Nederlands voetbalelftal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Icoontje doorverwijspagina Zie Nederlands voetbalelftal (doorverwijspagina) voor andere betekenissen van Nederlands voetbalelftal.
Nederland
Vlag van Nederland
Bijnaam Oranje
Kledingsponsor Nike
FIFA-ranglijst 36 Gedaald 4 (augustus 2017)
Hoogste ranking 1e (augustus 2011)
Laagste ranking 36e (augustus 2017)
Associatie KNVB
Bondscoach Vlag van Nederland Dick Advocaat
Stadion Amsterdam ArenA
Philips Stadion
Stadion Feyenoord
Meeste interlands Wesley Sneijder (131)
Topscorer Robin van Persie (50)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van België België 1 – 4 Nederland Vlag van Nederland
(Antwerpen, België; 30 april 1905)
Grootste overwinning:
Vlag van Nederland Nederland 11 – 0 San Marino Vlag van San Marino
(Eindhoven, Nederland; 2 september 2011)
Grootste nederlaag:
Vlag van Engeland Engeland (am.) 12 – 2 Nederland Vlag van Nederland
(Darlington, Engeland; 21 december 1907)
Wereldkampioenschap
Optredens 10 (eerste keer: 1934)
Beste resultaat Tweede plaats (1974, 1978
2010)
Europees kampioenschap
Optredens 9 (eerste keer: 1976)
Beste resultaat Winnaar (1988)
Thuis
Uit
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Het Nederlands voetbalelftal is een team van mannelijke voetballers dat Nederland vertegenwoordigt in internationale wedstrijden. Er wordt ook naar het team verwezen als "Oranje", naar de kleur van het shirt, waarmee weer wordt verwezen naar de Nederlandse koninklijke familie Oranje-Nassau.

Het team speelt zijn thuiswedstrijden doorgaans in Amsterdam, Rotterdam, en Eindhoven. Nederland won het EK van 1988 en bereikte in 1974, 1978 en 2010 de finale van het WK. Nederland is hiermee recordhouder van het spelen van de meeste WK-finales zonder het toernooi ooit te hebben gewonnen. Het Nederlands elftal bereikte in augustus 2011 voor het eerst sinds de instelling van de FIFA-wereldranglijst in 1992 de eerste plaats daarop. Het dieptepunt werd bereikt in augustus 2017, toen Nederland 36e stond.

Historie

Eerste interland

Eerste interland van het Nederlands voetbalelftal, tegen België in Antwerpen (1-4). Achterste rij: secretaris van de Nederlands Elftalcommissie Van Hasselt, De Korver, Lutjens, Belgische official Havenith, Stom, Kessler, Stol, De Neve, grensrechter Willing. Voorste rij: Beeuwkes, Gleenewinkel Kamperdijk, Boomsma, Lotsij, De Vos.

Het Nederlands elftal speelde zijn eerste interland op 30 april 1905 tegen buurland België. In het Kiel Stadion in Antwerpen was de stand na reguliere speeltijd 1-1. Hierop werd verlengd. Voor Nederland scoorde Eddy de Neve driemaal in de extra tijd, nadat hij ook al het eerste doelpunt had gemaakt, en zo wist het Nederlands elftal onder leiding van Cees van Hasselt voor de ogen van zo'n achthonderd toeschouwers zijn eerste wedstrijd met 1-4 te winnen van de zuiderburen.

Olympische Spelen

1rightarrow blue.svg Zie Nederlands olympisch voetbalelftal voor uitgebreidere informatie over dit onderwerp

In 1908 nam Nederland voor het eerst deel aan een officieel toernooi. Op de Olympische Spelen, die in Londen werden gehouden, werd een bronzen medaille verdiend door in de troostfinale met 2-0 van Zweden te winnen. Ook in 1912 werd een bronzen plak behaald. Na overwinningen op Zweden (4-3) en Oostenrijk (3-1) werd in de halve finale met 4-1 van Denemarken verloren. In de troostfinale werd Finland met 9-0 ruim verslagen, waarmee het brons veilig gesteld werd. Het eerstvolgende toernooi werd pas in 1920 gehouden vanwege de Eerste Wereldoorlog. Hier wist Nederland wederom een bronzen medaille te behalen. In de strijd om de 3e plaats werd met 1-3 verloren van Spanje. Finalist Tsjecho-Slowakije werd echter gediskwalificeerd, zodat Spanje alsnog de zilveren en Nederland de bronzen medaille kreeg uitgereikt. Op de daaropvolgende Spelen waar Nederland zich voor kwalificeerde, kwam het elftal nooit verder dan de vierde plaats.

Tegenwoordig speelt Jong Oranje namens Nederland.

