Nigeriaans voetbalelftal (mannen)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Nigeria
Vlag van Nigeria
Bijnaam The Super Eagles
FIFA-ranglijst 31 Gedaald 1 (23 juni 2022)
Hoogste ranking 5e (april 1994)
Laagste ranking 82e (november 1999)
Associatie Nigeria Football Association
Bondscoach Vlag van Portugal José Peseiro
Stadion Abujastadion, Abuja
Meeste interlands Ahmed Musa (107)
Topscorer Rashidi Yekini (37)
Wedstrijden
Eerste interland:
vlag van Brits West-Afrika Sierra Leone 0–2 Nigeria Vlag van Nigeria 1914-1960
(Freetown, Sierra Leone; 8 oktober 1949)
Grootste overwinning:
Vlag van Sao Tomé en Principe Sao Tomé en Principe 0–10 Nigeria Vlag van Nigeria
(Agadir, Marokko; 13 juni 2022)
Grootste nederlaag:
Vlag van Goudkust Goudkust 7–0 Nigeria Vlag van Nigeria 1914-1960
(Accra, Goudkust; 1 juni 1955)
Wereldkampioenschap
Optredens 6 (eerste keer: 1994)
Beste resultaat Tweede ronde (1994, 1998, 2014)
Afrikaans kampioenschap
Optredens 17 (eerste keer: 1963)
Beste resultaat Winnaar (1980, 1994, 2013)
FIFA Confederations Cup
Optredens 2 (eerste keer: 1995)
Beste resultaat Vierde plaats (1995)
Thuis
Uit

Het Nigeriaans voetbalelftal is een team van voetballers dat Nigeria vertegenwoordigt bij internationale wedstrijden zoals de (kwalificatie)wedstrijden voor het WK en de Afrika Cup.

De Nigeria Football Association werd in 1945 opgericht en is aangesloten bij de CAF en de FIFA (sinds 1960). Het Nigeriaans voetbalelftal behaalde in april 1994 met de 5e plaats de hoogste positie op de FIFA-wereldranglijst, in november 1999 werd met de 82e plaats de laagste positie bereikt.

Het land won driemaal het Afrikaans kampioenschap voetbal en won eenmaal goud op de Olympische Spelen.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

WK voetbal 1994[bewerken | brontekst bewerken]

In 1994 nam Nigeria voor het eerst deel aan het hoofdtoernooi van het wereldkampioenschap voetbal, nadat het land eerder dat jaar de Afrika Cup had gewonnen in Tunesië. Uit dank voor die prestatie kregen de spelers van de nationale selectie een voor een een driekamerflat van de militaire leider van Nigeria, generaal Sani Abacha, bovenop de 20.000 gulden per persoon.[1]

"We zijn naar de Verenigde Staten gekomen om aan te tonen dat Nigeria capabel genoeg is op een eindronde uit te komen", zei de Nederlandse bondscoach Clemens Westerhof na de imponerende 3-0 zege in de openingswedstrijd tegen Bulgarije. Zijn elftal won ook van Griekenland (2-0) en moest in de groepsfase alleen zijn meerdere erkennen in vice-wereldkampioen Argentinië: 1–2.

Zeventien van de 22 WK-spelers kwamen destijds uit in Europese competities, met als gevolg dat de voorbereiding van Westerhof op de mondiale titelstrijd verstoord werd. Niet alle spelers kregen van hun werkgever vrijaf voor het spelen van oefeninterlands. Een aantal weigerde zelf om telkens op te draven. Westerhof bleek bovendien niet bij alle spelers even geliefd te zijn. De selectie was tijdens de WK-eindronde verdeeld in een pro- en een anti-Westerhofkamp. Peter Rufai, de oud-doelman van Go Ahead Eagles, maakte deel uit van die laatste groep, net als middenvelder Augustine Okocha van Eintracht Frankfurt en Rashidi Yekini, de spits van Vitoria Setubal[2].

Met name Yekini stak zijn ongenoegen over Westerhof zelden onder stoelen of banken. De 30-jarige aanvaller, die tijdens de WK-kwalificatie maar liefst zeventien doelpunten had gemaakt, opende vlak voor de finale van de Afrika Cup de aanval. Volgens de Afrikaanse voetballer van het Jaar (1993) zou Westerhof zich meer bezighouden met transfers dan met de coaching. "Alle internationals denken er zo over, maar de meesten durven hun mond niet open te doen", zei Yekini in een interview. "Als je niet van zijn diensten als spelermakelaar gebruikmaakt, word je uit het team gezet." Ook bij het WK kwam het tot een confrontatie tussen Westerhof en Yekini. De spits was woedend op de coach, toen hij in de wedstrijd tegen Griekenland na 68 minuten werd gewisseld.

In de achtste finale verloor Nigeria vervolgens met 2-1 van de latere vice-wereldkampioen Italië. Na de nederlaag tegen Italië moest Westerhof het veld ruimen. Hij werd opgevolgd door zijn toenmalige assistent Jo Bonfrère, die twee jaar later in Atlanta de olympische titel won. De uitschakeling bij het WK-debuut was volkomen onnodig, zo concludeerden vele media. Nigeria stond kort voor tijd met 1-0 voor tegen tien Italianen, toen de Afrikanen zich frivoliteiten meenden te kunnen permitteren. Dat liep fout af, waarna Roberto Baggio het duel in de verlenging besliste in het voordeel van de Azzurri.

