Nathan Burns

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Nathan Burns
Burns in 2016 met FC Tokyo
Burns in 2016 met FC Tokyo
Persoonlijke informatie
Volledige naam Nathan Joel Burns
Geboortedatum 7 mei 1988
Geboorteplaats Orange, Vlag van Australië Australië
Lengte 173[1] cm
Been Tweebenig[1]
Positie Aanvaller
Clubinformatie
Huidige club Vlag van Australië Wellington Phoenix
Rugnummer 7
Contract tot 31 december 2019
Jeugd
2003−2004
2005
2006
Vlag van Australië NSWIS
Vlag van Australië Parramatta FC
Vlag van Australië AIS
Senioren *
Seizoen Club w 0(g)
2006−2008
2008−2012
2009−2010
2012−2014
2013−2014
2014−2015
2015−2017
2017
2018−
Vlag van Australië Adelaide United
Vlag van Griekenland AEK Athene
Vlag van Griekenland Kerkyra
Vlag van Zuid-Korea Incheon United
Vlag van Australië Newcastle United Jets
Vlag van Nieuw-Zeeland Wellington Phoenix
Vlag van Japan FC Tokyo
Vlag van Japan Sanfrecce Hiroshima
Vlag van Australië Wellington Phoenix
35 (9)
25 (2)
31 (8)
3 (0)
12 (2)
24 (13)
26 (3)
0 (0)
21 (0)
Interlands **
2004−2005
2006−2008
2007−2008
2007−
Vlag van Australië Australië −17
Vlag van Australië Australië −20
Vlag van Australië Australië −23
Vlag van Australië Australië
6 (3)
11 (4)
12 (2)
24 (3)

* Bijgewerkt op 11 december 2018
** Bijgewerkt op 11 december 2018
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Nathan Joel Burns (Orange, 7 mei 1988) is een Australisch voetballer die bij voorkeur als aanvaller speelt. Hij tekende eind december 2017 een contract bij Wellington Phoenix, dat hem overnam van Sanfrecce Hiroshima.

Clubcarrière[bewerken]

Adelaide United[bewerken]

Burns speelde in de jeugd bij Parramatta FC en Australian Institute of Sport (AIS) alvorens hij in januari 2007 bij Adelaide United tekende. In het seizoen 2006/07 werd hij met de club vice-kampioen. De Grote Finale werd met 6-0 verloren van Melbourne Victory. Aan het einde van het seizoen 2007/08 werd hij door Noors landskampioen SK Brann uitgenodigd voor een 10-daagse stage.[2] Hier kwam hij Michael Thwaite tegen, waarmee hij later zou spelen in het Australisch voetbalelftal.

AEK Athene[bewerken]

Op 10 juni 2008 tekende Burns een vierjarig contract bij AEK Athene. De keuze viel op AEK omdat het naar zijn zeggen een grote kans voor hem was om Europees voetbal te spelen.[3]

Burns maakte zijn debuut in de Super League op 28 februari 2009 toen hij als invaller het veld in kwam tegen Skoda Xanthi (2-1 winst). Hij kwam in zijn eerste seizoen slechts tot een handvol wedstrijden. Mede door de komst van aanvaller Krisztián Németh was er voor Burns het volgende seizoen weinig perspectief op speelminuten. In augustus 2009 werd hij voor het restant van het seizoen verhuurd aan Griekse tweedeklasser Kerkyra.[4] Met acht doelpunten uit 31 wedstrijden had de Australiër een groot aandeel in de promotie van de club naar de Super League.

Burns spelend voor AEK Athene in 2011

Burns keerde in de zomer van 2010 terug naar AEK. Zijn goede prestaties in het voorgaande seizoen waren niet onopgemerkt gebleven bij nieuwe trainer Manuel Jiménez Jiménez, die hem meer speelminuten gunde. Hij kwam tot 18 competitieoptredens en maakte op 27 februari 2011 zijn eerste doelpunt voor de Grieken in een 3-2 uitoverwinning op Ergotelis.[5] Daarnaast maakte hij dat seizoen zijn debuut in de Europa League. Hij kwam vier van de zes groepswedstrijden in actie. Burns won in 2011 met AEK de Griekse voetbalbeker, echter speelde hij niet mee in de finale.