WK's en EK's

1rightarrow blue.svg Zie Nederlands voetbalelftal tijdens kwalificaties en eindronden voor uitgebreidere informatie over dit onderwerp
Johan Cruijff in 1974

Het Nederlands elftal onder leiding van de Engelse bondscoach Bob Glendenning begon in 1934 voor het eerst aan de kwalificatie voor het wereldkampioenschap voetbal, dat vier jaar eerder voor het eerst door de FIFA werd georganiseerd. Het elftal kwalificeerde zich voor de eindronde in Italië, maar kon na één wedstrijd zijn koffers alweer pakken door 3-2 te verliezen van Zwitserland. Ook vier jaar later kwalificeerde het elftal zich, maar moest eveneens na één ronde alweer het toernooi verlaten doordat er met 3-0 werd verloren van Tsjecho-Slowakije. Aan de kwalificatie voor de WK's van 1950 en 1954 nam de ploeg niet deel. Pas na invoering van de Eredivisie in 1956 schreef de ploeg zich weer in voor de kwalificaties. Intussen organiseerde de UEFA in 1960 voor het eerst het Europees kampioenschap voetbal, waarbij Nederland niet deelnam aan de kwalificatie voor het eerste toernooi.

Vanaf het 4e kwartaal van 1971 boekte het Nederlands elftal ongeveer een decennium lang constant goede resultaten. In de periode half 1972-eind 1973 wist Nederland zich voor het eerst weer voor een eindtoernooi te plaatsen: het WK 1974. Nederland speelde totaalvoetbal onder aanvoering van Johan Cruijff en onder leiding van Rinus Michels, die deze toen nog revolutionaire speelstijl voor het eerst hadden toegepast in hun gezamenlijke periode bij Ajax (1965-1971). In de periode half 1969-half 1974 wonnen Ajax en Feyenoord ook diverse Europese bekers (Ajax won liefst 3 maal op rij de Europacup I in de seizoenen 1970/71, 1971/72 en 1972/73). Op het WK van 1974 in Duitsland bereikte Nederland de finale, waar het onderuitging tegen gastland West-Duitsland (doelsaldo Nederland hele toernooi: +12 (15-3)). Twee jaar later kwam Nederland voor het eerst uit op een EK. In Joegoslavië verloor Nederland de halve finale met 3-1 na verlenging van Tsjechoslowakije, waarna Nederland in de troostfinale met een door rode kaarten en blessures noodgedwongen gewijzigd team met 2-3 na verlenging van het gastland won. Ondanks een zwakke start eind 1976, wist Nederland zich ook in de periode september 1976-oktober 1977 te kwalificeren, ditmaal voor het WK 1978. Ondanks het ontbreken van Johan Cruijff en Willem van Hanegem en een zwakke 1e ronde op het WK 1978 in juni, werd toen weer de finale bereikt, waarin Nederland ditmaal verloor van gastland Argentinië (3-1 na verlenging). De kwalificatiefase voor het EK 1980 tussen september 1978 en november 1979 verliep goed, met onder andere een uitzege tegen Zwitserland (1-3) en 2 ruime thuiszeges tegen Oost-Duitsland (3-0) en Zwitserland (3-0). Op het EK van 1980 in juni, kwam de ploeg echter niet verder dan de eerste ronde (1-0 zege, 3-2 verlies, 1-1 gelijkspel). De periode oktober 1971-maart 1980 was dus over het algemeen zeer succesvol voor Oranje, met uitzondering van een flinke dip in de eerste 3 kwartalen van 1975. De gouden periode liep van augustus 1972-(juli) 1974, de zilveren periode van oktober 1975-november 1978, de bronzen periode van maart 1979-maart 1980/juni 1980. Bondscoaches waren achtereenvolgens Frantisek Fadrhonc, Rinus Michels, George Knobel, Jan Zwartkruis, Ernst Happel, en opnieuw Jan Zwartkruis. Assistent-trainer was Cor van der Hart (1973-half 1974). Enkele bekende spelers waren Johan Cruijff, Ruud Krol, Arie Haan, Johan Neeskens, Johnny Rep, Ruud Geels, Rob Rensenbrink, Wim Rijsbergen, Wim Jansen, Wim van Hanegem, Theo de Jong, Jan van Beveren, Willy van der Kuylen, Willy van de Kerkhof, René van de Kerkhof. Later vulden Kees Kist, Frans Thijssen, Jan Peters (NEC, AZ'67, 1954 geboren) en Tscheu La Ling de selectie van Oranje aan. Vanaf het WK 1978 werden Piet Wildschut, Ernie Brandts, Jan Poortvliet en Dick Schoenaker aan de selectie toegevoegd, die Nederland de benodigde impulsen gaven in de 2e ronde, waar het in de 1e ronde aan ontbrak. Als laatsten kwamen Huub Stevens, John Metgod, Simon Tahamata, Pierre Vermeulen, Ben Wijnstekers en Michel van de Korput bij de selectie, na het WK 1978.