Twintig jaar later maakte regisseur John Appel een documentaire over de vijf bewogen jaren (1989-1994) dat Westerhof bondscoach was van het West-Afrikaanse land[3] "Je moet bevriend zijn met de mensen met poen", zei Westerhof bij de presentatie van de documentaire in het Olympisch Stadion in Amsterdam. "Poen is macht en macht is waardering. Het nationale team was een ongeorganiseerde bende toen ik kwam. Het was een bushteam, met voetballers van overal en nergens. Alle spelers droegen een ander tenue. Er was nooit geld. Ik besloot rechtstreeks zaken te doen met de directe kring rond president Sani Abacha. Hij maakte het geld op een gegeven moment rechtstreeks naar mij over. Toen kon ik werken."

Olympische Spelen 1996[bewerken | brontekst bewerken]

Tot veler verrassing won de Nigeriaanse ploeg de gouden medaille op de Olympische Spelen van 1996. Dat gebeurde onder leiding van de Nederlandse bondscoach Jo Bonfrère, die tijdens het toernooi een beroep deed op twee dispensatiespelers: verdediger Uche Okechukwu (28) van Fenerbahçe en middenvelder Emmanuel Amunike (25) van Sporting Lissabon. Laatstgenoemde nam de winnende treffer (3-2) voor zijn rekening in de finale tegen Argentinië.

"Ik heb heel hard gewerkt om ze goed te laten voetballen, om discipline in het elftal te krijgen en ze de bereidheid bij te brengen om voor elkaar te werken", vertelde hij later in een interview met de Volkskrant.[4] "Dat is een enorme klus geweest. Elke dag weer schreeuwen, misschien wel honderd keer op een dag trainingen stilleggen als een speler ging lopen met de bal terwijl een ander vrijstond. Maar uiteindelijk willen ze hard werken en dan kun je door hele dikke muren heen gaan."

Nadat Nigeria Brazilië met 4-3 had verslagen in de halve finale, zette de Afrikaanse ploeg met de Nederlandse coach de kroon op het werk. Nooit eerder waren Afrikaanse voetballers op de Olympische Spelen verder gekomen dan de derde plaats. Ghana had in 1992 de bronzen medaille gewonnen bij de Spelen van Barcelona.

Bonfrère, door zijn spelers 'Bonfrère Jo' genoemd, had het vrijwel voortdurend aan de stok met de kritische pers uit Nigeria, die volges de Limburger veel invloed had.[5]. "Zij vonden dat ik mijn selectiebeleid, opstelling en speelwijze moest veranderen." Ook na de eerste wedstrijd in het olympisch toernooi werd Bonfrère voorgehouden dat hij alles verkeerd deed. Na afloop van de finale in Athens weigerde hij vragen van de Nigeriaanse pers te beantwoorden.

WK voetbal 1998[bewerken | brontekst bewerken]

De Joegoslavische wereldburger Bora Milutinović, die eerder als coach werkzaam was geweest in de Verenigde Staten, Mexico en Costa Rica, fungeerde bij het Wereldkampioenschap voetbal 1998 in Frankrijk als de baas van de Super Eagles. Nigeria begon het toernooi indrukwekkend met overwinningen op Spanje (3-2) en Bulgarije (1-0). Maar opnieuw ontstond tweespalt en frictie, net als vier jaar eerder in Amerika was gebeurd. Na nederlagen tegen Paraguay (1-3) en Denemarken (1-4) moest de ploeg opnieuw voortijdig naar huis.

"De ploeg was wereldtop, maar tijdens het WK in '98 herkende ik ze niet meer", zei Bonfrère later tegen het weekblad Voetbal International. "Zijn dit wel dezelfde spelers, vroeg ik me af. Het probleem was dat niet de coach, maar de spelers de baas waren."[6]

Milutinovic maakte na het toernooi plaats voor Thijs Libregts. De Rotterdammer won de strijd om de 'erebaan' van tal van andere Nederlandse kandidaten, zoals Ruud Gullit, Henk ten Cate en Ruud Krol. Libregts werd echter na een paar maanden in dienst van de NFA alweer ontslagen. Bonfrère werd zijn opvolger, terwijl hij na zijn vertrek in 1996 nog had gezegd nooit meer terug te gaan naar Lagos. "Er is sprake van desorganisatie en je wordt tegengewerkt door officials en politici die op alles hun stempel willen drukken."

WK voetbal 2002[bewerken | brontekst bewerken]

Ook in 2002 moesten The Super Eagles voortijdig naar huis. Dat was een hard gelag voor bondscoach Adegboye Onigbinde, die bij Nigeria's derde WK-optreden miminaal had ingezet op een evenaring van de tot dusver beste prestaties (1994 en '98): een plaats in de tweede ronde. Maar die opdracht bleek te hoog gegrepen. Het onheil riep de coach deels over zichzelf af door in de voorbereiding twee oudgedienden (Sunday Oliseh en Finidi George) buiten de selectie te houden. Voorafgaand aan het beslissende duel tegen Zweden had president Olusegun Obasanjo zowel de coach als een aantal spelers telefonisch een hart onder de riem gestoken[7].

