Oppervlakte

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Oppervlakte verwijst in het Nederlands zowel naar een verschijningsvorm, als naar de afmeting daarvan.

  • Het oppervlak is het scheidingsvlak aan de bovenkant tussen een lichaam en zijn omgeving.
    Als voorbeeld kan men denken aan het aardoppervlak of het wateroppervlak van de zee
  • De oppervlakte is een afmeting, het stelt de grootte van dit scheidingsvlak of een deel ervan voor.

In de normale taal worden beide begrippen door elkaar gehaald.

De SI-eenheid van oppervlakte is de vierkante meter: m². Deze is afgeleid van de SI-eenheid meter. In het dagelijks gebruik kan de vlaktemaat ook in andere eenheden worden uitgedrukt: are en bunder.

In het Engels zijn er voor beide begrippen verschillende vertalingen: surface voor de verschijningsvorm en area voor de afmetingen. In het Duits en het Frans wordt datzelfde verschil gemaakt.

Formules[bewerken]

figuur kenmerken oppervlakte
2-dimensionaal
vierkant zijden a
rechthoek zijden a en b
rechthoekige driehoek rechthoekszijden a en b
driehoek basis c, hoogte h
driehoek zijden a, b en c, halve omtrek s = ½ (a + b + c)
driehoek zijden a, b en tussen liggende hoek γ
trapezium evenwijdige zijden a en c, hoogte h
ruit diagonalen p en q
parallellogram basis b, hoogte h
cirkel straal r
3-dimensionaal
bol straal r
cilinder (open) straal r, hoogte h
cilinder (onder en bovenzijde afgesloten) straal r, hoogte h
kegel (open) straal r, hoogte h
kegel (gesloten) straal r, hoogte h

Wiskunde[bewerken]

De maattheorie levert een exacte en algemene definitie voor het begrip oppervlakte aan de hand van een maat. Voor vlakke tweedimensionale figuren hanteert men de Lebesgue-maat op . Voor gekromde oppervlakken bestaat enerzijds het volumebegrip uit de differentiaalmeetkunde, anderzijds de Haar-maat uit de theorie der Lie-groepen.

Zie ook[bewerken]

Wikibooks Wikibooks heeft meer over dit onderwerp: Cursus wiskunde: Oppervlakte.
Zoek dit woord op in WikiWoordenboek