Nederlands voetbalelftal onder 21 (mannen)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Nederland –21
Vlag van Nederland
Bijnaam Jong Oranje
Associatie KNVB
Bondscoach Erwin van de Looi
Stadion De Vijverberg
Meeste interlands Arnold Bruggink, Leroy Fer en Roy Makaay (31)
Topscorer Klaas-Jan Huntelaar (18)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van Schotland Schotland 4 – 1 Nederland Vlag van Nederland
(Edinburgh, Schotland; 23 oktober 1957)
Grootste overwinning:
Vlag van Nederland Nederland 8 – 0 Andorra Vlag van Andorra
(Doetinchem, Nederland; 10 november 2017)
Grootste nederlaag:
Vlag van Griekenland Griekenland 5 – 0 Nederland Vlag van Nederland
(Athene, Griekenland; 13 april 1988)
Europees Kampioenschap
Optredens 9 (eerste keer: 1972)
Beste resultaat Winnaar (2006 en 2007)
Thuis
Uit

Het Nederlands voetbalelftal onder 21, of kortweg Jong Oranje, is het Nederlands mannenvoetbalelftal voor spelers onder de 21 jaar. Als peildatum voor de leeftijd geldt 1 januari van het jaar waarin de kwalificatie van het betreffende toernooi begint. Tot 1977 was de leeftijdsgrens 23 jaar en was Jong Oranje dus het Nederlands voetbalelftal onder 23.

Jong Oranje speelde in het verleden meestal tegen dezelfde tegenstanders als het Nederlands elftal, omdat beide lotingen direct waren gekoppeld. Dit is inmiddels afgeschaft. Het elftal probeert zich te plaatsen voor het tweejaarlijkse EK onder 21 en tijdens het toernooi in het jaar voorafgaand aan de Olympische Spelen kan tevens plaatsing voor die Olympische Spelen worden verdiend. Tot 2007 was deze plaatsing te verdienen op het EK dat in het olympisch jaar werd gehouden.

Van 2013 tot 2014 was Albert Stuivenberg, die Cor Pot na het EK 2013 opvolgde, de trainer van Jong Oranje. Hij vertrok naar Manchester United als assistent van Louis van Gaal. Hij werd opgevolgd door Adrie Koster en daarna door Remy Reijnierse. Inmiddels is Erwin van de Looi bondscoach.

EK-historie[bewerken | brontekst bewerken]

EK onder 23 historie[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Ronde GS W G V DV DT
1972 Kwartfinale 3 0 2 1 2 4
1974 Kwartfinale 2 1 0 1 3 4
1976 Halve finale 4 2 0 2 3 5
Totaal 3/3 9 3 2 4 8 13
De beker van het Europees kampioenschap voetbal onder 21, in 2006 en 2007 gewonnen door Jong Oranje

EK onder 21 historie[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Ronde WG W G V DV DT
1978 Niet deelgenomen
1980 Niet gekwalificeerd
1982
1984
1986
1988 Halve finale 4 3 0 1 5 6
1990 Niet gekwalificeerd
1992 Kwartfinale 2 1 0 1 2 2
Vlag van Frankrijk 1994 Niet gekwalificeerd
Vlag van Spanje 1996
Vlag van Roemenië 1998 Halve finale 2 1 0 1 2 4
Vlag van Slowakije 2000 1e ronde 3 1 0 2 3 5
Vlag van Zwitserland 2002 Niet gekwalificeerd
Vlag van Duitsland 2004
Vlag van Portugal 2006 Winnaar 5 2 2 1 8 5
Vlag van Nederland 2007 Winnaar 5 3 2 0 10 5
Vlag van Zweden 2009 Niet gekwalificeerd
Vlag van Denemarken 2011
Vlag van Israël 2013 Halve finale 4 2 0 2 8 7
Vlag van Tsjechië 2015 Niet gekwalificeerd
Vlag van Polen 2017
Vlag van Italië/Vlag van San Marino 2019
Vlag van Hongarije/Vlag van Slovenië 2021 Halve finale 5 2 2 1 11 6
Vlag van Roemenië/Vlag van Georgië 2023 Gekwalificeerd
Totaal 8/22 30 15 5 9 49 40

Europese Challenge Cup onder 23[bewerken | brontekst bewerken]

In 1967 stelde de UEFA de Europese Challenge Cup voor landenploegen onder 23 jaar in, de voorloper van het EK onder 21. Bulgarije en de DDR mochten de eerste wedstrijd om de beker spelen, waarna telkens een nieuwe uitdager zou worden geloot om het tegen de titelverdediger op te nemen. Bulgarije won de eerste wedstrijd, en de beker werd tegen Finland en Tsjecho-Slowakije met succes verdedigd. In december 1967 werd Nederland geloot om het tegen de Bulgaren op te nemen. De op 17 april 1968 in Sofia gespeelde wedstrijd eindigde in een 3-1 nederlaag voor Jong Oranje waarmee Bulgarije de beker behield.