WK voetbal 2010[bewerken | brontekst bewerken]

Na het WK-toernooi in Duitsland (2006) te hebben gemist, wist Nigeria zich wel te plaatsen voor de eerste WK-eindronde op het eigen Afrikaanse continent. Voorafgaand aan de eindronde in Zuid-Afrika eindigde Nigeria voor de zevende keer als derde in het toernooi om de Afrika Cup, dat ditmaal werd gehouden in Angola. In de strijd om de derde plaats versloegen de Super Eagles, in 1980 en 1994 winnaar van de beker, Algerije met 1-0 door een treffer van Victor Obinna. Desondanks werd bondscoach Shaibu Amodu kort daarop ontslagen door de Nigeriaanse bond.[8] Hij kreeg veel kritiek op het matige spel van de nationale selectie.

De ploeg stond daarna onder leiding van de ervaren Zweedse bondscoach Lars Lagerbäck. Hij was in februari aangesteld door de Nigeriaanse voetbalbond na het ontslag van Amodu. Hij had vooraf hoge verwachtingen van zijn selectie. "De halve finale? Dat is zeker mogelijk. Er loopt zo veel kwaliteit rond, nu moeten we er een team van maken. Je begint altijd aan een toernooi met de overtuiging dat je meedoet om de eindzege", aldus Lagerbäck in april[9] De keuze viel uiteindelijk op Lagerbäck, die juist door het mislopen van het WK 2010 zijn baan als bondscoach van Zweden opzegde. Hij bekleedde die functie sinds 2000. In eerste instantie nog samen met Tommy Söderberg; sinds 2002 stond Lagerbäck alleen aan het roer.

Op de eindronde wist Nigeria geen indruk te maken. De ploeg verloor in de openingswedstrijd met 1-0 van Argentinië door een vroege treffer van verdediger Gabriel Heinze. Ook het tweede duel ging verloren voor The Super Eagles. Nigeria kwam op 17 juni in Bloemfontein weliswaar aan de leiding tegen Griekenland door een doelpunt van Kalu Uche, maar nog voor rust kwamen de Grieken langszij via Dimitrios Salpigidis, waarna Vasilis Torosidis het vonnis in de tweede helft velde.

In de derde en beslissende wedstrijd tegen Zuid-Korea deed Lagerbäck een beroep op oudgediende Nwankwo Kanu. De oud-speler van Ajax, 33 jaar inmiddels, was in de wedstrijden tegen Argentinië en Griekenland nog negentig minuten lang op de bank gebleven. Ook ditmaal begonnen de Nigerianen goed. Na twaalf minuten zette Kalu Uche de ploeg op voorsprong. Een verdedigende fout lag even later ook aan de basis van de gelijkmaker. Bij een vrije trap van de Koreanen dacht Rabiu Afolabi dat hij alle tijd had. Lee Jung-soo profiteerde: 1-1. Kort na rust nam Zuid-Korea de leiding via Park Chu-Young. Yakubu Aiyegbeni bepaalde de eindstand op 2-2 door twintig minuten voor tijd een strafschop te benutten. Door de puntendeling eindigden de Nigerianen als vierde en laatste in de groep en was het WK-avontuur opnieuw voortijdig ten einde.

WK voetbal 2014[bewerken | brontekst bewerken]

Nigeria wist zich onder leiding van oud-international Stephen Keshi te plaatsen voor de WK-eindronde 2014 in Brazilië. Ditmaal wist het West-Afrikaanse land door te dringen tot de tweede ronde. Daarin verloor de ploeg met 2-0 van Frankrijk, al was Nigeria in de achtste finale 70 minuten lang gelijkwaardig aan Les Bleus, dat Mark Geiger en Vincent Enyeama dankbaar mocht zijn, zo schreef de Volkskrant na afloop van het duel[10]

De Amerikaanse scheidsrechter vergat Blaise Matuidi aan het begin van de tweede helft rood te geven. Doelman Enyeama van Nigeria ging ruim tien minuten voor tijd opzichtig in de fout, waarna de Franse middenvelder Paul Pogba de bal binnen kon koppen. In blessuretijd werd het nog 2-0 door een eigen doelpunt van verdediger Joseph Yobo.

Direct na de uitschakeling tegen Frankrijk (2-0) maakte Keshi bekend met onmiddellijke ingang te stoppen als bondscoach.[11] Hij maakte zijn afscheid wereldkundig via Twitter: "Vrienden, het was een mooie tijd en ik heb van elk moment genoten. Het was een eer om de SuperEagles te coachen. Het is echter tijd om ermee te stoppen".

