Partij van de Arbeid van België

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf PVDA (België))
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Partij van de Arbeid van België
Parti du Travail de Belgique
(PVDA-PTB)
Partij van de Arbeid van België
Algemene gegevens
Partijvoorzitter Peter Mertens
Ondervoorzitter David Pestieau
Politiek secretaris Lydie Neufcourt
Actief in Vlag van België België
Hoofdkantoor Maurice Lemonnierlaan 171
1000 Brussel
Kleuren rood[1]
Fractieleiders
Europees Parlement Marc Botenga
Senaat Antoine Hermant
Kamer Raoul Hedebouw
Vlaams Parlement Jos D'Haese
Waals Parlement Germain Mugemangango
Parlement van de Franse Gemeenschap Alice Bernard
Brussels Parlement Françoise De Smedt
Mandaten
Europees Parlement
1 / 21
Senaat
5 / 60
Kamer
12 / 150
Vlaams Parlement
4 / 124
Waals Parlement
10 / 75
Parlement van de Franse Gemeenschap
13 / 94
Brussels Parlement
11 / 89
Ideologie / Geschiedenis
Richting Radicaal-[2][3] of extreemlinks[4][5]
Ideologie Socialisme[6][7][1][8]
Communisme[1]
Marxisme[1][9]
Internationalisme[1]
Voormalige namen AMADA (1971-1979)
Verwante organisaties
Jongerenorganisatie Pioniers
RedFox
Comac
Vrouwenorganisatie Marianne
Europese fractie GUE/NGL[10]
Media
Ledenblad Solidair
Website www.pvda.be
Portaal  Portaalicoon   Politiek
België

De Partij van de Arbeid van België (PVDA), in het Frans Parti du Travail de Belgique (PTB), is een nationale, marxistische politieke partij in België. Het is de enige unitaire partij met federale verkozenen.[a] De partij wordt sinds 2008 voorgezeten door Peter Mertens en telt meer dan 23.000 leden (2020).[11]

De Partij van de Arbeid werd opgericht in 1979 als opvolger van de maoïstisch geïnspireerde beweging AMADA en bleef lange tijd klein. In 2008 trad Peter Mertens aan als voorzitter en nam de partij afstand van haar verleden. In 2014 won ze haar eerste zetels in gewestelijke en federale parlementen. Sinds 2019 is ze vertegenwoordigd in het Europees Parlement, de Kamer van volksvertegenwoordigers, de Senaat, het Waals Parlement, het Parlement van de Franse Gemeenschap, het Brussels Hoofdstedelijk Parlement, het Vlaams Parlement, 35 gemeenteraden en acht Antwerpse districtsraden. In het district Borgerhout en de gemeente Zelzate bestuurt de partij mee.

Volgens de statuten is de PVDA een "eigentijdse communistische partij" en streeft ze naar een "socialisme 2.0".[1] PVDA is de meest linkse partij met nationale vertegenwoordiging in België[12] en wordt soms als extreemlinks omschreven.[5] Speerpunten uit het partijprogramma zijn onder andere een minimumpensioen van 1500 euro netto, extra middelen voor de zorgsector, hogere belastingen voor de allerrijksten en een sociaal klimaatbeleid. De PVDA hecht veel belang aan de rol van vakbonden.

Het ledenblad van de PVDA is Solidair. Sinds 1971 is de partij initiatiefnemer van Geneeskunde voor het Volk (GVHV), een netwerk van 11 groepspraktijken voor gratis eerstelijnszorg. Sinds 2010 organiseren Solidair en GVHV het festival ManiFiesta.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

Voorgeschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Alle Macht Aan De Arbeiders (AMADA) voor de geschiedenis van 1971 tot 1979.

