Palestijnen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Palestijnen
Palestijnse kinderen
Palestijnse kinderen
Totale bevolking 10 miljoen
Verspreiding Midden-Oosten
Taal Arabisch
Geloof Islam (95%), Christendom (4%), Bahaïsme (<1%), Druzisme (<1%), Jodendom (<1%), Samaritanisme (<1%)
Verwante groepen Arabieren
Portaal  Portaalicoon   Landen & Volken
Palestijnse vrouw uit Ramallah op haar trouwdag, foto is gedateerd tussen 1898 en 1914.)
Palestijnse vrouwen malen koffie, omstreeks 1905.

Palestijnen zijn in principe de inwoners van de regio Palestina in het Midden-Oosten. In de tijd van het Britse Mandaatgebied Palestina waren alle inwoners daarvan Palestijnen. Door de (zionistische) immigratie in dat gebied kwam er onderscheid tussen Joodse en Arabische Palestijnen. Sinds de vorming van de staat Israël in 1948 zijn niet alleen de inwoners van de staat Palestina (De Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever) Palestijnen, maar ook degenen (voornamelijk niet-joden) van wie de families in het Mandaatgebied Palestina hebben geleefd, evenals Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen (veelal in vluchtelingenkampen)

Geschiedenis[bewerken]

In de tijd van het Ottomaanse Rijk was Palestina geen afgebakend geografisch gebied. Bestuurlijk was het gebied verdeeld over de Sanjaks Jeruzalem, Acre, Nablus, de Vilayet Beiroet en (onder de gouverneur van) Damascus. Het maakte deel uit van de landstreek Syrië. Na de Eerste Wereldoorlog kreeg Frankrijk het bestuur over het huidige Syrië en Libanon en het Verenigd Koninkrijk over Palestina (inclusief Transjordanië het gebied ten oosten van de Jordaan)). In 1923 werd het gebied bestuurlijk gesplitst in Mandaatgebied Palestina en Transjordanië. In die tijd was het Palestijnse volk heterogeen en divers: onder meer Arabische moslims, christenen en joden, Bedoeïenen, Turken, Armeniërs en Bosniërs. Palestijnen namen in 1921 ook deel aan het Syrisch-Palestijns congres waar de onafhankelijkheid van Groot Syrië (huidige Syrië, Libanon, Jordanië en Palestina) voor de Volkenbond werd bepleit.

Nationalisme[bewerken]

In het begin van de twintigste eeuw was er, vanwege de zionistische immigratie in de regio, een Palestijns nationalisme ontstaan. Tot die tijd hadden de Palestijnen in het mandaatgebied Palestina zich nooit erg nationalistisch opgesteld, ervan uitgaande dat alle bevolkingsgroepen vredig in Palestina zouden kunnen samenleven. Sindsdien, en bij de stichting van de staat Israël in 1948, zijn verschillende voorstanders van zo een samenleving door Joods-zionistische terroristische organisaties vermoord, onder wie Jacob Israël de Haan in 1924; op 17 september 1948 werd VN-onderhandelaar Folke Bernadotte[1] door de Lechi vermoord. Hij schreef in dat jaar in zijn dagboek: Zij (de Palestijnen) hebben ook nooit een specifiek Palestijns nationalisme ontwikkeld. Daarom is de eis voor een aparte Arabische staat in Palestina relatief zwak. Het lijkt erop dat de meeste Palestijnse Arabieren er onder de huidige omstandigheden best tevreden mee zouden zijn als zij door Transjordanië worden ingelijfd.[2]

Het Palestijns nationalisme is met name in de jaren zestig sterker geworden en in 1964 werd de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO (Palestine Liberation Organization) opgericht. De Arabisch-Palestijnse politicus Zahir Muhsein (in 1948 naar Jordanië gevlucht en aanhanger van het Ba'athisme in Syrië) was van mening dat Palestijnen deel uitmaken van een groter Arabisch geheel, evenals Jordaniërs, Syriërs en Libanezen, en dat in het conflict met Israël een Palestijnse (id)entiteit nodig is om op te komen voor hun nationale rechten in Palestina.

Vluchtelingen[bewerken]

Palestijnse vluchtelingen in 1948

Gedurende de oorlogen met Israël in de periode 1947-1949 en 1967, zijn bijna 1 miljoen Palestijnen ontheemd geraakt, uit hun geboorteland verdreven of daaruit gevlucht. Daarmee vormden ze de grootste vluchtelingengemeenschap in de wereld.