Op de voor Nederland succesvolle jaren 70 volgde de periode half 1980-half 1986, waarin het elftal zich voor drie achtereenvolgende eindtoernooien steeds net niet wist te kwalificeren. Tussen september 1980 en februari 1981 lieten Jan Zwartkruis en diens opvolger Rob Baan enkele vrij jonge spelers debuteren: Joop Hiele, Pier Tol, Keje Molenaar en Romeo Zondervan, die echter geen blijvende keus zouden zijn; Nederland reduceerde door slechte resultaten in het 3de trimester van 1980 zijn kansen op deelname aan het WK 1982 sterk. Vanaf september 1981/maart 1982 begon bondscoach Kees Rijvers definitief met het bouwen van een jong team. Hij liet onder anderen Wim Kieft, Frank Rijkaard, Gerald Vanenburg, René van der Gijp, Jurrie Koolhof, Michel Valke en Ruud Gullit debuteren, nadat Edo Ophof in maart 1981 al had gedebuteerd. In 1983 voegden zich voorts nog Ronald Koeman, Erwin Koeman, Marco van Basten en Sonny Silooy bij de selectie. Pas in de periode oktober 1986-december 1987 kwalificeerde Nederland zich weer eens. 1988, het jaar waarin PSV de Europacup I won, was het elftal weer present op een eindtoernooi (EK 1988). Na een moeizame groepsfase werd gastland West-Duitsland met 2-1 verslagen in Hamburg, waarna Nederland in de finale opnieuw tegenover de Sovjet-Unie kwam te staan. Door doelpunten van Ruud Gullit en Marco van Basten en een gestopte strafschop van Hans van Breukelen won Nederland de wedstrijd met 2-0 en werd zodoende Europees kampioen.


25 juni 1988 Nederland Vlag van Nederland 2 - 0 (1 - 0) Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Sovjet-Unie Opstelling Nederland:
Vlag van Duitsland Olympiastadion, München
72.308 toeschouwers
Vlag van Frankrijk Michel Vautrot
Ruud Gullit Goal 33'
Marco van Basten Goal 54'
Van Breukelen, Van Aerle, Rijkaard, R. Koeman, Van Tiggelen, Vanenburg, Wouters, Mühren, E. Koeman, Van Basten, Gullit

Bondscoach: Vlag van Nederland Rinus Michels

Huis in Silvolde in oranje tijdens WK 2010

Op het WK in 1998 dat in Frankrijk werd gehouden bereikte het Nederlands elftal de halve finale, waar het na strafschoppen van Brazilië verloor. Op de EK's van 1992 en 1996 was Nederland ook al na een strafschoppenserie uitgeschakeld, hetgeen ook gebeurde op het EK in 2000 dat in eigen land werd gehouden. Ditmaal was het Italië dat in de halve finale vanaf elf meter beter was. Nederland had tijdens de wedstrijd ook al twee strafschoppen gemist.

Onder bondscoach Louis van Gaal liep Nederland in 2001 de kwalificatie mis voor het WK in 2002.

Het elftal rekende op het EK 2004 in Portugal af met het penaltysyndroom. In de kwartfinales werd van Zweden eindelijk gewonnen na een strafschoppenserie. In de halve finale was gastland Portugal echter de betere, waardoor de finale niet werd bereikt. De finale werd wel bereikt op het WK 2010 in Zuid-Afrika. De eerste zes wedstrijden werden binnen 90 minuten gewonnen. De finale zelf werd van Spanje na verlenging verloren met 0-1. Het EK dat daarop volgde eindigde in een deceptie. Hoewel de kwalificatie redelijk vlekkeloos verliep, verloor Nederland op het eindtoernooi alle drie de groepswedstrijden. Na dit EK stapte Bert van Marwijk op en keerde Van Gaal terug als bondscoach. Onder zijn leiding bereikte Nederland op het wereldkampioenschap voetbal 2014 de halve finale, waarin werd verloren van Argentinië; in de daaropvolgende troostfinale won Nederland van gastland Brazilië.

Na het WK 2014 liep het Nederlands elftal onder bondscoach Danny Blind in 2015 de kwalificatie voor het EK 2016 mis. Dit was het eerste EK waarop Nederland ontbrak sinds dat van 1984.

