Nurse practitioner

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De in Nederland verouderde functie nurse practitioner was een functienaam voor een verpleegkundige die zich qua bevoegdheid bevond tussen arts en verpleegkundige. Sinds 2009 is het etiket 'nurse practitioner' vervangen door de functienaam verpleegkundig specialist.

Zij/hij kon sommige taken van de arts overnemen en in bepaalde gevallen zelf diagnoses stellen en medicatie voorschrijven. De Nurse Practitioner hield in overleg met een arts zelfstandig spreekuur, kon huisbezoeken doen en voerde behandelingen uit. Nurse practioners konden zich specialiseren in de psychiatrie, verpleegtehuiszorg, huisartsgeneeskunde of werken in een ziekenhuis.

De nurse practitioner was geen lang leven beschoren binnen de verpleegkunde in Nederland. De functie was vanuit de Verenigde Staten over komen waaien en bestond sinds 1997.

Om de masteropleiding voor nurse practitioner te kunnen volgen, diende men in bezit te zijn van een diploma verpleegkunde op HBO-niveau met minimaal twee jaar praktijkervaring in het veld waarin men zich verder wilde specialiseren.

Zie ook[bewerken]