1979–1999[bewerken | brontekst bewerken]

Door de dood van Mao Zedong in 1976 en de economische hervormingspolitiek in China onder leiding van Deng Xiaoping verkeerde het maoïsme in crisis. De leiding van AMADA wilde een beter gestructureerde partij creëeren en stichtte in 1979 de Partij van de Arbeid, een meer klassieke communistische partij. De interne structuur werd opener en de partij ging sterk inzetten op vakbondswerk. De partij wilde komaf met met dogmatisme en sektarisme en open debat bevorderen. Op het stichtingscongres werden nieuwe statuten en een partijprogramma aangenomen waarin het marxisme-leninisme, het denken van Mao Zedong en leninistische organisatieprincipes zoals democratisch centralisme centraal stonden. In de jaren 80 nam PVDA deel aan de vredesbeweging en kantte ze zich tegen de plaatsing van raketten en tegen de wapenwedloop, waarbij zowel de Verenigde Staten als de Sovjetunie als imperialistische grootmachten werden aangeduid. De partij zette zich ook in om de Limburgse steenkoolmijnen van sluiting te behoeden.[13]

In deze periode was het voor de partij geen hoofddoel om actief deel te nemen aan de parlementaire democratie. Het doel was de voorbereiding van een proletarische revolutie; verkiezingen waren daaraan ondergeschikt. Enkel in steden en gemeenten als Antwerpen, Zelzate en Genk kon de partij in de lokale verkiezingen zetels binnenhalen. Hoewel PVDA geen electoraal succes boekte, wist ze zich tegen midden jaren 80 te consolideren als de belangrijkste radicaal-linkse partij van het land.[13]

Aan deze houding kwam langzaam verandering in de loop van de jaren 90. Toenmalig partijvoorzitter Ludo Martens verbleef sinds 1997 voornamelijk in Congo en de partijleiding werd waargenomen door algemeen secretaris Nadine Rosa-Rosso.

Jaren 2000: vernieuwing[bewerken | brontekst bewerken]

PVDA-poster in Brussel (2008)

Tijdens de Belgische gemeente-, districts- en provincieraadsverkiezingen in 2000 werden twee zetels gewonnen in Zelzate (Oost-Vlaanderen) en twee in Herstal (Luik). In Hoboken, waar de partij ooit haar eerste gemeenteraadszetels veroverde, kwam huisarts Mie Branders in de districtsraad zetelen. Voor de federale verkiezingen van 2003 diende de PVDA in Vlaanderen een gezamenlijke kieslijst in met de Arabisch-Europese Liga (AEL) van Dyab Abou Jahjah en enkele onafhankelijken (waaronder Koen Calliauw) onder de naam Resist.[14][15] Kopvrouw voor de PVDA was advocate Zohra Othman. In Wallonië was kinderarts Colette Moulaert lijsttrekster. Het kartel werd echter niet gesmaakt door het kiespubliek en de lijst scoorde bijgevolg ondermaats. In vergelijking met de federale verkiezingen van 1999 (stemming Senaat) daalde het stemmenaantal in Vlaanderen van 24150 (PVDA) naar 17604 (Resist). Een vergelijkbare tendens deed zich voor bij de verkiezingen van de Kamer. Ten gevolge van dit debacle kreeg algemeen secretaris Nadine Rosa-Rosso intern veel kritiek en werd de samenwerking met de AEL stopgezet.[16][17] Rosa-Rosso werd ontslagen en als algemeen secretaris opgevolgd door Boudewijn Deckers. Tijdens de Europese en Vlaamse verkiezingen van 2004 haalde de PVDA opnieuw gemiddeld ongeveer 1% van de stemmen, met enkele lokale uitschieters. De nummer één op de Europese lijst van de PVDA+ (zo genoemd omdat ook niet-leden van de PVDA op de lijst mochten staan) was dr. Kris Merckx. Andere bekenden op de lijst waren acteur Dirk Tuypens en mediafiguur Jonas Geirnaert (bekend van Neveneffecten).

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 groeide de PVDA in Zelzate tot 21,67% (+8,9%). De partij veroverde daarmee 6 van de 23 zetels, maar kwam niet in de meerderheid. Ook in de stad Antwerpen ging de PVDA vooruit. In de districtsraad van Hoboken won de partij er één zetel bij (8,27% van de stemmen), waardoor ze op de wip zat voor een brede coalitie die het Vlaams Belang uit het districtsbestuur kon houden. Ook in het district Deurne haalde de PVDA met 4,43% een zetel. In de Limburgse gemeente Lommel haalde Staf Hendrickx - arts bij Geneeskunde voor het Volk - zijn zetel op een eenheidslijst. Tevens in Genk keerde de partij na enkele legislaturen terug in de gemeenteraad. Over heel het land behaalde de PVDA/PTB 16 zetels: een verdrievoudiging van het resultaat uit 2000. Bij de federale verkiezingen van 2007, voor de federale Kamer en Senaat, haalde de PVDA in Vlaanderen voor de Kamer 0,9% en voor de Senaat 0,8%.