Prestaties op eindrondes

WK-historie

Wereldkampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal Tegenstanders
Vlag van Uruguay 1930 Niet deelgenomen
Vlag van Italië (1861-1946) 1934 1e ronde 1 0 0 1 2 3 (Kwal.) België, Ierland, Zwitserland
Vlag van Frankrijk 1938 1e ronde 1 0 0 1 0 3 (Kwal.) België, Luxemburg, Tsjecho-Slowakije
Vlag van Brazilië 1950 Niet deelgenomen
Vlag van Zwitserland 1954 Niet deelgenomen
Vlag van Zweden 1958 Niet gekwalificeerd Luxemburg, Oostenrijk
Vlag van Chili 1962 Niet gekwalificeerd Oost-Duitsland, Hongarije
Vlag van Engeland 1966 Niet gekwalificeerd Albanië, Zwitserland en Noord-Ierland
Vlag van Mexico 1970 Niet gekwalificeerd Luxemburg, Bulgarije en Polen
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1974 Tweede 7 5 1 1 15 3 (Kwal.) België, Noorwegen, IJsland, Zweden, Bulgarije, Uruguay, Brazilië, Oost-Duitsland, Argentinië en West-Duitsland
Vlag van Argentinië 1978 Tweede 7 3 2 2 15 10 (Kwal.) België, Noord-Ierland, IJsland, Schotland, Iran, Italië, West-Duitsland en Oostenrijk, Peru en Argentinië
Vlag van Spanje 1982 Niet gekwalificeerd Cyprus, België, Frankrijk en Ierland
Vlag van Mexico 1986 Niet gekwalificeerd Oostenrijk, Cyprus, Hongarije en België
Vlag van Italië 1990 Achtste finale 4 0 3 1 3 4 (Kwal.) West-Duitsland, Finland, Wales, Egypte, Engeland, Ierland en West-Duitsland
Vlag van Verenigde Staten 1994 Kwartfinale 5 3 0 2 8 6 (Kwal.) Engeland, Polen, Turkije, San Marino, Saoedi-Arabië, België, Marokko, Ierland, Noorwegen en Brazilië
Vlag van Frankrijk 1998 Vierde 7 3 3 1 13 7 (Kwal.) België (2 keer), Turkije, Wales, San Marino, Mexico, Zuid-Korea, Joegoslavië, Argentinië, Brazilië en Kroatië
Vlag van Zuid-KoreaVlag van Japan 2002 Niet gekwalificeerd Estland, Cyprus, Andorra, Portugal en Ierland
Vlag van Duitsland 2006 Achtste finale 4 2 1 1 3 2 (Kwal.) Argentinië en Portugal
Vlag van Zuid-Afrika 2010 Tweede 7 6 0 1 12 6 (Kwal.) Noorwegen, Schotland, Macedonië, IJsland, Japan, Denemarken, Kameroen, Slowakije, Brazilië, Uruguay en Spanje
Vlag van Brazilië 2014 Derde 7 5 2 0 15 4 (Kwal.) Roemenië, Hongarije, Turkije, Estland, Andorra, Chili, Spanje, Australië, Mexico, Costa Rica, Brazilië, Argentinië en Duitsland
Vlag van Rusland 2018 Kwalificatie bezig
Totaal 10/20 50 27 12 11 86 48

EK-historie

Europees kampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal Tegenstanders
Vlag van Frankrijk 1960 Niet deelgenomen
Vlag van Spanje (1945-1977) 1964 Niet gekwalificeerd Zwitserland en Luxemburg
Vlag van Italië 1968 Niet gekwalificeerd Denemarken, Hongarije en Oost-Duitsland
Vlag van België 1972 Niet gekwalificeerd Oost-Duitsland, Luxemburg en Joegoslavië
Vlag van Joegoslavië 1976 Derde 2 1 0 1 4 5 (Kwal.) Polen, Italië, Finland, België, Joegoslavië en Tsjecho-Slowakije
Vlag van Italië 1980 1e ronde 3 1 1 1 4 4 (Kwal.) Polen, Oost-Duitsland, Zwitserland, IJsland, Griekenland, West-Duitsland en Tsjecho-Slowakije
Vlag van Frankrijk 1984 Niet gekwalificeerd Ierland, IJsland, Malta en Spanje
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1988 Winnaar 5 4 0 1 8 3 (Kwal.) Griekenland, Hongarije, Polen, Cyprus, Ierland, Engeland, West-Duitsland, Sovjet-Unie en Sovjet-Unie
Vlag van Zweden 1992 Halve finale 4 2 2 0 6 3 (Kwal.) Portugal, Griekenland, Finland, Malta, Duitsland, Schotland, GOS en Denemarken
Vlag van Engeland 1996 Kwartfinale 4 1 2 1 3 4 (Kwal.) Noorwegen, Wit-Rusland, Luxemburg, Malta, Schotland, Zwitserland, Tsjechië, Engeland en Frankrijk
Vlag van BelgiëVlag van Nederland 2000 Halve finale 5 4 1 0 13 3 Frankrijk, Tsjechië, Denemarken, Joegoslavië en Italië
Vlag van Portugal 2004 Halve finale 5 1 2 2 7 6 (Kwal.) Oostenrijk, Moldavië, Wit-Rusland, Schotland, Duitsland, Letland Zweden, Tsjechië (2 keer) en Portugal
Vlag van OostenrijkVlag van Zwitserland 2008 Kwartfinale 4 3 0 1 10 4 (Kwal.) Bulgarije, Wit-Rusland, Albanië, Slovenië, Luxemburg, Italië, Roemenië, Frankrijk, Roemenië en Rusland
Vlag van OekraïneVlag van Polen 2012 Groepsfase 3 0 0 3 2 5 (Kwal.) Zweden, Hongarije, Finland, Moldavië, San Marino, Duitsland, Portugal en Denemarken
Vlag van Frankrijk 2016 Niet gekwalificeerd Kazachstan, Letland, Tsjechië, IJsland en Turkije
Totaal 9/14 35 17 8 10 57 37