EK 2006[bewerken | brontekst bewerken]

Jong Oranje plaatste zich voor het EK 2006. In de kwalificatie werd Oranje groepswinnaar en in de daaropvolgende play-offs rekende het vervolgens met 0-0 uit en 2-0 thuis af met de leeftijdsgenoten uit Slovenië. De doelpunten werden gemaakt door Klaas-Jan Huntelaar.

Het eindtoernooi werd van 25 mei tot 6 juni in Portugal gehouden. Na een 2-1 nederlaag tegen Jong Oekraïne in de eerste poulewedstrijd en een 1-1 gelijkspel tegen Jong Denemarken in de tweede wedstrijd, moest er van titelverdediger Jong Italië gewonnen worden om een plek in de halve finale te bemachtigen. Dit lukte na een late treffer van invaller Daniël de Ridder (1-0). Hierdoor wachtte vervolgens in de halve finale Jong Frankrijk, een van de favorieten. Na een 2-0-voorsprong in de eerste helft voor Jong Oranje, wist een sterk Jong Frankrijk in de tweede helft langszij te komen: 2-2. In de verlenging slaagde Nicky Hofs er voor Jong Oranje in om de 3-2 aan te tekenen, waarmee Nederland voor het eerst in de geschiedenis in de finale kwam. Hier troffen zij opnieuw Jong Oekraïne. De ruststand was 2-0 in het voordeel van Jong Oranje (beide goals van Klaas-Jan Huntelaar, door een assist van Nicky Hofs, en door een penalty). In de tweede helft werd Jong Oekraïne nog een aantal keren gevaarlijk, maar slaagde het er niet in te scoren. Vijf seconden voor het einde van de officiële speeltijd schoot Nicky Hofs de 3-0 binnen, hetgeen de eindstand werd. Jong Oranje was voor de eerste keer Europees kampioen geworden.


4 juni 2006 Nederland Vlag van Nederland 3 – 0 Vlag van Oekraïne Oekraïne Opstelling Nederland:
Vlag van Portugal Estádio do Bessa Século XXI, Porto
Scheidsrechter: Vlag van Zweden Martin Hansson
Huntelaar Goal 11'Goal 43' (pen.)
Hofs Goal 90+4'
Vermeer, Tiendalli, Vlaar, Luirink, Emanuelson, Aissati (78' Zomer), De Zeeuw, Schaars, Hofs, Huntelaar, Castelen (69' De Ridder)

Bondscoach: Vlag van Nederland Foppe de Haan

EK 2007[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Europees kampioenschap voetbal onder 21 - 2007/Wedstrijden Jong Oranje voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In 2007 werd het eindtoernooi in Nederland gehouden waardoor Jong Oranje geen kwalificatiewedstrijden hoefde te spelen. In de poule won het gastland de eerste twee wedstrijden van respectievelijk Jong Israël (1-0) en Jong Portugal (2-1). De derde wedstrijd tegen Jong België eindigde in een 2-2 gelijkspel. Door deze resultaten werd Jong Oranje eerste in de poule en plaatste zich voor de halve finale. Door de laatste vier te halen plaatste Jong Oranje zich ook voor de Olympische Zomerspelen 2008 in Peking, voor het eerst sinds 1952.

In de halve finale was Jong Engeland de tegenstander. De wedstrijd eindigde na de reguliere speeltijd en na verlenging in een gelijkspel (1-1), waarna penalty's de beslissing moesten brengen. Pas na 32 strafschoppen viel de beslissing.

De finale op 23 juni ging tegen Jong Servië. Jong Oranje won deze wedstrijd ruim met 4-1, waarmee het de titel prolongeerde. Tevens was dit de eerste keer dat een gastland het EK onder 21 had gewonnen.

Het team werd op 18 december 2007 gekozen tot de Nederlandse sportploeg van 2007.