In 1949 werd voor hulp aan de Palestijnse vluchtelingen, naast de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen (UNHCR) van de VN, een aparte organisatie opgericht: de UNRWA (UN Relief and Works Agency). Palestijnse vluchtelingen worden door deze organisatie gedefinieerd als:

personen die in Palestina woonden tussen juni 1946 en mei 1948, die zowel hun huis als hun bron van inkomsten zijn kwijtgeraakt als gevolg van het Arabisch-Israëlisch conflict in 1948, en de nakomelingen van deze personen.

Volgens de officiële schatting van de VN waren er in 1948 oorspronkelijk 711.000 Palestijnse vluchtelingen.[3] Volgens de definities van de Hoge Commissie zijn er van hen nog ongeveer 200.000 in leven. Het geregistreerde aantal vluchtelingen is volgens de definities van de UNWRA opgelopen van 750 duizend in 1950 tot ruim 5,1 miljoen op 1 januari 2015[4], waarvan ruim 1,5 miljoen in de 58 vluchtelingenkampen in Jordanië, Libanon, Syrië en Palestina. Alleen in Jordanië kregen zij burgerrechten. Israël weigert deze vluchtelingen en hun nakomelingen weer in Israël op te nemen.

Palestijnen vormen de grootste groep vluchtelingen in de wereld. De meesten wonen in kampen. Volgens een studie van de UNHCR in 2011 is 56% van de vluchtelingen werkloos.[5]

Land Aantal Bevolkingsaandeel
binnen het land
Bevolkingsaandeel
Flag of Chile.svg Chili 500 duizend 3% 5%
Flag of Egypt.svg Egypte 270 duizend 0,3% 2,7%
Flag of Israel.svg Israël 1,5 miljoen 20% 15%
Flag of Jordan.svg Jordanië 2,7 miljoen 40% 27,4%
Flag of Lebanon.svg Libanon 400 duizend 10% 4%
Flag of Palestine.svgPalestina 3,8 miljoen 100% 38,6%
Flag of Saudi Arabia.svg Saoedi-Arabië 280 duizend 1% 2,8%
Flag of Syria.svgSyrië 400 duizend 1,5% 4%
9.850.000 100%

[bron?]

Terugkeer[bewerken]

Warning icon.svg De neutraliteit van dit gedeelte wordt betwist.
Zie de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie.

De terugkeer van Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen naar hun geboorteland, eigendommen en familie is sinds 1948 een cruciaal punt in de vredesonderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen.

In september 1948 werd Folke Bernadotte geliquideerd vanwege zijn standpunt met betrekking tot de terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen in vergelijking met Joodse immigratie: “It would be an offence against the principles of elemental justice if these innocent victims of the conflict were denied the right to return to their homes, while Jewish immigrants flow into Palestine” [6].

Op 11 december 1948 nam de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties de Resolutie 194 aan: Vluchtelingen die naar hun woongebieden willen terugkeren en met hun buren in vrede willen leven moet dit zo snel mogelijk worden toegestaan, en er moet schadevergoeding worden betaald voor de bezittingen van degenen die niet wensen terug te keren. Israël weigerde deze onvoorwaardelijke toelating van Palestijnse vluchtelingen. Vanaf die tijd komt dit elk jaar als agendapunt op de Algemene Vergadering van de VN terug[7] .

Sinds 1967 voert Israël als tegenargument aan dat hun toelating een bedreiging voor Israël zou betekenen[8] Israël zou wel bereid zijn om dit onderwerp bij verdere onderhandelingen op te nemen in een algemeen akkoord over alle kwesties.

Op 1 januari 2015 woonden er 774 duizend Palestijnse vluchtelingen uit Israël in kampen op de Westelijke Jordaanoever (inclusief Oost-Jeruzalem); in kampen in de Gazastrook woonden ruim 1,2 miljoen Palestijnse vluchtelingen zowel uit Israël als inwoners uit de Gazastrook zelf, die gevlucht waren vanwege de bombardementen en verwoestingen door Israël in de voorgaande oorlogen.

