbeeld van een eerste generatie music workstation was de Fairlight CMI uit 1979.

In de beginjaren 1980 was er veel ontwikkeling op het gebied van geheugen en opslag. Als gevolg hiervan nam de hoeveelheid sample-geheugen toe, en konden er meer klanken worden opgeslagen. De grootste verandering in de industrie was de komst van de MIDI standaard in 1983. Hiermee konden voor het eerst gespeelde noten worden verstuurd naar een ander muziekapparaat.

Eind jaren 80 verschenen er vaker ingebouwde MIDI-sequencers in professionele synthesizers. De Korg M1 uit 1988 werd een populair voorbeeld hiervan.

Yamaha, Roland en Korg gebruiken sampling als standaard optie bij de Korg Triton (1999), Yamaha Motif (2001), en de Roland Fantom (2001). Deze workstations hebben een vrij groot display om een duidelijk overzicht te geven van alle klank, sequencer en sampling-opties. Toen aanraakschermen goedkoper werden, is deze mogelijkheid toegepast in latere modellen.

Afbeeldingen[bewerken]