WK voetbal 2018[bewerken | brontekst bewerken]

Nigeria presenteerde Paul Le Guen op 19 juli 2016 als de nieuwe bondscoach van het nationale voetbalelftal als opvolger van de opgestapte oud-Ajacied Sunday Oliseh. Een dag later echter werd duidelijk dat de 52-jarige Fransman toch niet de nieuwe leidsman van Nigeria zou worden. Bij het tekenen van het contract bleek dat hij in Nigeria moest komen wonen en Le Guen weigerde dat.[12]

Na die mislukking stelde de bond de voormalige interim-bondscoach Salisu Yusuf aan. Hij won als speler van de Nigeriaanse club El Kanemi Warriors tweemaal de nationale beker. Ook was hij actief als trainer-coach van drie Nigeriaanse clubs. Yusuf kreeg later Gernot Rohr naast zich. De Duitser werd op 9 augustus 2016 aangesteld als technisch adviseur van de nationale ploeg.[13]

Op zaterdag 7 oktober 2017 wist Nigeria zich dankzij een 1-0 zege op Zambia als eerste Afrikaanse land te plaatsen voor de WK-eindronde 2018 in Rusland. De enige treffer in die wedstrijd kwam in de 73ste minuut op naam van Arsenal-invaller Alex Iwobi. Het wordt de zesde WK-deelname voor The Super Eagles. Bij de loting voor het WK werd Nigeria ingedeeld in poule D samen met Argentinië, IJsland en Kroatië. In de eerste wedstrijd van de WK-eindronde, op zaterdag 16 juni, verloren de Nigerianen in Kaliningrad met 2-0 van Kroatië door een eigen doelpunt van Oghenekaro Etebo en een rake strafschop van sterspeler Luka Modrić.

Deelname aan internationale toernooien[bewerken | brontekst bewerken]

Wereldkampioenschap[bewerken | brontekst bewerken]

Wereldkampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
Vlag van Chili 1962 Niet gekwalificeerd
Vlag van Engeland 1966 Teruggetrokken
Vlag van Mexico 1970 Niet gekwalificeerd
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1974 Niet gekwalificeerd
Vlag van Argentinië 1978 Niet gekwalificeerd
Vlag van Spanje 1982 Niet gekwalificeerd
Vlag van Mexico 1986 Niet gekwalificeerd
Vlag van Italië 1990 Niet gekwalificeerd
Vlag van de Verenigde Staten 1994 Achtste finale 4 2 0 2 7 4 (Kwal.)
Vlag van Frankrijk 1998 Achtste finale 4 2 0 2 6 9 (Kwal.)
Vlag van Zuid-KoreaVlag van Japan 2002 Groepsfase 3 0 1 2 1 3 (Kwal.)
Vlag van Duitsland 2006 Niet gekwalificeerd
Vlag van Zuid-Afrika 2010 Groepsfase 3 0 1 2 3 5 (Kwal.)
Vlag van Brazilië 2014 Achtste finale 4 1 1 2 3 5 (Kwal.)
Vlag van Rusland 2018 Groepsfase 3 1 0 2 3 4 (Kwal.)
Vlag van Qatar 2022 Niet gekwalificeerd

Confederations Cup[bewerken | brontekst bewerken]

Koning Fahd Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Saoedi-Arabië 1995 Vierde 4 1 3 0 4 1
Confederations Cup overzicht
Vlag van Brazilië 2013 Groepsfase 3 1 0 2 7 6

Afrika Cup[bewerken | brontekst bewerken]

Afrika Cup overzicht
Jaar Ronde Plaats Wed. W G V DV DT Kwal
Vlag van Ethiopië 1962 Teruggetrokken
Vlag van Ghana 1963 Groepsfase 6de 2 0 0 2 3 10 (Kwal.)
Vlag van Tunesië 1965 Teruggetrokken
Vlag van Ethiopië 1968 Niet gekwalificeerd
Vlag van Soedan 1970 Teruggetrokken
Vlag van Kameroen 1972 Niet gekwalificeerd
Vlag van Egypte 1974 Niet gekwalificeerd
Vlag van Ethiopië 1976 Finalegroep 3de 6 3 1 2 11 10 (Kwal.)
Vlag van Ghana 1978 Troostfinale 3de 5 2 2 1 8 5 (Kwal.)
Vlag van Nigeria 1980 Kampioen 1ste 5 4 1 0 8 1
Vlag van Libië 1982 Groepsfase 6de 3 1 0 2 4 5
Vlag van Ivoorkust 1984 Finale 2de 5 1 3 1 7 8 (Kwal.)
Vlag van Egypte 1986 Niet gekwalificeerd
Vlag van Marokko 1988 Finale 2de 5 1 3 1 5 3 (Kwal.)
Vlag van Algerije 1990 Finale 2de 5 3 0 2 3 8 (Kwal.)
Vlag van Senegal 1992 Troostfinale 3de 5 4 0 1 8 5 (Kwal.)
Vlag van Tunesië 1994 Kampioen 1ste 5 3 2 0 9 3 (Kwal.)
Vlag van Zuid-Afrika 1996 Teruggetrokken
Vlag van Burkina Faso 1998 Uitgesloten van deelname[14]
Vlag van Ghana Vlag van Nigeria 2000 Finale 2de 6 4 2 0 12 5 g[n 1]
Vlag van Mali 2002 Troostfinale 3de 6 3 2 1 4 2 (Kwal.)
Vlag van Tunesië 2004 Troostfinale 3de 6 4 1 1 11 5 (Kwal.)
Vlag van Egypte 2006 Troostfinale 3de 6 4 1 1 7 3 (Kwal.)
Vlag van Ghana 2008 Kwartfinale 7de 4 1 1 2 3 3 (Kwal.)
Vlag van Angola 2010 Troostfinale 3de 6 3 1 2 6 4 (Kwal.)
Vlag van Gabon Vlag van Equatoriaal-Guinea 2012 Niet gekwalificeerd
Vlag van Zuid-Afrika 2013 Kampioen 1ste 5 4 2 0 11 4 (Kwal.)
Vlag van Equatoriaal-Guinea 2015 Niet gekwalificeerd
Vlag van Gabon 2017 Niet gekwalificeerd
Vlag van Egypte 2019 Derde 3de 7 5 0 2 9 7 (Kwal.)
Vlag van Kameroen 2021 Achtste finale 4 3 0 1 6 2 (Kwal.)
Vlag van Ivoorkust 2023 kwalificatie
Vlag van Guinee 2025 Toernooi moet nog beginnen
Totaal 3 titels 19/30 97 53 22 22 135 93