Olympische Spelen

Jaar Organiserende stad Prestatie Nederland Meer informatie
1908 Vlag van Verenigd Koninkrijk Londen Derde plaats Hoofdartikel
1912 Vlag van Zweden Stockholm Derde plaats Hoofdartikel
1920 Vlag van België Antwerpen Derde plaats Hoofdartikel
1924 Vlag van Frankrijk Parijs Vierde plaats Hoofdartikel
1928 Vlag van Nederland Amsterdam Eerste ronde Hoofdartikel
1948 Vlag van Verenigd Koninkrijk Londen Eerste ronde Hoofdartikel
1952 Vlag van Finland Helsinki Voorronde Hoofdartikel
2008* Vlag van China Peking Kwartfinale Hoofdartikel

Enkel de toernooien waar Nederland zich voor wist te kwalificeren zijn weergegeven.
* N.B. In 2008 deed niet het standaard Nederlands elftal mee, maar het Nederlands elftal tot 23, aangevuld met enkele dispensatiespelers.

FIFA-wereldranglijst

Hieronder volgt de positie op de FIFA-wereldranglijst aan het eind van elk kalenderjaar.[1]

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017
Straight Line Steady.svg 7 Green Arrow Up.svg 6 Straight Line Steady.svg 6 Red Arrow Down.svg 9 Red Arrow Down.svg 22 Green Arrow Up.svg 11 Red Arrow Down.svg 19 Green Arrow Up.svg 8 Straight Line Steady.svg 8 Green Arrow Up.svg 6 Green Arrow Up.svg 4 Red Arrow Down.svg 6 Green Arrow Up.svg 3 Red Arrow Down.svg 7 Red Arrow Down.svg 9 Green Arrow Up.svg 3 Straight Line Steady.svg 3 Green Arrow Up.svg 2 Green Arrow Up.svg 1 Green Arrow Down.svg 8 Red Arrow Down.svg 9 Green Arrow Up.svg 5 Red Arrow Down.svg 14 Red Arrow Down.svg 22 Red Arrow Down.svg 36

Spelersrecords

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van records uit de geschiedenis van het Nederlands voetbalelftal voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Meeste interlands

Wesley Sneijder speelde de meeste interlands
Naam Positie Carrière Interlands Doelpunten
1 Wesley Sneijder Middenvelder 2003 - heden 131 31
2 Edwin van der Sar Keeper 1995 - 2008 130 0
3 Frank de Boer Verdediger 1990 - 2004 112 13
4 Rafael van der Vaart Middenvelder 2001 - 2013 109 25
5 Giovanni van Bronckhorst Verdediger 1996 - 2010 106 6
6 Dirk Kuijt Aanvaller 2004 - 2014 104 24
7 Phillip Cocu Middenvelder 1996 - 2006 101 10
Robin van Persie Aanvaller 2005 - heden 101 50
9 Arjen Robben Aanvaller 2003 - heden 92 33
10 Clarence Seedorf Middenvelder 1994 - 2008 87 11
John Heitinga Verdediger 2004 - 2013 87 7

██ Nog actief

Laatst bijgewerkt: 9 juni 2017

Meeste doelpunten

Robin van Persie maakte voor Nederland de meeste doelpunten
Naam Carrière Doelpunten Interlands Doelpunt/Interland
1 Robin van Persie 2005 - heden 50 101 0,50
2 Klaas-Jan Huntelaar 2006 - heden 42 76 0,55
3 Patrick Kluivert 1994 - 2004 40 79 0,51
4 Dennis Bergkamp 1990 - 2000 37 79 0,47
5 Faas Wilkes 1946 - 1961 35 38 0,92
Ruud van Nistelrooij 1998 - 2011 35 70 0,50
7 Abe Lenstra 1940 - 1959 33 47 0,70
Johan Cruijff 1966 - 1977 33 48 0,69
Arjen Robben 2003 - heden 33 92 0,36
10 Wesley Sneijder 2003 - heden 31 131 0,24
11 Beb Bakhuys 1928 - 1937 28 23 1,22

