Onafhankelijkheidsfront

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Embleem

Het Onafhankelijkheidsfront (Frans: Front de l'Indépendance (FI)) was een van de belangrijkste Belgische verzetsorganisaties voor gewapend verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het werd gesticht op 15 maart 1941 op initiatief van de Kommunistische Partij van België (KPB).

Geschiedenis[bewerken]

Het Onafhankelijkheidsfront functioneerde als een koepel van verschillende verzetsorganisaties en verschillende politieke gezindheden. Een paar van de voornaamste stichters waren Pierre Joye en Fernand Demany, Brusselse journalisten. Onder andere de volgende groepen en organisaties maakten er deel van uit:

Naast steun aan het gewapend verzet, stond het OF in voor geweldloze vormen van verzet. De Dienst Solidariteit werd opgericht, een structuur voor hulp aan gezinnen slachtoffer van de bezetter, geleid door Rosy Holender. Duizenden vrijwilligers zetten zich in voor het inzamelen van gelden en ze te verdelen ten gunste van de familieleden van OF-leden die slachtoffer van de bezetter waren geworden.

De OF was zeer actief in het voeren van propaganda. Ongeveer 150 bladen werden rechtstreeks of onrechtstreeks door leden van het OF geschreven, gedrukt en verspreid. Het OF-blad Front werd nationaal verspreid op 25.000 exemplaren. Op herdenkingsdagen zoals 10 mei, 21 juli, 11 november had het OF de hand in veel manifestaties zoals uithangen van vlaggen, neerleggen van bloemen bij monumenten, werkonderbrekingen.

Het OF voerde ook strijd tegen de deportaties voor verplichte arbeid in Duitsland. Dit had als gevolg dat er veel werkweigeraars onderdoken en in hun onder houd diende te worden voorzien. Het OF verleende daaraan medewerking.

Enkele van de bekendste acties georganiseerd door het Onafhankelijkheidsfront waren een staking van meer dan 100.000 arbeiders in Luik, onder leiding van Julien Lahaut, op 10 mei 1941, een jaar na de inval in België, en de uitgave van een verzetseditie van het dagblad Le Soir op 9 november 1943.

De grootste verdienste van het OF was zijn inzet voor het in veiligheid brengen van vele duizenden Joden, onder wie meer dan tweeduizend kinderen.

Na de Bevrijding had de teruggekeerde regering het niet onder de markt om de verzetsbewegingen onder controle te krijgen en te ontwapenen. Vooral het OF toonde zich hierin onwillig, hierin gesteund door de Kommunistische Partij.

Literatuur[bewerken]

  • P. LOUYET, Het Verzet, Kapellen, 1991.
  • E. VERHOEYEN, Het Verzet, in: België Bezet 1940-1944. Een synthese, Brussel, 1993.
  • Marc VAN DEN WIJNGAERT (Red.), België tijdens de Tweede Wereldoorlog, Brussel, Uitg. Standaard, 2004.