African Championship of Nations[bewerken | brontekst bewerken]

African Championship of Nations overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
Vlag van Ivoorkust 2009 Niet gekwalificeerd
Vlag van Soedan 2011 Niet gekwalificeerd
Vlag van Zuid-Afrika 2014 Derde 6 4 1 1 13 8 (Kwal.)
Vlag van Rwanda 2016 Groepsfase 3 1 1 1 5 3 (Kwal.)
Vlag van Marokko 2018 Tweede 6 4 1 1 7 6 (Kwal.)
Vlag van Kameroen 2020 Niet gekwalificeerd
  1. Nigeria werd gedurende de kwalificatie gastland waardoor het zich automatisch kwalificeerde.

West African Nations Cup[bewerken | brontekst bewerken]

West African Nations Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Benin 1982 Teruggetrokken
Vlag van Ivoorkust 1983 Geen deelname
Vlag van Burkina Faso 1984
Vlag van Ghana 1986
Vlag van Liberia 1987 Derde 5 2 1 2 8 7
Totaal 1/5 5 2 1 2 8 7

WAFU Nations Cup[bewerken | brontekst bewerken]

WAFU Nations Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
Vlag van Nigeria 2010 Kampioen 5 5 0 0 14 1
Vlag van Nigeria 2011 Tweede 4 3 0 1 9 4
Vlag van Ghana 2013 Geen deelname
Vlag van Ghana 2017 Tweede 6 3 2 1 6 4
Vlag van Senegal 2019 Verliezerscompetitie 2 0 1 1 2 3

Interlands[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Interlands Nigeriaans voetbalelftal 2020-2029 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van Nigeria.

FIFA-wereldranglijst[15][bewerken | brontekst bewerken]

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018
Straight Line Steady.svg 18 Green Arrow Up.svg 12 Red Arrow Down.svg 27 Red Arrow Down.svg 63 Red Arrow Down.svg 71 Green Arrow Up.svg 65 Red Arrow Down.svg 76 Green Arrow Up.svg 52 Green Arrow Up.svg 40 Green Arrow Up.svg 29 Red Arrow Down.svg 35 Green Arrow Up.svg 21 Red Arrow Down.svg 24 Green Arrow Up.svg  9 Red Arrow Down.svg 20 Green Arrow Up.svg 19 Red Arrow Down.svg 22 Red Arrow Down.svg 32 Red Arrow Down.svg 43 Red Arrow Down.svg 52 Green Arrow Up.svg 37 Red Arrow Down.svg 43 Red Arrow Down.svg 66 Green Arrow Up.svg 51 Straight Line Steady.svg 51 Green Arrow Up.svg 44

Bekende spelers[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Lijst van spelers van het Nigeriaanse voetbalelftal voor een overzicht van spelers met minimaal veertig interlands

Huidige selectie[bewerken | brontekst bewerken]

De volgende spelers maken deel uit van de selectie voor het WK 2018 in Rusland.

Nr. Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Daniel Akpeyi 7 0 Vlag van Zuid-Afrika Chippa United
16 Ikechukwu Ezenwa 24 0 Vlag van Nigeria Enyimba
23 Francis Uzoho 6 0 Vlag van Spanje Deportivo La Coruña
Verdediging
2 Brian Idowu 5 1 Vlag van Rusland Amkar Perm
3 Elderson Echiéjilé 62 3 Vlag van België Cercle Brugge
4 Kenneth Omeruo 39 0 Vlag van Turkije Kasımpaşa
5 William Ekong 22 1 Vlag van Italië Udinese
6 Leon Balogun 19 0 Vlag van Engeland Brighton & Hove Albion
12 Shehu Abdullahi 25 0 Vlag van Turkije Bursaspor
20 Chidozie Awaziem 4 0 Vlag van Frankrijk FC Nantes
21 Tyronne Ebuehi 7 0 Vlag van Nederland ADO Den Haag
Middenveld
8 Oghenekaro Etebo 14 1 Vlag van Engeland Stoke City
10 John Obi Mikel Aanvoerder 85 6 Vlag van Turkije Trabzonspor
11 Victor Moses 34 11 Vlag van Engeland Chelsea
13 Wilfred Ndidi 17 0 Vlag van Engeland Leicester City
17 Ogenyi Onazi 52 1 Vlag van Turkije Trabzonspor
19 John Ogu 20 2 Vlag van Israël Hapoel Beër Sjeva
22 Joel Obi 17 0 Vlag van Italië Torino
Aanval
7 Ahmed Musa 72 13 Vlag van Rusland CSKA Moskou
9 Odion Ighalo 19 4 Vlag van China Changchun Yatai
14 Kelechi Iheanacho 18 8 Vlag van Engeland Leicester City
15 Simeon Nwankwo 2 0 Vlag van Italië Crotone
18 Alex Iwobi 19 5 Vlag van Engeland Everton