In 2008 werd Peter Mertens op het achtste partijcongres tot nieuwe voorzitter gekozen. Vrijwel onmiddellijk startte hij de verruiming binnen de partij om zo een groter publiek aan te spreken. Hierbij werd gekeken naar de SP in Nederland. Ze is echter wel kritisch tegenover haar, en Peter Mertens heeft herhaaldelijk gezegd "Leren, niet emuleren".[18] De partij noemde zich in de congresstukken van 2008 een "eigentijdse communistische partij" en benadrukte "dat ze deel uitmaakt van de internationale communistische beweging".[19] Volgens verschillende kopstukken was het vernieuwingscongres van 2008 een scharniermoment in de geschiedenis van de partij, waarna de partij het dogmatisme en "het belerende vingertje" wegliet en niet langer op zoek gaat naar historische of buitenlandse "blauwdrukken".[20][21]

In 2009 riep de Antwerpse afdeling van de KP (ondertussen omgevormd tot een denktank) op om voor Peter Mertens te stemmen met het argument de linkse progressieve stemmen niet te verdelen. Dit standpunt – dat zowel op de website als in Agora (het tijdschrift van de partij) – werd ingenomen betekende een breuk met het verleden waarin beide partijen een verkrampte houding ten overstaan van elkaar hadden.[22] Dat jaar behaalde de PVDA zowel bij de Vlaamse regionale verkiezingen als bij de Europese verkiezingen (in het Nederlandstalig Kiescollege) 1% van de stemmen, wat ongeveer evenveel was als de SLP van Geert Lambert. Daarbij werden de hoogste scores opgetekend in de steden Antwerpen (2,5%), Gent (1,8%) en Genk (3%). In het Oost-Vlaamse kanton Assenede, waar de gemeente Zelzate deel van uitmaakt, werd 6,7% behaald. In West-Vlaanderen presteerde de partij het zwakst (0,7%). De PVDA slaagde erin om het aantal stemmen met 40% te vermeerderen in vergelijking met de regionale verkiezingen van 2004. In het Franstalige landsgedeelte waren er hoge scores in de kantons Herstal (7,8%), Seraing (4,2%), Luik (2,6%) en La Louvière (3,9%).

Ook bij de federale verkiezingen van 2010 boekte de PVDA een kleine winst en groeide in Vlaanderen naar 1,3% (+0,4) van de stemmen voor de Kamer en naar 1,4% (+0,5) voor de Senaat. Vooral in de grote steden werd vooruitgang geboekt met onder meer hoge scores in het kanton Antwerpen (4,1%) en Luik (4,2%). De hoogste scores werden behaald in de kantons Herstal (9,8%), Assenede (7,5%) en Seraing (7,3%), plaatsen waar de PVDA traditioneel sterk staat.

Met oog op het aanspreken van een breder publiek organiseert de PVDA sinds 2010 via het partijblad Solidair samen met Geneeskunde voor het Volk het jaarlijks festival ManiFiesta.

Jaren 2010: electoraal succes[bewerken | brontekst bewerken]

Lokale verkiezingen 2012[bewerken | brontekst bewerken]

Bij de gemeente-, districts- en provincieraadsverkiezingen van 14 oktober 2012 kwam de PVDA op in 42 districten en gemeenten. Ten aanzien van de lokale verkiezingen van 2006 waren dit vijftien lijsten meer. Ook kwam ze op in alle Belgische provincies. Voorzitter Peter Mertens hoopte om de bestaande zetels te behouden en door te breken in drie grote steden: Antwerpen,[23] Luik[24] en Molenbeek.[25] De PVDA slaagde uiteindelijk ook in haar opzet: in Antwerpen behaalde de lijst PVDA+ uiteindelijk vier zetels, in Luik twee zetels en in Molenbeek één zetel. Ook elders werd winst geboekt en de partij steeg uiteindelijk van vijftien verkozenen in 2006 naar 52 verkozenen in 2012 (31 gemeenteraadsleden, vier provincieraadsleden en zeventien districtsraadsleden). Door een bestuursakkoord tussen het plaatselijk sp.a-Groen-kartel, een onafhankelijke en de PVDA in het district Borgerhout kreeg de PVDA haar eerste schepen ooit: daar werd Zohra Othman schepen van Jeugd, Diversiteit en Samenlevingsopbouw.[26] Op 27 februari 2013 werd Antwerps gemeenteraadslid Frank Hosteaux dan weer geschrapt uit de gemeenteraadsfractie van de PVDA. Hij zou uit de partij zijn gezet na een aanslepend conflict met de partijtop, die hem verweet dat hij te ver afweek van de partijlijn.[27] Hosteaux, die in januari 2011 de overstap maakte van de sp.a naar de PVDA,[28] zou tot het einde van zijn mandaat zetelen als onafhankelijk gemeenteraadslid.[27] Op 22 september 2014 nam Hosteaux evenwel ontslag uit de Antwerpse gemeenteraad. Dirk Van Duppen, opnieuw een dokter en tot dan OCMW-raadslid, nam zijn plaats in.[29]

