Otto Ohlendorf

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Otto Ohlendorf
Ohlendorf in 1943
Ohlendorf in 1943
Geboren 4 februari 1907
Hoheneggelsen, Duitse Keizerrijk
Overleden 8 juni 1951
Landsberg am Lech, West-Duitsland
Begraven Spöttinger begraafplaats, Penzing, Beieren, Duitsland[1]
Land/partij Flag of the German Reich (1935–1945).svg nazi-Duitsland
Onderdeel Flag of the Schutzstaffel.svg Schutzstaffel
Dienstjaren 1925 - 1945
Rang HH-SS-Gruppenfuhrer-Collar.png SS Gruppenführer.jpg
SS-Gruppenführer und Generalleutnant der Polizei
Leiding over Hoofd van afdeling III SD-Inland
Reichssicherheitshauptamt
Unterstaatssekretär in Reichswirtschaftministerium
Slagen/oorlogen Tweede Wereldoorlog
Onderscheidingen Zie decoraties
Portaal  Portaalicoon   Tweede Wereldoorlog
Ohlendorf verklaart zichzelf onschuldig tijdens het Einsatzgruppenproces in Neurenberg

Dr. Otto Ohlendorf (Hoheneggelsen, 4 februari 1907 - Landsberg am Lech, 8 juni 1951) behoorde tot de jonge, carrière-gerichte SS-intelligentsia en was zowel een vooraanstaand economisch expert als hooggeplaatst bureaucraat bij de centrale veiligheidsdienst (SD). Later in zijn loopbaan moest hij zijn radicalisme bewijzen door gedurende een jaar leiding te geven aan voornamelijk op Joden gerichte uitroeiingscampagnes in Rusland en de Oekraïne,[2] hetgeen hem in Neurenberg de kop kostte.

Levensloop[bewerken]

Otto Ohlendorf werd in 1907 geboren te Hoheneggelsen nabij Hildesheim en Hannover als zoon van een boer met eigen bedrijf. In 1925 werd hij lid van de NSDAP, in het jaar daarop voegde hij zich bij de SS. Ohlendorf studeerde economie en rechten aan de Universiteit van Leipzig en de Universiteit van Göttingen; tegen 1930 gaf hij lezingen aan verscheidene economische instituten. In 1936 werd hij economisch adviseur van de SD, in de rang van Hauptsturmführer. In mei 1936 promoveerde hij tot Sturmbannführer, in 1939 tot Standartenführer. In datzelfde jaar werd hij hoofd van afdeling III SD-Inland van het Reichssicherheitshauptamt (RSHA), een positie die hij behield tot 1945. Vanaf 1943 was hij bovendien assistent-directeur van het ministerie van economische zaken, waarna hij in 1944 promoveerde tot Gruppenführer. Na Hitlers dood maakte Ohlendorf ten slotte deel uit van de zg. Flensburgregering in de hoedanigheid van vice-staatssecretaris van economische zaken.

In juni 1941 werd Ohlendorf door Reinhard Heydrich tot commandant benoemd van Einsatzgruppe D die actief was in Zuid-Oekraïne en op de Krim en daar meer dan 90.000 executies uitvoerde. Onder Ohlendorfs bevel was Einsatzgruppe D ook verantwoordelijk voor de beruchte executie van minstens 14.300 Joden bij Simferopol (13 december 1941). In 1943 werd een van de hoofddaders van het Bloedbad van Babi Jar, Kuno Callsen, die deel had uitgemaakt van Einsatzgruppe C, Ohlendorfs persoonlijke assistent in het RSHA.

Tijdens het proces tegen de leiders van de Einsatzgruppen was Ohlendorf zowel hoofdverdachte als kroongetuige voor de aanklager. Ohlendorf betuigde geen spijt voor zijn daden, herhaalde woordelijk Himmlers rechtvaardiging voor het afmaken van kinderen (waaruit immers een generatie van wrekers zou kunnen groeien) en toonde verder vooral bezorgdheid om de psychische belasting van degenen die de executies moesten uitvoeren. Hij werd ter dood veroordeeld en op 8 juni 1951 opgehangen, ondanks gratieverzoeken van onder anderen de Duitse Bondspresident.

Militaire loopbaan[bewerken]

Registratienummers[bewerken]

Decoraties[bewerken]

Externe links[bewerken]