Operationele leasing

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Operationele leasing is een leasevorm waarbij de kredietverstrekker of lessor een deel van de economische eigendom behoudt door zelf in te staan voor het onderhoud van het voorwerp. Hiermee vermijdt de lessor het risico dat deze wel heeft bij financiële leasing. Daarbij kan een meer dan normale waardevermindering van het voorwerp optreden door gebrek aan onderhoud door de kredietnemer of lessee. De lessee krijgt het genot van het goed en het risico ligt nu aan zijn kant: een vermindering van het genoten voordeel door gebrek aan zorgen van de lessor. Daarvoor kunnen clausules van schadevergoeding ingebouwd worden. Dit is de meest traditionele vorm van leasing en lijkt op huur. Het grootste verschil tussen financiële en operationele leasing is dat er bij de eerste een aankoopoptie is.

De looptijd bij operationele leasing is kort vergeleken met de economische levensduur. Daardoor is de opbrengst van de huurgelden kleiner dan het investeringsbedrag. Dat betekent dat het economisch risico na afloop van de lease voor de lessor is. Het risico wordt daarmee gedeeld tussen de lessor en lessee, wat gunstig is voor de laatste.

Productvormen[bewerken]

Operationele leasing kent de volgende productvormen:

Full operational lease[bewerken]

Compleet leaseproduct, hier zitten vaak alle kosten in de maandtermijn verwerkt. Te denken valt aan brandstofkosten (voorschot), onderhoud, verzekering, wegenbelasting en een eventuele (winter-)bandenregeling.

Sale & Lease back[bewerken]

Verkoop van de huidige auto of wagenpark aan de leasemaatschappij, die het voertuig direct terugverhuurt.

Netto operational lease[bewerken]

Enkele kosten zijn verwerkt in de maandtermijn zoals verzekering en wegenbelasting. Overige kosten als onderhoud, winterbanden en dergelijke zijn vaak voor de klant zelf. Daarnaast is bij deze vorm vaak een eindtermijn ingebouwd waarbij de klant het object direct kan aankopen na afloop van het contract.