Verkiezingen 2014[bewerken | brontekst bewerken]

In de aanloop naar de Europese, federale en regionale verkiezingen van 25 mei 2014 flirtte de partij in verschillende kieskringen met de kiesdrempel tijdens de peilingen. Tal van bekende Vlamingen en vakbondsmensen spraken hun steun uit voor de partij onder de slogan 'Ik versterk links!', waaronder Ben Rottiers, An Nelissen, Warre Borgmans, Rachida Lamrabet, Eric Baranyanka, Bülent Öztürk, Rachida Ahali, Robbe De Hert, Kris De Smet, Nigel Williams, Deborah Ostrega, Jan Blommaert, Dirk Tuypens en Mong Rosseel.[30][31][32] LSP,[33] SAP en Rood![34] dienden geen eigen lijsten in en steunden in meer of mindere mate de PVDA. Voor de Brusselse verkiezingen ging de partij een lijstverbinding aan met de Piratenpartij, BUB en Pro Bruxsel.[35] De partij werd niet opgenomen in de stemtests van onder andere de openbare oproep.[36]

In 2014 werd Raoul Hedebouw samen met Marco Van Hees verkozen tot de Kamer van volksvertegenwoordigers

In de federale verkiezingen klom de partij voor het eerst over de kiesdrempel in de kieskringen Luik en Henegouwen, waar respectievelijk Raoul Hedebouw en Marco Van Hees tot de Kamer werden verkozen. Bij de Waalse verkiezingen behaalde ze 5,76% in heel Wallonië en won ze twee verkozenen in Luik. In de kieskring Antwerpen bleef de partij onder de kiesdrempel, met 3,88% (Vlaams) en 4,52% (federaal). In het Brussels Hoofdstedelijk Parlement werden vier zetels binnengehaald. Over de provinciegrenzen heen kreeg de partij in Wallonië 117.882 (5,76%) stemmen in de Waalse verkiezingen, 106.114 (2,53%) in de Vlaamse verkiezingen en 15.777 (3,86%) in de Brusselse verkiezingen. Voor de federale verkiezingen stemden 251.276 (3,7%) Belgen voor de partij.

Medio juni 2014 diende de PVDA een verzoekschrift in bij de Raad van State tegen de berekeningswijze van de senaat waardoor ze geen recht heeft op een deelstaatsenator. De partij meende – op basis van het principe van de evenredige vertegenwoordiging – recht te hebben op de zevende senaatszetel aangezien ze in Wallonië en Brussel samen 133.659 stemmen (5,44%) behaalde, wat 40.000 stemmen meer is dan de 91.513 waarmee deze zetel werd toegewezen aan de MR. Tevens ging ze in beroep bij het Parlement van de Franse Gemeenschap om een van de 19 Brusselse zetels te krijgen waar de PVDA recht op meende te hebben.[37][38]

In mei 2016 diende de partij, samen met de consumentenorganisatie Test-Aankoop,[39] een verzoekschrift in bij Grondwettelijk Hof om de afschaffing van de Vlaamse Heffing Elektriciteitsafname, de zogenaamde Turteltaks, te eisen op basis van het principe ‘non bis in idem’ (je kan hetzelfde object niet tweemaal belasten).[40] Op 22 juni 2017 werden de eisers in het gelijk gesteld: de Turteltaks was onwettig.[41]