██ Nog actief

Laatst bijgewerkt: 9 juni 2017

Meeste clean sheets

Naam Carrière De nul gehouden Interlands De nul/Interland
1 Edwin van der Sar 1995 - 2008 72 130 0,55
2 Hans van Breukelen 1980 - 1992 34 73 0,47
3 Maarten Stekelenburg 2004 - heden 26 57 0,46
4 Piet Schrijvers 1971 - 1984 20 46 0,43
5 Jan van Beveren 1967 - 1977 16 32 0,50
6 Jan Jongbloed 1962 - 1978 14 24 0,58
Ed de Goey 1992 - 1998 14 31 0,45
Jasper Cillessen 2013 - heden 14 32 0,44
9 Eddy Pieters Graafland 1957 - 1967 12 47 0,26
10 Michel Vorm 2008 - heden 8 15 0,53
Gejus van der Meulen 1924 - 1934 8 54 0,15

██ Nog actief

Laatst bijgewerkt: 9 juni 2017

Coaches

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van coaches van het Nederlands voetbalelftal voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Dick Advocaat werd per juni 2017 aangesteld als bondscoach als opvolger van Danny Blind.

Meeste wedstrijden

Bob Glendenning is de bondscoach met de meeste interlands.
Naam Periode(s) Wedstrijden Gewonnen Winst %
1 Vlag van Engeland Bob Glendenning 1923, 1925-1940 87 36 41,38
2 Vlag van Nederland Dick Advocaat 1992-1994, 2002-2004, 2017- 56 32 57,14
3 Vlag van Nederland Rinus Michels 1974, 1984, 1986-1988, 1990-1992 53 30 56,60
4 Vlag van Nederland Marco van Basten 2004-2008 52 35 67,31
Vlag van Nederland Bert van Marwijk 2008-2012 52 34 65,38
6 Vlag van Nederland Guus Hiddink 1995-1998, 2014-2015 49 26 53,06
7 Vlag van Frankrijk Elek Schwartz 1957-1964 49 19 38,78
8 Vlag van Nederland Louis van Gaal 2000-2001, 2012-2014 43 26 60,47
9 Vlag van Nederland Jaap van der Leck 1949-1954 29 5 17,24
10 Vlag van Nederland Jan Zwartkruis 1976-1977, 1977, 1978-1981 28 12 42,86
Vlag van Duitsland Georg Keßler 1966-1970 28 10 35,71

██ Huidige coach

Laatst bijgewerkt: 9 juni 2017

Huidige selectie

De volgende spelers behoren tot de definitieve selectie voor de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Luxemburg op 9 juni 2017.

Interlands en doelpunten zijn bijgewerkt tot en met de interland tegen Luxemburg (5-0) op 9 juni 2017.

Rugnummer Naam Wedstrijden Doelpunten Club
Doel
1 Jasper Cillessen 32 0 Vlag van Spanje FC Barcelona
22 Jeroen Zoet 9 0 Vlag van Nederland PSV
13 Sergio Padt 0 0 Vlag van Nederland FC Groningen
Verdediging
5 Daley Blind 46 2 Vlag van Engeland Manchester United
23 Bruno Martins Indi 34 2 Vlag van Portugal FC Porto
3 Stefan de Vrij 31 3 Vlag van Italië Lazio
2 Joël Veltman 17 2 Vlag van Nederland Ajax
12 Kenny Tete 6 0 Vlag van Frankrijk Olympique Lyon
4 Wesley Hoedt 4 0 Vlag van Italië Lazio
14 Matthijs de Ligt 2 0 Vlag van Nederland Ajax
16 Nathan Aké 2 0 Vlag van Engeland Bournemouth
Middenveld
10 Wesley Sneijder 131 31 Vlag van Frankrijk OGC Nice
8 Georginio Wijnaldum 40 8 Vlag van Engeland Liverpool
6 Kevin Strootman 36 3 Vlag van Italië AS Roma
20 Davy Klaassen 14 4 Vlag van Engeland Everton
15 Jens Toornstra 4 0 Vlag van Nederland Feyenoord
21 Tonny Vilhena 4 0 Vlag van Nederland Feyenoord
Aanval
11 Arjen Robben 92 33 Vlag van Duitsland Bayern München
19 Jeremain Lens 34 8 Vlag van Turkije Beşiktaş
7 Memphis Depay 31 5 Vlag van Frankrijk Olympique Lyon
17 Quincy Promes 21 4 Vlag van Rusland Spartak Moskou
18 Bas Dost 15 1 Vlag van Portugal Sporting Lissabon
9 Vincent Janssen 13 7 Vlag van Engeland Tottenham Hotspur

Recent opgeroepen

De volgende spelers zijn het afgelopen jaar opgeroepen voor het elftal en zijn nog beschikbaar, maar zaten niet bij de laatste selectie of zijn afgevallen nadat ze geselecteerd zijn.

