Onze-Lieve-Vrouwekerk (Aarschot)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Onze-Lieve-Vrouwekerk
Doksaal, triomfkruis en koor
Doksaal, triomfkruis en koor
Plaats Aarschot
Gebouwd in 14e eeuw en later
Architectuur
Bouwmateriaal IJzerzandsteen
Portaal  Portaalicoon   Christendom

De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Aarschot is een kerkgebouw opgetrokken in bruine ijzerzandsteen. De kerk is een uitstekend voorbeeld van Demergotiek, een regionale variant van de Brabantse hoog-gotiek.

Het bouwwerk omvat een westertoren met renaissancespits (84 of 85 m hoog), geflankeerd door twee kapellen, een driebeukig schip (begin 15e eeuw), een transept en een koor met twee zijkoren (14e eeuw). In het onderste deel van de toren zijn afwisselend kalk- en zandsteenlagen aangebracht (speklagen).

Het koor gaat schuil achter een doksaal in flamboyante stijl. Op het doksaal zijn taferelen uit het lijden van Christus en de verrijzenis afgebeeld. Boven het doksaal is een 15e-eeuws triomfkruis aangebracht. De preekstoel en de biechtstoelen zijn in Vlaamse barokstijl vervaardigd en dateren uit de 17e eeuw.

In het koor staan banken uit 1515 met satirische beelden (lierenman, Aristoteles die zich als een rijdier laat bestijgen, wolf en ooievaar, ambachten). De smeedijzeren kroonkandelaar uit 1500 wordt toegeschreven aan Quinten Matsijs. Een kapel rechts van de kooromgang bevat een doek van Pieter-Jozef Verhaghen (1728 - 1811): De Emmaüsgangers.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]