Lokale verkiezingen 2018[bewerken | brontekst bewerken]

In 2016 stelde de partij zich tot doel om door te breken in de centrumsteden bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2018.[42][43] Volgens peilingen kon de partij in alle landsgedeelten doorbreken.[44] In onder andere Antwerpen, Brussel, Charleroi, Genk, Gent, Luik en Zelzate organiseerde ze vooraf een bevraging onder de bevolking, die ze vervolgens gebruikte om het lokale kiesprogramma op te stellen.[45][46] De partij schoof onder andere armoede en betaalbaar wonen naar voren als verkiezingsthema's. Bij de verkiezingen van 14 oktober 2018 kwam PVDA op in 61 steden en gemeenten, alle 9 districten van Antwerpen en alle provincies.[47]

PVDA won 18 verkozenen in Vlaanderen, 75 in Wallonië en 36 in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. In de districtsraden van Antwerpen haalden ze 17 zetels binnen. In verschillende gemeenten groeide het stemmenaantal sterk en werd de uitslag omschreven als een "succes" of "doorbraak".[48][49] Elders werd wel groei opgetekend, maar bleef het resultaat onder de kiesdrempel of onder de eigen verwachtingen.[42][50]

Na de verkiezingen kondigden PVDA, Groen en sp.a aan de bestaande coalitie in Borgerhout verder te zetten.[51][52] In Zelzate bereikten PVDA en sp.a in november een bestuursakkoord.[53] Daarmee staat de partij sinds januari 2019 voor het eerst mee aan het bestuur van een Vlaamse gemeente. Politieke tegenstanders reageerden dat daarmee het cordon sanitaire werd geschonden, hoewel het cordon in het leven werd geroepen tegen het Vlaams Blok.[54] Op een aantal andere plaatsen, zoals Charleroi, Luik, Molenbeek en Herstal, waren er vergeefse coalitiegesprekken met de PS of Ecolo.[53]

Verkiezingen 2019[bewerken | brontekst bewerken]

Tussen de lokale verkiezingen van 2018 en de regionale, federale en Europese verkiezingen van 26 mei 2019 peilde de partij gemiddeld 9 à 11 procent nationaal.[55] In de kiescampagne zette de partij sterk in op Facebookadvertenties.[56] De PVDA was een van de eerste die politieke steun gaf aan de klimaatacties van scholieren begin 2019. Ze maakte van de klimaatproblematiek een centraal thema in de kiescampagne en pleitte voor een sociale klimaatrevolutie, die ambitieus is en de kosten niet afwentelt op de werkende klasse.[57] Meer dan 100 bekende Vlamingen ondertekenden een stemoproep voor Peter Mertens.[58]

De verkiezingen van 2019 waren een historische[59] overwinning voor de PVDA, die in grote delen van het land boven de kiesdrempel belandde. Nationaal, voor de Kamer, behaalde ze 8,62%, een stijging van 4,89 procentpunt ten opzichte van 2014. Daarmee won ze 3 verkozenen uit Vlaanderen (waaronder voorzitter Peter Mertens), 2 uit Brussel en 7 uit Wallonië. Het resultaat gaf de partij tevens recht op 5 zetels in de Senaat. Voor het Vlaams Parlement haalde ze 5,32% (4 zetels), voor het Waals Parlement 13,68% (10 zetels) en voor het Brussels Parlement 13,47% (11 zetels). Voor de Europese verkiezingen nam de partij deel aan zowel de Nederlandse als de Franse kieskring. In de Nederlandse bleef ze met 4,95% onder de kiesdrempel, in de Franse behaalde ze met 14,59% haar eerste verkozene in het Europees Parlement.

Ideologie[bewerken | brontekst bewerken]

De PVDA is een linkse partij en volgens een uitgebreid academisch onderzoek naar politieke partijen in West-Europa[60] de meest linkse van de Belgische partijen met nationale verkozenen. Gemeten aan de hand van kiesprogramma's is de PVDA beduidend linkser dan PS, Vooruit, Ecolo en Groen, die worden aangeduid als centrumlinks. Op socio-culturele thema's is de PVDA volgens dit onderzoek ongeveer even progressief als Vooruit en Groen in Vlaanderen.