Naam Wed. Dlpnt. Huidige club Laatste oproep
Doel
Michel Vorm 15 0 Vlag van Engeland Tottenham Hotspur Vlag van Italië Italië thuis, 28 maart 2017
Tim Krul 8 0 Vlag van Engeland Newcastle United Vlag van Bulgarije Bulgarije uit, 25 maart 2017 (voorselectie)
Maarten Stekelenburg Blessure 58 0 Vlag van Engeland Everton Vlag van Luxemburg Luxemburg uit, 13 november 2016
Verdediging
Nick Viergever 3 0 Vlag van Nederland Ajax Vlag van Ivoorkust Ivoorkust thuis, 4 juni 2017
Daryl Janmaat Blessure 28 0 Vlag van Engeland Watford Vlag van Marokko Marokko uit, 31 mei 2017 (voorselectie)
Rick Karsdorp 3 0 Vlag van Italië AS Roma Vlag van Italië Italië thuis, 28 maart 2017
Jeffrey Bruma Blessure 25 1 Vlag van Duitsland VfL Wolfsburg Vlag van Luxemburg Luxemburg uit, 13 november 2016
Virgil van Dijk Blessure 12 0 Vlag van Engeland Southampton Vlag van Luxemburg Luxemburg uit, 13 november 2016
Joshua Brenet 2 0 Vlag van Nederland PSV Vlag van Luxemburg Luxemburg uit, 13 november 2016
Marvin Zeegelaar 0 0 Vlag van Portugal Sporting Lissabon Vlag van Luxemburg Luxemburg uit, 13 november 2016
Terence Kongolo 3 0 Vlag van Frankrijk AS Monaco Vlag van België België thuis, 9 november 2016
Jetro Willems 22 0 Vlag van Duitsland Eintracht Frankfurt Vlag van Frankrijk Frankrijk thuis, 10 oktober 2016
Ron Vlaar 32 1 Vlag van Nederland AZ Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland thuis, 7 oktober 2016 (voorselectie)
Patrick van Aanholt 6 0 Vlag van Engeland Crystal Palace Vlag van Zweden Zweden uit, 6 september 2016
Jaïro Riedewald 3 0 Vlag van Engeland Crystal Palace Vlag van Griekenland Griekenland thuis, 1 september 2016 (voorselectie)
Mitchell Dijks 0 0 Vlag van Nederland Ajax Vlag van Griekenland Griekenland thuis, 1 september 2016 (voorselectie)
Timo Letschert 0 0 Vlag van Italië Sassuolo Vlag van Griekenland Griekenland thuis, 1 september 2016 (voorselectie)
Middenveld
Marten de Roon 2 0 Vlag van Engeland Middlesbrough Vlag van Ivoorkust Ivoorkust thuis, 4 juni 2017
Bart Ramselaar 3 0 Vlag van Nederland PSV Vlag van Ivoorkust Ivoorkust thuis, 4 juni 2017
Davy Pröpper 5 0 Vlag van Nederland PSV Vlag van Ivoorkust Ivoorkust thuis, 4 juni 2017
Marco van Ginkel 6 0 Vlag van Nederland PSV Vlag van Marokko Marokko uit, 31 mei 2017 (voorselectie)
Leroy Fer 11 1 Vlag van Engeland Swansea City Vlag van Bulgarije Bulgarije uit, 25 maart 2017 (voorselectie)
Jordy Clasie 17 0 Vlag van Engeland Southampton Vlag van Luxemburg Luxemburg uit, 13 november 2016
Stijn Schaars 24 0 Vlag van Nederland sc Heerenveen Vlag van Luxemburg Luxemburg uit, 13 november 2016
Siem de Jong 6 2 Vlag van Engeland Newcastle United Vlag van Frankrijk Frankrijk thuis, 10 oktober 2016
Jorrit Hendrix 1 0 Vlag van Nederland PSV Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland thuis, 7 oktober 2016 (voorselectie)
Vurnon Anita 3 0 Vlag van Engeland Leeds United Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland thuis, 7 oktober 2016 (voorselectie)
Riechedly Bazoer 5 0 Vlag van Duitsland VfL Wolfsburg Vlag van Zweden Zweden uit, 6 september 2016
Aanval
Steven Berghuis 9 0 Vlag van Nederland Feyenoord Vlag van Ivoorkust Ivoorkust thuis, 4 juni 2017
Jürgen Locadia 0 0 Vlag van Nederland PSV Vlag van Marokko Marokko uit, 31 mei 2017 (voorselectie)
Luuk de Jong 13 3 Vlag van Nederland PSV Vlag van Italië Italië thuis, 28 maart 2017
Luciano Narsingh 19 4 Vlag van Engeland Swansea City Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland thuis, 7 oktober 2016
Klaas-Jan Huntelaar 76 42 Vlag van Nederland Ajax Vlag van Griekenland Griekenland thuis, 1 september 2016 (voorselectie)