In het seizoen 2011/12 belandde Burns op een zijspoor bij de Atheense club. Hij kwam tot drie invalbeurten in competitieverband. Wel speelde hij mee in de groepswedstrijden van AEK in de Europa League. Op 14 december 2011 maakte hij zijn allereerste doelpunt in Europees verband. Op die dag speelde AEK in Oostenrijk tegen Sturm Graz (1-3 winst).[6] Burns promoveerde vlak voor rust een voorzet van Roger Guerreiro tot treffer en zette zodoende zijn ploeg op een 0-2 voorsprong.[7] Nadien kwam hij nog driemaal in actie voor de club. Hoewel hij uit Australië werd gehaald als veelbelovend talent, heeft hij de verwachtingen nooit waar kunnen maken.[8] Op 19 januari 2012 werd zijn contract in onderling overleg ontbonden.[8]

Incheon United[bewerken]

Burns vertrok een week later naar Zuid-Korea om aan de slag te gaan bij Incheon United.[9][10] Een langdurige knieblessure zorgde ervoor dat hij in zijn eerste seizoen slechts drie wedstrijden speelde. In de voorbereiding van het seizoen 2013 keerde zijn blessure terug waarop hij zich volledig ging focussen op herstel. Op 15 juni 2013, na 431 dagen niet gespeeld te hebben, maakte Burns zijn rentree in een liefdadigheidswedstrijd tussen Incheon United en Jeju United.[11] Hij speelde nadien echter geen officiële duels meer voor Incheon.

In juli 2013 kwam het nieuws naar buiten dat Burns per 1 september op huurbasis aan de slag ging bij Newcastle United Jets. Het huurcontract liep tot 11 januari 2014.[12] Hij speelde twaalf wedstrijden voor Newcastle Jets, waarin hij tweemaal doeltrof.

Wellington Phoenix[bewerken]

Op 24 juni 2014 tekende Burns een contract tot medio 2016 bij het Nieuw-Zeelandse Wellington Phoenix, uitkomend in de A-League.[13] Burns beleefde een uitstekend seizoen en plaatste zich met de ploeg voor het eerst in drie jaar weer voor de knockout-eindfase. Op 30 november 2014 ging hij de boeken in als eerste speler die namens Wellington Phoenix een hattrick maakte in de A-League. Hij deed dit in een met 5-1 gewonnen thuiswedstrijd tegen Melbourne City.[14] Burns eindigde het seizoen als clubtopscorer met 13 doelpunten uit 24 wedstrijden. Aan het einde van het seizoen won hij de Johnny Warren Medal als beste speler van het seizoen.[15]

Japan[bewerken]

Zijn goede spel in het voorgaande seizoen leverde Burns een transfer naar Japan op. Hij tekende op 8 juli 2015 een contract bij FC Tokyo.[16][17] Op 25 juli maakte de spits zijn eerste doelpunt voor de club in een wedstrijd tegen Kashima Antlers, dat desondanks met 2-1 wist te winnen. FC Tokyo eindigde het seizoen op de vierde plek en miste op doelsaldo plaatsing voor de knockout-fase van de competitie. Burns wist echter geen vaste waarde te worden. In het seizoen 2017 kwam hij door de komst van Yoshito Okubo en Peter Utaka niet meer voor in de plannen van trainer Yoshiyuki Shinoda.[18] Op 23 juni 2017 bracht FC Tokyo het nieuws naar buiten dat Burns de club aan het einde van de maand ging verlaten.[19]

Ondanks interesse van Australische clubs, besloot Burns om in Japan te blijven voetballen. Hij tekende op 13 juli 2017 bij Sanfrecce Hiroshima.[18][20]

Terugkeer naar Wellington Phoenix[bewerken]

Op 30 december 2017 werd bekend gemaakt dat Burns zou terugkeren naar Wellington Phoenix. Hij tekende voor twee jaar.[21]

Australisch elftal[bewerken]

Burns met Australië onder 23 in 2008

Burns maakte zijn debuut voor The Socceroos op 30 juni 2007 in een met 3−0 gewonnen oefenwedstrijd tegen Singapore.[22] In 2011 nam hij met Australië deel aan de Aziatisch kampioenschap voetbal 2011. Burns zat in de verloren finale tegen Japan de hele wedstrijd op de bank.

Op 17 januari 2015 stond Burns mocht Burns voor het eerst sinds 2012 een interlandwedstrijd in de basis starten. Dit was in de laatste groepswedstrijd van het Aziatisch kampioenschap voetbal 2015 tegen Zuid-Korea. Australië reikte de finale waarin het 2-0 won van de Chinezen. Burns zat echter, net als tijdens de finale van 2011, op de reservebank. Hij was geen vaste waarde in het Australisch elftal en werd derhalve nooit opgenomen in de WK-selecties van het land.

Erelijst[bewerken]

Clubverband[bewerken]

AEK Athene

Interlandverband[bewerken]

Australië

Individueel[bewerken]

Zie ook[bewerken]