Nikita Simonjan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nikita Simonjan
Nikita Simonyan.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Nikita Pavlovitsj Simonyan
Geboortedatum 12 oktober 1926
Geboorteplaats Armavir, Sovjet-Unie
Lengte 172 cm
Positie Aanvaller
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1944–1945
1946–1948
1949–1959
Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Dinamo Soechoemi
Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Krylja Sovetov
Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Spartak Moskou

52 (9)
213 (133)
Interlands
1954–1958 Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Sovjet-Unie 20 0(10)
Getrainde clubs
1960–1965
1967–1972
1973–1974
1977–1979
1980–1981
1984–1985
Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Spartak Moskou
Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Spartak Moskou
Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Ararat Erevan
Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Sovjet-Unie
Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Tsjernomorets Odessa
Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Ararat Erevan
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Nikita Simonjan (Armeens: Նիկիտա Մկրտիչ Սիմոնյան, Russisch: Никита Павлович Симонян) (Armavir, 12 oktober 1926) is een voormalig profvoetballer en voetbaltrainer uit de Sovjet-Unie van Armeense afkomst. Van mei tot september 2015 was hij waarnemend voorzitter van de Russische voetbalbond.

Biografie[bewerken]

Simonjan begon zijn carrière bij Dinamo Soechoemi en trok dan naar Moskou om voor Krylja Sovetov te gaan spelen, een kleinere club uit de hoofdstad die ook wel in deze periode in de hoogste klasse speelde. Nadat de club laatste werd in 1948 werd de club ontbonden en trok hij naar het grote Spartak. In zijn eerste seizoen werd hij derde met de club en was hij tevens topschutter van de competitie met 26 goals. Het volgende seizoen werd hij opnieuw topschutter, nu met 34 goals, een record wat pas in 1985 gebroken werd door Oleg Protasov, die toen 35 keer scoorde. De club werd pas vijfde in de competitie maar won dat jaar wel de beker. In 1952 won hij met Spartak na dertien jaar nog eens de landstitel. Ook in 1953 werden ze kampioen en werd hij opnieuw de topschutter, deze keer wel maar met slechts 14 goals. In 1956 en 1958 won hij opnieuw de landstitel met Spartak en in 1958 ook nog de beker. In 1959 beëindigde hij zijn carrière. Geen enkele andere speler scoorde vaker voor de club en hij wordt beschouwd als een waar clubicoon.

In 1954 maakte hij zijn debuut bij het nationale elftal. Hij nam in 1956 met zijn team deel aan de Olympische Spelen in Melbourne. De Sovjets bereikten de finale tegen Joegoslavië en veroverden er de gouden medaille. Simonjan had de plaats van Edoeard Streltsov ingenomen in de finale en bood hem daarna zijn gouden medaille aan, die Streltsov weigerde. In 1958 nam het land voor het eerst deel aan het WK en omdat Igor Netto geblesseerd was werd Simonyan kapitein van het elftal. In de eerste groepswedstrijd tegen Engeland bracht hij het land na 13 minuten op voorsprong, het werd uiteindelijk 2-2. Ze bereikten er de kwartfinale, die ze verloren van gastland Zweden, het was tevens zijn laatste wedstrijd voor het nationale elftal.

Na zijn spelerscarrière werd hij trainer en begon bij Spartak. Hij won drie bekers en twee landstitels met de club. In 1973 verliet hij de club voor Ararat Erevan en won ook met deze club voor het eerst de landstitel en de beker, één van de grootste momenten in de geschiedenis van het Armeense voetbal. Tussen 1977 en 1979 was hij bondscoach, en kon als enige bondscoach zijn land niet naar het WK leiden. Na nog een passage bij Tsjernomorets Odessa trainde hij Ararat Erevan nog een tweede keer in 1984-1985. Na zijn trainerscarrière ging hij voor de voetbalbond van Sovjet-Unie werken en daarna de Russische voetbalbond, waarvan hij in 2015 even waarnemend voorzitter was.