23 juni 2007 Nederland Vlag van Nederland 4 – 1 Vlag van Servië Servië Opstelling Nederland:
Vlag van Nederland Euroborg, Groningen
19.000 toeschouwers
Scheidsrechter: Vlag van Slovenië Damir Skomina
Bakkal Goal 17'
Babel Goal 60'
Rigters Goal 67'
Bruins Goal 87'
Goal 79' Mrdja Waterman, Zuiverloon, Donk, Kruiswijk, Pieters (89' Jong-A-Pin), De Ridder, Bakkal, Maduro, Drenthe (78' Beerens), Babel, Rigters (69' Bruins)

Bondscoach: Vlag van Nederland Foppe de Haan

Spelersrecords[bewerken | brontekst bewerken]

Meeste interlands[bewerken | brontekst bewerken]

Arnold Bruggink speelde samen met Leroy Fer en Roy Makaay de meeste interlands voor Jong Oranje
Naam Carrière Interlands Doelpunten
1 Arnold Bruggink 1995 – 1999 31 15
Leroy Fer 2009 – 2013 6
Roy Makaay 1994 – 1998 15
4 Daniël de Ridder 2004 – 2007 30 2
5 Royston Drenthe 2006 – 2008 29 9
6 Niels Oude Kamphuis 1996 – 2000 28 2
Erik Pieters 2007 – 2010 1
8 Mark van Bommel 1996 – 2000 27 3
9 Kiki Musampa 1996 – 2000 25 8
Arnold Kruiswijk 2003 – 2007 0
Georginio Wijnaldum 2009 – 2013 10
 Nog actief

Bijgewerkt t/m: 11 oktober 2017

Meeste doelpunten[bewerken | brontekst bewerken]

Klaas-Jan Huntelaar maakte voor Jong Oranje de meeste doelpunten
Naam Carrière Doelpunten Interlands Doelpunt/Interland
1 Klaas-Jan Huntelaar 2002 – 2006 18 24 0,75
2 Roy Makaay 1994 – 1998 15 31 0,48
Arnold Bruggink 1995 – 1999 31 0,48
4 Marco van Basten 1981 – 1983 13 15 0,87
5 Dani de Wit 2018 – heden 11 17 0,65
Myron Boadu 2019 – heden 12 0,92
7 Género Zeefuik 2011 – 2012 10 11 0,91
Georginio Wijnaldum 2009 – 2013 25 0,40
9 Kaj Sierhuis 2018 – heden 9 13 0,69
Royston Drenthe 2006 – 2008 29 0,31
 Nog actief

Bijgewerkt t/m: 4 juni 2021

Huidig team[bewerken | brontekst bewerken]

De volgende 23 spelers zijn door bondscoach Erwin van de Looi opgeroepen in de selectie voor de wedstrijden tegen Jong Moldavië op 3 juni 2022, Jong Gibraltar op 7 juni 2022 en Jong Wales op 11 juni.

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met Jong Wales - Jong Oranje 0-1 (11 juni 2022).

Nr. Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Jay Gorter 1 0 Vlag van Nederland Ajax
Jasper Schendelaar 0 0 Vlag van Nederland PEC Zwolle
16 Hugo Wentges 1 0 Vlag van Nederland ADO Den Haag
Verdediging
2 Milan van Ewijk 4 0 Vlag van Nederland sc Heerenveen
Jan Paul van Hecke 2 0 Vlag van Engeland Blackburn Rovers FC
17 Sven Mijnans 1 0 Vlag van Nederland Sparta Rotterdam
15 Micky van de Ven 4 0 Vlag van Duitsland VfL Wolfsburg
5 Mitchell Bakker 17 0 Vlag van Duitsland Bayer 04 Leverkusen
13 Sepp van den Berg 5 1 Vlag van Engeland Preston North End FC
4 Sven Botman 12 2 Vlag van Frankrijk Lille OSC
3 Lutsharel Geertruida 5 1 Vlag van Nederland Feyenoord
Denso Kasius 2 0 Vlag van Italië Bologna FC
6 Devyne Rensch 6 0 Vlag van Nederland Ajax
Middenveld
18 Wouter Burger 4 0 Vlag van Zwitserland FC Basel
7 Jurgen Ekkelenkamp 15 7 Vlag van Duitsland Hertha BSC
22 Daniël van Kaam 6 1 Vlag van Nederland FC Groningen
10 Kenneth Taylor 9 0 Vlag van Nederland Ajax
8 Quinten Timber 9 1 Vlag van Nederland FC Utrecht
Aanval
19 Myron Boadu 17 12 Vlag van Frankrijk AS Monaco
9 Brian Brobbey 12 6 Vlag van Nederland Ajax
21 Daishawn Redan 10 4 Vlag van Nederland PEC Zwolle
20 Elayis Tavsan 4 3 Vlag van Nederland NEC
11 Joshua Zirkzee 12 7 Vlag van België RSC Anderlecht

