Nicolas Joseph Daine

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Nicolas Joseph Daine (Andenne, 13 oktober 1782 - Charleroi, 19 oktober 1843) was een Zuid-Nederlands en later Belgische militair, die een van de belangrijkste tegenstanders van het regeringsleger werd tijdens de Belgische Opstand en de Tiendaagse Veldtocht.

Beginjaren als militair[bewerken]

Daine was een militair die deelnam aan veldtochten van het Franse Leger tussen 1795 en 1813. De veldtochten waaraan hij deelnam waren als adjudant naar Nederland (1795-1797), in het Duitse Rijk (1797-1803), in Boulogne-sur-Mer in 1803-1804, als kapitein, de bataljonchef van het 10e Poolse regiment in Polen tussen 1805 en 1807, in Rusland tussen 1812 en 1813 en ten slotte als kolonel in Dantzig in 1813. Alle 6 keren raakte hij gewond. Ook kreeg hij vier eervolle vermeldingen.

In 1816 werd hij brigadegeneraal in het leger van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden.

Naar de Belgische onafhankelijkheid[bewerken]

Tijdens de Belgische Revolutie in 1830 werd hij een van de belangrijkste commandanten van het opstandelingenleger, doordat hij met het Maasleger de kant van de opstand koos. Met zijn leger wist hij geheel Limburg te bezetten, met uitzondering van Maastricht (zie blokkade van Maastricht).

In februari-maart 1831 was hij betrokken bij een mislukte contrarevolutionaire actie tegen het erg Fransgezinde Voorlopig Bewind met de bedoeling koning Willem of zijn zoon weer op de Belgische troon te brengen.[bron?] Tijdens de Tiendaagse Veldtocht in augustus 1831 was hij commandant van het Maasleger en van de strijdkrachten in de provincie Limburg, waarbij hij de Slag om Hasselt verloor.

Daarna werd hij commandant van de Belgische 3e Infanteriedivisie (tot 1832), het 4e Territoriaal en de 4e Infanteriedivisie.[bron?] Dit bleef hij tot 1841, waarna hij luitenant-generaal der infanterie was tot zijn dood in 1843.

Onderscheidingen[bewerken]

  • Commandeur Orde van Isabella de Katholieke Spanje
  • Officier Orde voor Militaire Verdienste.
  • Orde van de Witte Adelaar Polen
  • Ridder Legioen van Eer Frankrijk
  • Officier Leopoldsorde en IJzeren Kruis 1830

Litteratuur[bewerken]

  • Els WITTE, Het verloren koninkrijk. Het harde verzet van de Belgische orangisten tegen de revolutie. 1828-1850., Antwerpen, 2014, blz. 204