Programma[bewerken | brontekst bewerken]

Verouderd Dit artikel bevat verouderde informatie en zou bijgewerkt moeten worden. U wordt uitgenodigd om dit artikel bij te werken.

Voornaamste programmapunten van de PVDA bij de verkiezingen zijn:[61][62] opschorten van de ontslagen bij winstgevende bedrijven; btw op energie van 21% naar 6%; invoeren van een miljonairstaks; oprichten van een openbare bank; geneesmiddelen door openbare aanbesteding 50 tot 90% goedkoper (kiwimodel); extra banen in zorg, onderwijs en openbare diensten; betere verstandhouding tussen de gemeenschappen; betaalbaar wonen; recht op brugpensioen en werk voor jongeren; maximumprijzen voor voeding; en minimumpensioen van 1500 euro per maand. Ook is de PVDA tegen het verbod op dragen van religieuze symbolen.[63] Volgens politicoloog Pascal Delwit blijft het uiteindelijke doel van de PVDA echter het installeren van de dictatuur van het proletariaat.[64][65] De partij ontkent echter de conclusies die Delwit maakt.[65]

Organisatie[bewerken | brontekst bewerken]

Lidmaatschap en lidgelden[bewerken | brontekst bewerken]

De partij telt meer dan 23.000 leden (2020).[11]

De Partij van de Arbeid hanteert verschillende niveaus van lidmaatschap. Er zijn raadgevende leden, groepsleden en militanten. Een raadgevend lid betaalt een jaarlijks lidgeld (20 euro in 2021) en kan deelnemen aan algemene ledenvergaderingen. Groepsleden betalen een maandelijks lidgeld (5 euro per maand in 2021) en nemen regelmatig deel aan de bijeenkomsten van een basisgroep. Militanten zijn leden die een groot engagement opnemen in de partijwerking. Ze volgen een opleidingscyclus en leven bepaalde financiële regels na. De lidgelden stijgen dus naarmate een lid meer verantwoordelijkheid opneemt in de partij, dit als een soort "firewall tegen arrivisten". PVDA-mandatarissen dragen daarnaast hun zitpenningen of een deel van hun wedde af; ze worden verwacht te blijven leven op het niveau dat ze voordien hadden.[1][66]

Organisatievormen en bestuursorganen[bewerken | brontekst bewerken]

PVDA beschouwt haar basisgroepen als "de basiseenheid van de partij". Ze worden lokaal georganiseerd (in een wijk, gemeente of streek), in een bedrijf of rond een bepaalde thematiek. Elke basisgroep heeft een verkozen voorzitter. Vanuit basisgroepen kunnen algemene ledenvergaderingen georganiseerd worden, waarop alle leden van een bepaald bedrijf of gebied worden uitgenodigd.[1]

Minstens een keer om de 5 jaar wordt een statutair congres georganiseerd. De laatste congressen vonden plaats in 2008 en 2015; het volgende congres vindt plaats in 2021. Daarop bepalen afgevaardigden van de basisgroepen en militantenkernen het partijprogramma en de partijstatuten. Ze kiezen de Nationale Raad en een voorzitter ervan, die tevens partijvoorzitter is. De Nationale Raad is belast is met de leiding van de partij tussen de congressen. De Nationale Raad komt minstens 4 keer per jaar samen. De raad kiest uit zijn leden een ondervoorzitter en nationaal secretaris. De raad verkiest ook het Partijbureau, dat de partij leidt tussen de zittingen van de Nationale Raad. Het Partijbureau komt minstens 2 maal per maand samen en wordt voorbereid door het Dagelijks Bestuur, dat eveneens gekozen wordt door de Nationale Raad.[1]

Peter Mertens is partijvoorzitter sinds 2008.

De huidige voorzitter is Peter Mertens. Hij werd tijdens het 9e congres, dat doorging van eind 2014 tot juni 2015, herkozen als voorzitter. David Pestieau is de huidige ondervoorzitter en Lydie Neufcourt nationaal secretaris. Raoul Hedebouw is nationaal woordvoerder van de partij. Het hoofdkantoor is gevestigd in de Maurice Lemonnierlaan 171 te Brussel.

