Oostenrijkse parlementsverkiezingen 1999

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Oostenrijkse parlementsverkiezingen 1999
Datum 3 oktober 1999
Land Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
Te verdelen zetels 183
Opkomst 80,42% (Gedaald−5,6%)
Resultaat
Partij      Sozialdemokratische Partei Österreichs (SPÖ)
Stemmen
Percentage
Zetels
1.532.448
33,15% (Gedaald−4,91%)
65 (Gedaald−6)
Partij      Freiheitliche Partei Österreichs (FPÖ)
Stemmen
Percentage
Zetels
1.244.087
26,91% (Gestegen+5,02%)
52 (Gestegen+11)
Partij      Österreichische Volkspartei (ÖVP)
Stemmen
Percentage
Zetels
1.243.672
26,91% (Gedaald−1,38%)
52 (Stabiel0)
Grootste partij      Sozialdemokratische Partei Österreichs (SPÖ)
Nieuwe Bondskanselier Wolfgang Schüssel (ÖVP)
Vorige Bondskanselier Viktor Klima (1997-2000)
Austria-legislative-election-1999.png
Opvolging verkiezingen
1995     2002
Portaal  Portaalicoon   Politiek

De zeventiende verkiezingen van de Nationalrat, het parlement van Oostenrijk, vonden op 3 oktober 1999 plaats.

Deelnemende partijen[bewerken]

Afbeelding Partij Ideologie Lijsttrekker
  Logo SPÖ.svg Sozialdemokratische Partei Österreichs (SPÖ)
(Sociaaldemocratische Partij van Oostenrijk)
Centrum-links
sociaaldemocratie,
progressivisme
Viktor Klima
(bondskanselier)
  OVP.logo.png Österreichische Volkspartei (ÖVP)
Oostenrijkse Volkspartij
Centrum-rechts
christendemocratie,
liberaal conservatisme
Wolfgang Schüssel
(vicekanselier)
  Logo of Freedom Party of Austria.svg Freiheitliche Partei Österreichs (FPÖ)
Vrijheidspartij van Oostenrijk
Rechts
rechts populisme,
nationaal liberalisme,
conservatisme
Jörg Haider
  Logo Die Gruenen.svg Die Grünen - Die Grüne Alternative (GRÜNE)
De Groenen - Het Groene Alternatief
Centrum-links
groene politiek,
progressivisme
Alexander Van der Bellen
  Liberales Forum logo neu.svg Liberales Forum (LIF)
Liberale Forum
Centrum
klassiek liberalisme,
centrisme
Heide Schmidt

Lijsttrekkers[bewerken]

Uitslag[bewerken]

Hoewel de SPÖ van bondskanselier Viktor Klima een verkiezingsnederlaag leed, bleef zij wel de grootste partij in de Nationale Raad. De ÖVP van vicekanselier Wolfgang Schüssel bleef stabiel. Grote winnaar van de verkiezingen was de rechts-populistische FPÖ van de Landeshauptmann van Karinthië, Jörg Haider. Winst was er ook voor Die Grünen van Alexander Van der Bellen. Het LIF van Heide Schmidt verdween uit de Nationale Raad: de kiesdrempel bleek te hoog voor deze partij.

Partijen Stemmen Percentage Zetels Verschil
  Sozialdemokratische Partei Österreichs (SPÖ) 1.532.448 33,15% 65 Gedaald6
  Freiheitliche Partei Österreichs (FPÖ) 1.244.087 26,91% 52 Gestegen11
  Österreichische Volkspartei (ÖVP) 1.243.672 26,91% 52 Stabiel0
  Die Grüne Alternative (GRÜNE) 342.260 7,40% 14 Gestegen5
  Liberales Forum (LIF) 168.612 3,65% 0 Gedaald10
  Die Unabhängigen - Lijst Lugner (DU) 46.943 1,02% 0 NIEUW
  Kommunistische Partei Österreichs (KPÖ) 22.016 0,48% 0 Stabiel0
  Nein zu NATO und EU – Neutrales Österreich Bürgerinitiative (NEIN) 19.286 0,42% 0 NIEUW
  Christliche Wählergemeinschaft (CWG) 3.030 0,07% 0 Stabiel0
  Ongeldige stemmen/ blanco stemmen 72.871
(opkomst 80,42%)
4.695.225 100% 183

Coalitievorming[bewerken]

Onderhandelingen SPÖ en ÖVP[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Kabinet-Schüssel I voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De SPÖ van Klima sloot een coalitie met de rechts-populistische FPÖ van Haider uit. De SPÖ begon aanvankelijk te onderhandelen met de ÖVP van Schüssel om de "rood-zwarte" coalitie, die sinds 1986 aan de macht was, voort te zetten. De ÖVP eiste tijdens de onderhandelingen echter het ministerie van Financiën op, hetgeen werd afgewezen door de sociaaldemocraten. De onderhandelingen liepen daarop vast.[1][2]

Onderhandelingen ÖVP en FPÖ[bewerken]

De ÖVP vervolgens om te gaan onderhandelingen over een nieuwe bondsregering met de FPÖ. De ÖVP - die in dit stadium overigens graag zonder de SPÖ wilde regeren - stelde een aantal voorwaarden aan de samenwerking met de FPÖ: ten eerste wilde de ÖVP de bondskanselier leveren, hoewel de partij net iets minder stemmen had gekregen dan de FPÖ en de FPÖ moest een verbinden aan een "Oostenrijk zonder xenofobie, antisemitisme en racisme".[3] Nadat de FPÖ aan deze voorwaarde had voldaan was de nieuwe coalitieregering een feit.[4] Haider besloot bovendien om niet toe te treden tot de regering en trad zelfs af als partijvoorzitter.

Aantreden "zwart-blauwe regering"[bewerken]

Op 4 februari 2000 werd de bondsregering-Schüssel I, de zogenaamde "zwart-blauwe" coalitie gepresenteerd. De regering werd ingezworen door bondspresident Thomas Klestil, die weinig was ingenomen met de nieuwe coalitie en die daags voor de installatie van het nieuwe kabinet al twee kandidaat-ministers van de FPÖ afwees.[5] Tijdens de installatie van de nieuwe regering demonstreerden honderdduizenden Oostenrijkers tegen de nieuwe regering.[2]

Direct na het aantreden van de nieuwe bondsregering kreeg Oostenrijk te maken met sancties van de Europese Unie.

Zie ook[bewerken]