Selecties[bewerken | brontekst bewerken]

Wereldkampioenschap[bewerken | brontekst bewerken]

Selectie van Nigeria tijdens het Vlag van de Verenigde Staten Wereldkampioenschap 1994
Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Peter Rufai Vlag van Portugal SC Farense
16 Alloysius Agu Vlag van Turkije Kayserispor
22 Wilfred Agbonavbare Vlag van Spanje Rayo Vallecano
Verdediging
2 Augustine Eguavoen Vlag van België KV Kortrijk
3 Ben Iroha Vlag van Nederland Vitesse
4 Stephen Keshi Aanvoerder Vlag van België RWD Molenbeek
5 Uche Okechukwu Vlag van Turkije Fenerbahçe
6 Chidi Nwanu Vlag van België RSC Anderlecht
19 Michael Emenalo Vlag van Duitsland Eintracht Trier
20 Uche Okafor Vlag van Israël MS Asjdod
Middenveld
8 Thompson Oliha Vlag van Ivoorkust Africa Sports
10 Jay Jay Okocha Vlag van Duitsland Eintracht Frankfurt
13 Emeka Ezeugo Vlag van Denemarken BK Fremad Amager
15 Sunday Oliseh Vlag van Italië AC Reggiana
18 Efan Ekoku Vlag van Engeland Norwich City
21 Mutiu Adepoju Vlag van Spanje Racing Santander
Aanval
7 Finidi George Vlag van Nederland AFC Ajax
9 Rashidi Yekini Vlag van Griekenland Olympiakos Piraeus
11 Emmanuel Amunike Vlag van Portugal Sporting Lissabon
12 Samson Siasia Vlag van Frankrijk FC Nantes
14 Daniel Amokachi Vlag van België Club Brugge
17 Victor Ikpeba Vlag van Frankrijk AS Monaco
Bondscoach: Vlag van Nederland Clemens Westerhof
Selectie van Nigeria tijdens het Vlag van Frankrijk Wereldkampioenschap 1998
Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Peter Rufai Vlag van Spanje Deportivo La Coruña
12 Willy Okpara Vlag van de Verenigde Staten Orlando Pirates
22 Abiodun Baruwa Vlag van Zwitserland FC Sion
Verdediging
2 Mobi Oparaku Vlag van België KFC Turnhout
3 Celestine Babayaro Vlag van Engeland Chelsea
5 Uche Okechukwu Aanvoerder Vlag van Turkije Fenerbahçe
6 Taribo West Vlag van Italië Internazionale
16 Uche Okafor Vlag van de Verenigde Staten Kansas City Wizards
17 Augustine Eguavoen Vlag van Rusland Torpedo Moskou
19 Ben Iroha Vlag van Spanje Elche CF
21 Godwin Okpara Vlag van Frankrijk RC Strasbourg
Middenveld
8 Mutiu Adepoju Vlag van Spanje Real Sociedad
10 Jay Jay Okocha Vlag van Turkije Fenerbahçe
11 Garba Lawal Vlag van Nederland Roda JC Kerkrade
15 Sunday Oliseh Vlag van Nederland AFC Ajax
18 Wilson Oruma Vlag van Frankrijk RC Lens
Aanval
4 Nwankwo Kanu Vlag van Italië Internazionale
7 Finidi George Vlag van Spanje Real Betis
9 Rashidi Yekini Vlag van Zwitserland FC Zürich
13 Tijjani Babangida Vlag van Nederland AFC Ajax
14 Daniel Amokachi Vlag van Turkije Beşiktaş
20 Victor Ikpeba Vlag van Frankrijk AS Monaco
Bondscoach: Vlag van Servië Bora Milutinović
Selectie van Nigeria tijdens het Vlag van Japan Vlag van Zuid-Korea Wereldkampioenschap 2002
Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Ike Shorunmu Vlag van Zwitserland FC Luzern
12 Austin Ejide Vlag van Nigeria Gabros International
22 Vincent Enyeama Vlag van Nigeria Enyimba Aba
Verdediging
3 Celestine Babayaro Vlag van Engeland Chelsea
5 Isaac Okoronkwo Vlag van Oekraïne Shakhtar Donetsk
6 Taribo West Vlag van Duitsland 1. FC Kaiserslautern
13 Rabiu Afolabi Vlag van België Standard Luik
14 Ifeanyi Udeze Vlag van Griekenland PAOK Saloniki
16 Efe Sodje Vlag van Engeland Crewe Alexandra
19 Eric Ejiofor Vlag van Israël Maccabi Haifa