Staf[bewerken | brontekst bewerken]

Naam Functie
Technische staf
Erwin van de Looi Bondscoach
Marcel Groninger Assistent
Peter Reekers Assistent
Sierd van der Berg Keeperstrainer

Bondscoaches[bewerken | brontekst bewerken]

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]

KNVB · A-internationals · Bondscoaches · Topscorers · Nederlands vrouwenelftal · Nederland B · Olympisch elftal · Jong Oranje · Nederland –20 · Nederland –19 · Nederland –18 · Nederland –17 · Nederland –16 · Nederland –15 · Nederlands amateurelftal · Nederlands zaterdagelftal · Jong OranjeLeeuwinnen · Vrouwen –20 · Vrouwen –19 · Vrouwen –18 · Vrouwen –17 · Vrouwen –16 · Vrouwen –15 · Militair mannenelftal · Militair vrouwenelftal · Strandteam · Vrouwen Strandteam · Futsalteam · Vrouwen Futsalteam
EK-wedstrijden · WK-wedstrijden · Resultaten kwalificaties en eindronden · Nederland B-wedstrijden · Officieuze wedstrijden · EK-wedstrijden vrouwen · WK-wedstrijden vrouwen · Resultaten vrouwen kwalificaties en eindronden

1905 – 1919 · 1920 – 1929 · 1930 – 1939 · 1940 – 1949 · 1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019 · 2020 – 2029

2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022

OS 1908 · OS 1912 · OS 1920 · OS 1924 · OS 1928 · WK 1934 · WK 1938 · OS 1948 · OS 1952 · WK 1974 · EK 1976 · WK 1978 · EK 1980 · EK 1988 · WK 1990 · EK 1992 · WK 1994 · EK 1996 · WK 1998 · EK 2000 · EK 2004 · WK 2006 · EK 2008 · OS 2008 · WK 2010 · EK 2012 · WK 2014 · EK 2020

Albanië · Andorra · Argentinië · Armenië · Australië · België · Bosnië en Herzegovina · Brazilië · Bulgarije · Canada · Chili · China · Colombia · Costa Rica · Curaçao · Cyprus · DDR · Denemarken · Duitsland · Ecuador · Egypte · Engeland · Estland · Faeröer · Finland · Frankrijk · GOS · Georgië · Ghana · Gibraltar · Griekenland · Hongarije · Ierland · IJsland · Indonesië · Iran · Israël · Italië · Ivoorkust · Japan · Joegoslavië · Kameroen · Kazachstan · Kroatië · Letland · Liechtenstein · Luxemburg · Malta · Marokko · Mexico · Moldavië · Montenegro · Nederlandse Antillen · Nigeria · Noord-Ierland · Noord-Macedonië · Noorwegen · Oekraïne · Oostenrijk · Paraguay · Peru · Polen · Portugal · Qatar · Roemenië · Rusland · Saarland · San Marino · Saoedi-Arabië · Schotland · Senegal · Servië en Montenegro · Slovenië · Slowakije · Sovjet-Unie · Spanje · Suriname · Thailand · Tsjechië · Tsjecho-Slowakije · Tunesië · Turkije · Uruguay · Verenigde Staten · Verenigd Koninkrijk · Wales · Wit-Rusland · Zuid-Afrika · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland

Wedstrijden in detail

Argentinië (1978) · Argentinië (2006) · Argentinië (2014) · Australië (2014) · Brazilië (2014) · Chili (2014) · Costa Rica (2014) · Denemarken (2010) · Denemarken (2012) · Duitsland (2012) · Frankrijk (2008) · Italië (2008) · Ivoorkust (2006) · Japan (2010) · Kameroen (2010) · Mexico (2014) · Noord-Macedonië (2021) · Oekraïne (2021) · Oostenrijk (2021) · Portugal (2006) · Portugal (2012) · Portugal (2019) · Roemenië (2008) · Rusland (2008) · San Marino (2011) · Servië en Montenegro (2006) · Sovjet-Unie (1988) · Spanje (2010) · Spanje (2014) · Tsjechië (2021) · Uruguay (2010) · West-Duitsland (1974)