Periode Voorzitter
1971–2008 Ludo Martens
2008–heden Peter Mertens
Periode Algemeen secretaris
?–1999 ?
1999–2003 Nadine Rosa-Rosso
2003–? Boudewijn Deckers
?–2008 Peter Mertens
2012–heden Lydie Neufcourt

De interne werking van de PVDA verloopt volgens het principe van het democratisch centralisme.[1][64] Volgens de statuten wordt hieronder verstaan dat alle leidende organen en functies worden verkozen, dat er ruimte is voor interne discussie, dat na debat beslissingen democratisch worden genomen door consensus of een gewone meerderheid, dat de minderheid zich neerlegt bij de meerderheid, en dat beslissingen van hogere organen bindend zijn voor de hele organisatie.[1]

Communicatie[bewerken | brontekst bewerken]

Solidair is het ledenblad van de partij. Het verschijnt tweemaandelijks en wordt verdeeld aan alle groepsleden en leden die erop intekenen. Er is een online luik, solidair.org in het Nederlands en solidaire.org in het Frans, waarop dagelijks artikels worden gepubliceerd. Huidig hoofdredacteur is Michaël Verbauwhede, die Han Soete opvolgde.

Nevenorganisaties[bewerken | brontekst bewerken]

Voor kinderen tot 16 jaar zijn er de Pioniers, voor jongeren van 14 tot 18 jaar is er RedFox en voor studenten en jongeren tot 30 jaar is er Comac. De vrouwenbeweging van de partij is actief onder de naam Marianne.

Symbolen[bewerken | brontekst bewerken]

Het partijlogo bestaat volgens de statuten vastgelegd op het congres in 2015 uit een "eigenzinnige ster met een pijl naar links". Sinds de verkiezingscampagne van 2018 is er op partijpropaganda een variant in gebruik met een sterretje in een hartje. Rood is de kleur van de PVDA. Het partijlied is De Internationale, een strijdlied uit de arbeidersbeweging.[1]

Verkiezingsresultaten[bewerken | brontekst bewerken]

Europese verkiezingen[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Stemmen Percentage Zetels
1984
43.637
0,76%
0 / 24
1989
29.778
Gedaald 0,50%
0 / 24
Steady2.svg 0
1994
59.270
Gestegen 0,99%
0 / 25
Steady2.svg 0
1999
21.966
Gedaald 0,35%
0 / 25
Steady2.svg 0
2004
44.452
Gestegen 0,68%
0 / 24
Steady2.svg 0
2009
68.540
Gestegen 1,04%
0 / 22
Steady2.svg 0
2014
235.092
Gestegen 3,51%
0 / 21
Steady2.svg 0
2019
566.274
Gestegen 8,42%
1 / 21
Gestegen 1

Federale verkiezingen[bewerken | brontekst bewerken]

Kamer Senaat
Jaar Stemmen Percentage Zetels Jaar Stemmen Percentage Zetels
1981
45.804
0,76%
0 / 150
1981
49.577
0,83%
0 / 184
1985
46.034
Steady2.svg 0,76%
0 / 150
Steady2.svg 0
1985
44.799
Gedaald 0,75%
0 / 184
Steady2.svg 0
1987
45.218
Gedaald 0,74%
0 / 150
Steady2.svg 0
1987
43.386
Gedaald 0,71%
0 / 184
Steady2.svg 0
1991
30.491
Gedaald 0,49%
0 / 150
Steady2.svg 0
1991
31.754
Gedaald 0,52%
0 / 184
Steady2.svg 0
1995
37.099
Gestegen 0,61%
0 / 150
Steady2.svg 0
1995
38.274
Gestegen 0,64%
0 / 73
Steady2.svg 0
1999
33.336
Gedaald 0,54%
0 / 150
Steady2.svg 0
1999
35.493
Gedaald 0,57%
0 / 74
Steady2.svg 0
2003
30.884
Gedaald 0,47%
0 / 150
Steady2.svg 0
2003
36.303
Gedaald 0,55%
0 / 74
Steady2.svg 0
2007
56.167
Gestegen 0,84%
0 / 150
Steady2.svg 0
2007
54.807
Gestegen 0,82%
0 / 74
Steady2.svg 0
2010
101.088
Gestegen 1,55%
0 / 150
Steady2.svg 0
2010
105.060
Gestegen 1,62%
0 / 74
Steady2.svg 0
2014
251.276
Gestegen 3,72%
2 / 150
Gestegen 2
2014
Rechtstreekse
verkiezing
afgeschaft
0 / 60
Steady2.svg 0
2019
584.621
Gestegen 8,62%
12 / 150
Gestegen 10
2019
5 / 60
Gestegen 5