Staf

Naam Functie
Technische staf
Dick Advocaat Bondscoach
Ruud Gullit Assistent-bondscoach
Fred Grim Assistent-bondscoach
Frans Hoek Keeperstrainer
Medische staf
Luc van Agt Inspanningsfysioloog
René Wormhoudt Fysieke trainer
Gert-Jan Goudswaard Fysio- en manueel therapeut
Rob Koster Masseur
Edwin Goedhart Manager sportgeneeskunde
Piet Bon Arts
Rien Heijboer Orthopeed
Overige staf
Hans Jorritsma (tot 30 november 2017) Teammanager
Bas Ticheler Perschef
Max Reckers Video-analist
Steijn Spreij Performance-analist
Arend de Kruijf Materiaalman
Carlo de Leeuw Materiaalman
Rob Koster Materiaalman


KNVB · A-internationals · Bondscoaches · Topscorers · Nederlands vrouwenelftal · Nederland B · Olympisch elftal · Jong Oranje · Nederland U20 · Beloftenelftal · Nederland U19 · Nederland U18 · Nederland U17 · Nederland U16 · Nederland U15 · Amateurelftal · Vrouwen U19 · Vrouwen U17 · Vrouwen U16 · Vrouwen U15 · Strandteam · Futsalteam
EK-wedstrijden · WK-wedstrijden · Resultaten kwalificaties en eindronden · Nederland B-wedstrijden · Officieuze wedstrijden · EK-wedstrijden vrouwen · Resultaten vrouwen kwalificaties en eindronden

1905 – 1919 · 1920 – 1929 · 1930 – 1939 · 1940 – 1949 · 1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

OS 1908 · OS 1912 · OS 1920 · OS 1924 · OS 1928 · WK 1934 · WK 1938 · OS 1948 · OS 1952 · WK 1974 · EK 1976 · WK 1978 · EK 1980 · EK 1988 · WK 1990 · EK 1992 · WK 1994 · EK 1996 · WK 1998 · EK 2000 · EK 2004 · WK 2006 · EK 2008 · OS 2008 · WK 2010 · EK 2012 · WK 2014

Albanië · Andorra · Argentinië · Armenië · Australië · België · Brazilië · Bulgarije · Canada · Chili · China · Colombia · Costa Rica · Curaçao · Cyprus · DDR · Denemarken · Duitsland · Ecuador · Egypte · Engeland · Estland · Faeröer · Finland · Frankrijk · GOS · Ghana · Griekenland · Hongarije · Ierland · IJsland · Indonesië · Iran · Israël · Italië · Ivoorkust · Japan · Joegoslavië · Kameroen · Kazachstan · Kroatië · Letland · Liechtenstein · Luxemburg · Macedonië · Malta · Marokko · Mexico · Moldavië · Nederlandse Antillen · Nigeria · Noord-Ierland · Noorwegen · Oekraïne · Oostenrijk · Paraguay · Peru · Polen · Portugal · Roemenië · Rusland · Saarland · San Marino · Saoedi-Arabië · Schotland · Servië en Montenegro · Slovenië · Slowakije · Sovjet-Unie · Spanje · Suriname · Thailand · Tsjechië · Tsjecho-Slowakije · Tunesië · Turkije · Uruguay · Verenigde Staten · Verenigd Koninkrijk · Wales · Wit-Rusland · Zuid-Afrika · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland

Argentinië (1978) · Argentinië (2006) · Argentinië (2014) · Australië (2014) · Brazilië (2014) · Chili (2014) · Costa Rica (2014) · Denemarken (2010) · Denemarken (2012) · Duitsland (2012) · Frankrijk (2008) · Italië (2008) · Ivoorkust (2006) · Japan (2010) · Kameroen (2010) · Mexico (2014) · Portugal (2006) · Portugal (2012) · Roemenië (2008) · Rusland (2008) · San Marino (2011) · Servië en Montenegro (2006) · Sovjet-Unie (1988) · Spanje (2010) · Spanje (2014) · Uruguay (2010) · West-Duitsland (1974)