P.L. Kramerbrug

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
P.L. Kramerbrug
De P.L. Kramerbrug gezien naar de Amstel; mei 2011.
De P.L. Kramerbrug gezien naar de Amstel; mei 2011.
Algemene gegevens
Locatie Amsterdam
Coördinaten 52° 21′ NB, 4° 55′ OL
Overspant Amstelkanaal
Doorvaarthoogte 1.99 m
Doorvaartbreedte 12.00 m
Monumentale status Rijksmonument
Monumentnummer 527854
Brugnummer 400
Bouw
Bouwperiode 1919-1922
Gebruik
Weg Amsteldijk
Architectuur
Type Vaste brug
Architect(en) P.L. Kramer
P.L. Kramerbrug
P.L. Kramerbrug
Portaal  Portaalicoon   Verkeer & Vervoer

De P.L. Kramerbrug (brug nr. 400, in de volksmond Pieter Kramerbrug) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De brug is vernoemd naar zijn architect, Pieter Lodewijk Kramer, die, naast deze, enkele honderden andere bruggen in Amsterdam ontworpen heeft.

Ze is gelegen in de Amsteldijk over het Amstelkanaal in Amsterdam. Burgemeester en wethouders in Amsterdam hadden in december 1919 besloten, dat de tijd rijp was voor een tweetal bruggen in het plan Uitbreiding-Zuid. Het ging om deze brug en de brug 401 in de Van Woustraat over het Amstelkanaal. Er werd een budget vrijgemaakt van 600.000 gulden, waarbij voorrang werd geboden aan de bouw van brug 400. Er werd druk gebouwd aan bruggen aan over het Amstelkanaal, maar andere overspanningen moesten het voorlopig doen met noodbruggen.[1] Het ontwerp van Kramer dateerde al van 1917 en werd steeds aangepast.

De brug werd een toonbeeld van bouwen in de Amsterdamse School en in 2004 benoemd tot rijksmonument. De brug is opgetrokken uit horizontaal en verticaal gemetseld baksteen afgewisseld met vlakken en blokjes natuursteen. Opvallend aan de brug zijn ook de koppijlers, die ook een afwisseling laten zien van genoemde materialen, die voorts nog afgedekt zijn met legstenen in de vormen van zeedieren (zeehonden), geleverd door Hildo Krop. Ander beeldhouwwerk is terug te vinden in natuurstenen pilaren op de brug, waarin omhoogdraaiende groeven zijn verwerkt. Tussen landhoofden en brug zijn nog beeldhouwwerken te zien in de vorm van ridders (Amstelzijde) en Gijsbrecht van Aemstel en koggeschip (kanaalzijde). De balustrades van de bruggen zijn aan beide zijden uitgewerkt is sierlijk smeedijzerwerk. Er worden golfbewegingen in herkend en tuigages van schepen. Aan de kanaalzijde zijn nog twee kiosken te vinden, waarin sommigen een ridderharnas zien, uitgevoerd op een zeshoekig oppervlak met onder andere getand metselwerk. De muren daarvan zijn dan nog in reliëf uitgevoerd met de voor de Amsterdamse Bouwstijl karakteristieke spleetramen. Ook de van de latere werken van Kramer bekende zitjes ontbreken niet (Amstelzijde), ook weer met golfmotief. Verder moeten nog genoemd worden de kleine smeedijzeren hekwerkjes, die gemonteerd zijn op de voeten van de brugpijlers.

De baas van de Dienst der Publieke Werken Andries Wilhelm Bos, die had gezorgd voor de aanstelling van Piet Kramer zag in 1925 de uiteindelijke brug als een grote vooruitgang binnen de bruggenbouw en voorbeeld voor de volgende vijfentwintig jaar.

De brug werd in 2012/2013 bijna geheel afgebroken en weer opgebouwd. Alleen voetgangers en fietsers konden daarbij gebruik maken van een noodbrug; overigen verkeer moest omrijden. Kramers zoon Friso Kramer (industrieel vormgever) opende de vernieuwde brug op 21 september 2013.