Vlaamse verkiezingen[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Stemmen Percentage Zetels
1995
21.785
0,58%
0 / 124
1999
24.162
Gestegen 0,61%
0 / 124
Steady2.svg 0
2004
22.874
Gedaald 0,56%
0 / 124
Steady2.svg 0
2009
42.849
Gestegen 1,04%
0 / 124
Steady2.svg 0
2014
106.114
Gestegen 2,53%
0 / 124
Steady2.svg 0
2019
225.593
Gestegen 5,32%
4 / 124
Gestegen 4

Waalse verkiezingen[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Stemmen Percentage Zetels
1995
12.726
0,67%
0 / 75
1999
9.408
Gedaald 0,49%
0 / 75
Steady2.svg 0
2004
12.216
Gestegen 0,62%
0 / 75
Steady2.svg 0
2009
24.875
Gestegen 1,24%
0 / 75
Steady2.svg 0
2014
117.896
Gestegen 5,76%
2 / 75
Gestegen 2
2019
278.343
Gestegen 13,68%
10 / 75
Gestegen 8

Brusselse gewestverkiezingen[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Stemmen Percentage Zetels
1995
2.052
0,50%
0 / 75
1999
1.760
Gedaald 0,41%
0 / 75
Steady2.svg 0
2004
2.221
Gestegen 0,60%
0 / 89
Steady2.svg 0
2009
4.038
Gestegen 0,90%
0 / 89
Steady2.svg 0
2014
15.782
Gestegen 3,86%
4 / 89
Gestegen 4
2019
52.297
Gestegen 13,47%
10 / 89
Gestegen 6

Provincieraadsverkiezingen[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Stemmen Percentage Zetels
Resultaten onbekend
2012
138.969
2,56%
4 / 574
Gestegen 4
2018
334.050
Gestegen 5,38%
11 / 383
Gestegen 11

Politieke mandaten[bewerken | brontekst bewerken]

Europees Parlement[bewerken | brontekst bewerken]

Kamer van volksvertegenwoordigers[bewerken | brontekst bewerken]

Senaat[bewerken | brontekst bewerken]

Vlaams Parlement[bewerken | brontekst bewerken]

Waals Parlement[bewerken | brontekst bewerken]

Brussels Hoofdstedelijk Parlement[bewerken | brontekst bewerken]

Parlement van de Franse Gemeenschap[bewerken | brontekst bewerken]

Provincieraden[bewerken | brontekst bewerken]

Gemeente- en districtsraden[bewerken | brontekst bewerken]

Sinds de Belgische lokale verkiezingen 2018 zetelen er PVDA-verkozenen in onderstaande gemeente- en districtsraden:

Kritiek[bewerken | brontekst bewerken]

Politieke tegenstanders, meer bepaald in Gent en Antwerpen, hebben de PVDA de "Partij Van De Auto" genoemd.[67][68] Op 17 februari 2020 stemde de PVDA tegen de uitbreiding van de lage-emissiezone in Gent.[69][70] In Luik verzet de PVDA zich tegen het bestraffen van foutparkeerders en in Schaarbeek tegen betalend parkeren.[71] De partij benadrukt dat haar beleid zich vooral op openbaar vervoer richt, maar dat ingrepen zoals het betalend parkeren en de kilometertaks in de praktijk alleen de werkende klasse treffen, terwijl een doeltreffend klimaatbeleid zich op structurele maatregelen zou moeten richten. De partij wijst erop dat de maatregelen zinloos zijn zolang er geen sterke alternatieven bestaan voor autogebruik.[72][73]

De partij werd beschuldigd van antisemitisme door Hervé Hasquin (Université libre de Bruxelles) in 2014,[74] door Marc Loewenstein (DéFI) in 2018[75][76] en door Michael Freilich (N-VA) in 2020. De partij ontkent die aantijgingen en wijst erop dat ze net een traditie heeft in antifascisme.[77][78]

Bekende (ex-)leden[bewerken | brontekst bewerken]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Literatuur[bewerken | brontekst bewerken]

Zie de categorie Partij van de Arbeid van België van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.