Middenveld
2 Joseph Yobo Vlag van Frankrijk Olympique Marseille
8 Mutiu Adepoju Vlag van Spanje UD Salamanca
10 Jay Jay Okocha Vlag van Frankrijk Paris Saint-Germain
11 Garba Lawal Vlag van Nederland Roda JC Kerkrade
15 Justice Christopher Vlag van België Royal Antwerp
20 James Obiorah Vlag van Rusland Lokomotiv Moskou
Aanval
4 Nwankwo Kanu Vlag van Engeland Arsenal
7 Pius Ikedia Vlag van Nederland AFC Ajax
9 Bartholomew Ogbeche Vlag van Frankrijk Paris Saint-Germain
17 Julius Aghahowa Vlag van Oekraïne Shakhtar Donetsk
18 Benedict Akwuegbu Vlag van China Shenyang Haishi
21 John Utaka Vlag van Qatar Al-Sadd
23 Femi Opabunmi Vlag van Nigeria Shooting Stars
Bondscoach: Vlag van Nigeria Adegboye Onigbinde
Selectie van Nigeria tijdens het Vlag van Zuid-Afrika Wereldkampioenschap 2010
Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Vincent Enyeama Vlag van Israël Hapoel Tel Aviv
16 Austin Ejide Vlag van Israël Hapoel Petach-Tikva
23 Dele Aiyenugba Vlag van Israël Bnei Jehoeda Tel Aviv
Verdediging
2 Joseph Yobo Vlag van Engeland Everton
3 Taye Taiwo Vlag van Frankrijk Olympique Marseille
5 Rabiu Afolabi Vlag van Oostenrijk Red Bull Salzburg
6 Danny Shittu Vlag van Engeland Bolton Wanderers
17 Chidi Odiah Vlag van Rusland CSKA Moskou
21 Elderson Echiéjilé Vlag van Frankrijk Stade Rennes
22 Dele Adeleye Vlag van Nederland Sparta Rotterdam
Middenveld
12 Kalu Uche Vlag van Spanje UD Almería
13 Ayila Yussuf Vlag van Oekraïne Dinamo Kiev
14 Sani Kaita Vlag van Oekraïne Metalist Charkov
15 Lukman Haruna Vlag van Frankrijk AS Monaco
20 Dickson Etuhu Vlag van Engeland Fulham
Aanval
4 Nwankwo Kanu Vlag van Engeland Portsmouth
7 John Utaka Vlag van Engeland Portsmouth
8 Yakubu Ayegbeni Vlag van Engeland Everton
9 Obafemi Martins Vlag van Duitsland VfL Wolfsburg
10 Brown Ideye Vlag van Frankrijk FC Sochaux
11 Peter Odemwingie Vlag van Rusland Lokomotiv Moskou
18 Victor Obinna Vlag van Spanje Málaga CF
19 Chinedu Obasi Vlag van Duitsland 1899 Hoffenheim
Bondscoach: Vlag van Zweden Lars Lagerbäck
Selectie van Nigeria tijdens het Vlag van Brazilië Wereldkampioenschap 2014
Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Vincent Enyeama Vlag van Frankrijk Lille OSC
16 Austin Ejide Vlag van Israël Hapoel Beër Sjeva
21 Chigozie Agbim Vlag van Nigeria Enugu Rangers
Verdediging
2 Joseph Yobo Vlag van Engeland Norwich City
5 Efe Ambrose Vlag van Schotland Celtic
6 Azubuike Egwuekwe Vlag van Nigeria Warri Wolves
12 Ebenezer Kunle Vlag van Nigeria Sunshine Stars
13 Juwon Oshaniwa Vlag van Israël FC Ashdod
14 Godfrey Oboabona Vlag van Turkije Çaykur Rizespor
22 Kenneth Omeruo Vlag van Engeland Middlesbrough
Middenveld
3 Ejike Uzoenyi Vlag van Nigeria Enugu Rangers
4 Reuben Gabriel Vlag van België Waasland-Beveren
10 John Obi Mikel Vlag van Engeland Chelsea
15 Ramon Azeez Vlag van Spanje UD Almería
17 Ogenyi Onazi Vlag van Italië Lazio Roma
Aanval
7 Ahmed Musa Vlag van Rusland CSKA Moskou
8 Peter Odemwingie Vlag van Engeland Stoke City
9 Emmanuel Emenike Vlag van Turkije Fenerbahçe
11 Victor Moses Vlag van Engeland Liverpool
18 Michel Babatunde Vlag van Oekraïne Volyn Lutsk
19 Uche Nwofor Vlag van Nederland sc Heerenveen
20 Michael Uchebo Vlag van België Cercle Brugge
23 Shola Ameobi Vlag van Engeland Newcastle United
Bondscoach: Vlag van Nigeria Stephen Keshi