In de omringende landen[bewerken]

In Libanon[bewerken]

Op 1 januari 2015 woonden er 453 duizend Palestijnse vluchtelingen in Libanon.[9]

Slechts 37% van de Palestijnen heeft werk. Tot 2005 hadden zij geen toegang tot 73 beroepsgroepen [10]. Dit aantal is in 2010 teruggebracht tot 30 beroepen, waaronder de vrije beroepen zoals het beroep van arts.[11]

In Jordanië[bewerken]

Op 1 januari 2015 woonden er in Jordanië ruim 2,1 miljoen Palestijnse vluchtelingen. In een publicatie van 2008 staat geschreven dat, hoewel de Palestijnen in Jordanië ongeveer de helft van de bevolking uitmaken, zij ondervertegenwoordigd zijn in het Jordaanse bestuur. Negen van de 55 senatoren die door de koning zijn benoemd zijn Palestijns en in de kamer van afgevaardigden bezetten zij 18 van de 110 zetels. Palestijnen worden gediscrimineerd op de arbeidsmarkt en hun toegang tot de universiteit is beperkt.[12]

In Syrië[bewerken]

Op 1 januari 2015 woonden er 528 duizend Palestijnse vluchtelingen, onder meer in Jarmuk dat van vluchtelingenkamp is uitgegroeid tot een grote stadswijk bij Damascus.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Afrika: Algerijnen · Angolezen · Beniners · Botswanen · Burkinezen · Burundezen · Centraal-Afrikanen · Comorezen · Congolezen · Djiboutianen · Egyptenaren · Equatoriaal-Guineeërs · Eritreeërs · Ethiopiërs · Gabonezen · Gambianen · Ghanezen · Guineeërs · Guinee-Bissauers · Ivorianen · Kaapverdiërs · Kameroeners · Kenianen · Lesothanen · Liberianen · Libiërs · Malagassiërs · Malawiërs · Malinezen · Marokkanen · Mauritaniërs · Mauritianen · Mozambikanen · Namibiërs · Nigerezen · Nigerianen · Oegandezen · Rwandezen · Santomezen · Senegalezen · Seychellers · Sierra Leoners · Sudanezen · Somaliërs · Swaziërs · Tanzanianen · Togolezen · Tsjadiërs · Tunesiërs · Zambianen · Zimbabwanen · Zuid-Afrikanen
Azië: Afghanen · Armeniërs · Azerbeidzjanen · Bahreini · Bengalen · Bhutanezen · Birmezen · Bruneiers · Cambodjanen · Chinezen · Filipijnen · Georgiërs · Indiërs · Indonesiërs · Irakezen · Iranezen · Israëliërs · Japanners · Jemen · Jordaniërs · Kazachen · Kirgiezen · Koeweiters · Laotianen · Libanezen · Maldiviërs · Maleiers · Mongolen · Nepalezen · Noord-Koreanen · Oezbeken · Omanieten · Oost-Timorezen · Pakistanen · Palestijnen · Qatarezen · Russen · Saoedi's · Singaporezen · Sri Lankanen · Syriërs · Tadzjieken · Taiwanezen · Thai · Turken · Turks-Cyprioten · Turkmenen · Inwoners van de Verenigde Arabische Emiraten · Vietnamezen · Wit-Russen · Zuid-Koreanen
Europa: Albanezen · Andorrezen · Armeniërs · Azerbeidzjanen · Belgen · Bosniërs · Britten · Bulgaren · Denen · Duitsers · Esten · Finnen · Fransen · Grieken · Grieks-Cyprioten · Hongaren · IJslanders · Ieren · Italianen · Kazachen · Kosovaren · Kroaten · Letten · Liechtensteiners · Litouwers · Luxemburgers · Macedoniërs · Maltezen · Moldaviërs · Monegasken · Montenegrijnen · Nederlanders · Noren · Oekraïners · Oostenrijkers · Polen · Portugezen · Roemenen · Russen · San Marinezen · Serviërs · Slovenen · Slowaken · Spanjaarden · Tsjechen · Turken · Wit-Russen · Zweden · Zwitsers
Noord-Amerika: Amerikanen · Antiguanen · Antilianen · Bahamanen · Barbadanen · Belizanen · Canadezen · Costa Ricanen · Cubanen · Dominicanen (Dominica) · Dominicanen (Dominicaanse Republiek) · Salvadoranen · Grenadanen · Guatemalanen · Haïtianen · Hondurezen · Jamaicanen · Mexicanen · Nicaraguanen · Panamezen · Inwoners van Saint Kitts en Nevis · Saint Lucianen · Inwoners van Saint Vincent en de Grenadines · Trinidadanen
Zuid-Amerika: Argentiniërs · Bolivianen · Brazilianen · Chilenen · Colombianen · Ecuadoranen · Guyanen · Paraguayanen · Peruanen · Surinamers · Uruguayanen · Venezolanen
Oceanië: Australiërs · Fijiërs · Indonesiërs · Kiribatiërs · Marshalleilanders · Micronesiërs · Nauruanen · Nieuw-Zeelanders · Oost-Timorezen · Palauers · Bewoners van Papoea-Nieuw-Guinea · Salomonseilanders · Samoanen · Tonganen · Tuvaluanen · Vanuatuanen