Afrika Cup[bewerken | brontekst bewerken]

Selectie van Nigeria tijdens de Vlag van Angola Afrika Cup 2010
Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Vincent Enyeama Vlag van Israël Hapoel Tel Aviv
12 Austin Ejide Vlag van Israël Hapoel Petach Tikwa
23 Dele Aiyenugba Vlag van Israël Bnei Jehoeda Tel Aviv
Verdediging
2 Joseph Yobo Vlag van Engeland Everton
3 Taye Taiwo Vlag van Frankrijk Olympique Marseille
5 Obinna Nwaneri Vlag van Zwitserland FC Sion
6 Danny Shittu Vlag van Engeland Bolton Wanderers
17 Chidi Odiah Vlag van Rusland CSKA Moskou
19 Mohamed Yusuf Vlag van Soedan Al-Hilal Omdurman
21 Uwa Elderson Echiéjilé Vlag van Frankrijk Stade Rennes
22 Onyekachi Apam Vlag van Frankrijk OGC Nice
Middenveld
10 John Obi Mikel Vlag van Engeland Chelsea
13 Ayila Yussuf Vlag van Oekraïne Dinamo Kiev
14 Seyi Olofinjana Vlag van Engeland Hull City
15 Sani Kaita Vlag van Rusland Alania Vladikavkaz
16 Kalu Uche Vlag van Spanje UD Almería
20 Dickson Etuhu Vlag van Engeland Fulham
Aanval
4 Nwankwo Kanu Vlag van Engeland Portsmouth
7 Chinedu Obasi Vlag van Duitsland 1899 Hoffenheim
8 Yakubu Ayegbeni Vlag van Engeland Everton
9 Obafemi Martins Vlag van Duitsland VfL Wolfsburg
11 Peter Odemwingie Vlag van Rusland Lokomotiv Moskou
18 Victor Obinna Vlag van Spanje Málaga CF
Bondscoach: Vlag van Nigeria Shaibu Amodu
Selectie van Nigeria tijdens de Vlag van Zuid-Afrika Afrika Cup 2013
Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Vincent Enyeama Vlag van Israël Maccabi Tel Aviv
16 Austin Ejide Vlag van Israël Hapoel Beër Sjeva
23 Chigozie Agbim Vlag van Nigeria Enugu Rangers
Verdediging
2 Joseph Yobo Aanvoerder Vlag van Turkije Fenerbahçe
3 Uwa Elderson Echiéjilé Vlag van Portugal Sporting Braga
5 Efe Ambrose Vlag van Schotland Celtic
6 Azubuike Egwuekwe Vlag van Nigeria Warri Wolves
14 Godfrey Oboabona Vlag van Nigeria Sunshine Stars
21 Juwon Oshaniwa Vlag van Israël MS Asjdod
22 Kenneth Omeruo Vlag van Nederland ADO Den Haag
Middenveld
4 Nwankwo Obiora Vlag van Roemenië CFR Cluj
10 John Obi Mikel Vlag van Engeland Chelsea
12 Reuben Shalu Gabriel Vlag van Nigeria Kano Pillars
13 Fegor Ogude Vlag van Noorwegen Vålerenga IF
17 Ogenyi Onazi Vlag van Italië Lazio Roma
18 Ejike Uzoenyi Vlag van Frankrijk Stade Rennes
19 Sunday M'ba Vlag van Nigeria Warri Wolves
20 Nosa Igiebor Vlag van Spanje Real Betis
Aanval
7 Ahmed Musa Vlag van Rusland CSKA Moskou
8 Brown Ideye Vlag van Oekraïne Dinamo Kiev
9 Emmanuel Emenike Vlag van Rusland Spartak Moskou
11 Victor Moses Vlag van Engeland Chelsea
15 Ikechukwu Uche Vlag van Spanje Villarreal CF
Bondscoach: Vlag van Nigeria Stephen Keshi

NFA · A-internationals · Selecties · Bondscoaches · Statistieken · Nigeriaans vrouwenelftal · Olympisch elftal · Nigeria U21 · Nigeria U20 · Nigeria U19 · Nigeria U18 · Nigeria U17

1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019 · 2020 − 2029

OS 1968 · OS 1980 · OS 1988 · WK 1994 · CC 1995 · OS 1996 · WK 1998 · OS 2000 · WK 2002 · OS 2008 · WK 2010 · CC 2013 · WK 2014 · WK 2018

1949 · 1950 · 1951 · 1952 · 1953 · 1954 · 1955 · 1956 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019 · 2020 · 2021 · 2022

Algerije · Angola · Argentinië · Australië · Benin · Bosnië en Herzegovina · Botswana · Brazilië · Bulgarije · Burkina Faso · Burundi · Canada · Centraal-Afrikaanse Republiek · Colombia · Congo-Brazzaville · Congo-Kinshasa · Denemarken · Duitsland · Ecuador · Egypte · Engeland · Equatoriaal-Guinea · Eritrea · Ethiopië · Frankrijk · Gabon · Gambia · Georgië · Ghana · Griekenland · Guinee · Guinee-Bissau · Ierland · IJsland · Indonesië · Iran · Italië · Ivoorkust · Jamaica · Japan · Joegoslavië · Jordanië · Kaapverdië · Kameroen · Kenia · Kroatië · Lesotho · Liberia · Libië · Luxemburg · Madagaskar · Malawi · Mali · Marokko · Mexico · Mozambique · Namibië · Nederland · Niger · Noord-Korea · Noord-Macedonië · Noorwegen · Oeganda · Oekraïne · Oezbekistan · Oostenrijk · Paraguay · Peru · Polen · Roemenië · Rwanda · Saoedi-Arabië · Sao Tomé en Principe · Schotland · Senegal · Servië · Seychellen · Sierra Leone · Soedan · Spanje · Swaziland · Tahiti · Tanzania · Thailand · Togo · Tsjaad · Tsjechië · Tunesië · Uruguay · Venezuela · Verenigde Staten · Zambia · Zimbabwe · Zuid-Afrika · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland

Wedstrijden in detail

Argentinië (2010) · Argentinië (2014) · Argentinië (2018) · Bosnië en Herzegovina (2014) · Burkina Faso (2013) · Frankrijk (2014) · Iran (2014) · IJsland (2018) · Kroatië (2018) · Zuid-Korea (2010)