Palestina (staat)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Palestijnse Gebieden)
Ga naar: navigatie, zoeken
دولة فلسطين
Dawlat Filasṭin
Flag of Palestine.svg Coat of arms of State of Palestine (Official).png
(Details) (Details)
Palestina (staat)
Basisgegevens
Officiële landstaal Arabisch
Hoofdstad Ramallah (de facto)
Oost-Jeruzalem (geclaimd)
Regeringsvorm zelfstandige autoriteit met grote mate van autonomie, maar geen volledige soevereiniteit: mogelijk toekomstige republiek
Staatshoofd Mahmoud Abbas
Regeringsleider Rami Hamdallah
Religie islam 75%
jodendom 17%
christendom 8%[1]
Oppervlakte 6.020 km² [2]
Inwoners 3.761.646 (2007)[3]
4.654.421 (2015)[4] (773,2/km² (2015))
Overige
Volkslied Biladi
Munteenheid Jordaanse dinar,[5], Egyptisch pond[6], sjekel (JOD, EGP, ILS)
UTC +2
Nationale feestdag 15 november
Web | Code | Tel. .ps | PSE | +970
Topografie
Palestina (staat)
Portaal  Portaalicoon   Landen & Volken
MiddleEast.A2003031.0820.250m.jpg
BritishMandatePalestine1920.png
Flag of Palestine - long triangle.svg
Dome in Jerusalem The Capital City Of Palestine
1 Palestine Pound 1939 Obverse.jpg
عملة فلسطينية معدنية.jpg
British Mandate Palestinian passport.jpg
Palestine recognition only.svg
PALESTINE 1759
PALESTINE 1851
PALESTINE 1864
PALESTINE 1900
PALESTINE 1915
Palestine 1920
PALESTINE 1924
PALESTINE 1946
PALESTINE 1947

Palestina (Arabisch: فلسطين‏, Filistīn) ofwel Staat Palestina (دولة فلسطين, Dawlat Filasṭin) is een land in Azië, in het Midden-Oosten, in de Levant. Het bestaat uit twee gebieden: de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever, voorheen de Palestijnse Gebieden genoemd. De Gazastrook grenst aan Israël en Egypte en heeft een kust aan de Middellandse Zee. De Westelijke Jordaanoever (inclusief Oost-Jeruzalem) grenst aan Israël, en in het oosten aan Jordanië met als grens de rivier de Jordaan en de Dode Zee. Palestina wordt door 136 van de 193 lidstaten van de Verenigde Naties erkend (sinds september 2015), echter nog niet door de meeste westerse landen en niet door Israël, dat in de Zesdaagse oorlog van 1967 een groot deel van het grondgebied van Palestina heeft bezet en sindsdien onder militaire controle houdt.

In 1988 verklaarde de in 1964 opgerichte Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) de Staat Palestina (de Palestijnse Gebieden omvattend) onafhankelijk. In 1993 werden tussen Israël en de PLO de Oslo-akkoorden gesloten, die zorgden voor de oprichting van de Palestijnse Autoriteit, die het gezag kreeg over een deel van de Palestijnse Gebieden. In 2007 verdeelde de overname van de Gazastrook door de fundamentalistisch-islamistische Hamas de bevolking, Abbas van Fatah kreeg de controle over de Westelijke Jordaanoever en werd internationaal erkend als de officiële Palestijnse Autoriteit terwijl Hamas controle bleef houden over de Gazastrook.[7]

Op 29 november 2012 verkreeg Palestina de status van "waarnemerstaat niet-lid" binnen de Verenigde Naties toen Resolutie 67/19 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties met grote meerderheid werd aangenomen.

Naam[bewerken]

Deze foto uit 1905 laat een vader met twee zoons zien in traditionele kleding. Palestina behoorde toen tot het Ottomaanse Rijk

De naam Palestina gaat terug tot de oudheid. Hij is afkomstig van het Griekse Παλαιστίνη, wat vanuit die taal vertaald werd in het Latijn: Palaestina. De Arabische naam luidt فلسطين, wat getranslitereerd kan worden als Filasṭīn, Falasṭīn of Filisṭīn. Palestina slaat terug op de Filistijnen, een volk dat zich waarschijnlijk rond de 13e eeuw v.Chr. in het toenmalige Kanaän vestigde. Toen de Israëlieten in Kanaän terechtkwamen waren de Filistijnen een van de volken die zij daar aantroffen en met wie ze regelmatig strijd leverden. De Filistijnen bewoonden het zuidwesten van Kanaän tot het begin van de 6e eeuw v.Chr., toen de Babyloniërs het gebied veroverden. Een groot deel van de bevolking in Palestina werd in ballingschap weggevoerd, de rest ging op in de omliggende volken.

Het gebruik van de aanduiding Palestina voor het gebied dat later het Mandaatgebied Palestina werd stamt al uit de klassieke oudheid en werd onder andere gehanteerd door Herodotus (5e eeuw v.Chr.) en Plinius de Oudere (1e eeuw). Ook op munten geslagen tijdens de regering van Vespasianus (69-79) wordt deze aanduiding gebruikt. Na de Bar Kochba-opstand (ofwel de Tweede Joodse Opstand) (135) worden de Romeinse provincies Syria en Judea door keizer Hadrianus samengevoegd tot de provincie Syria-Palestina. Christelijke en Jodendom|joodse]] schrijvers spreken op grond van de Bijbel ook over Palestina.

Vanaf de 16e eeuw tot 1917 maakte Palestina onderdeel uit van het Ottomaanse Rijk. Het gebied vormde binnen het Ottomaanse rijk geen administratieve eenheid, maar de Arabieren en Joden die er woonden, alsook de Ottomaanse functionarissen, noemden het gebied Palestina en de inwoners ervan Palestijnen.[8][9]

Geschiedenis[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Geschiedenis van de Staat Palestina voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Kaart Verdelingsplan van 29 november 1947

De Palestijnse Gebieden ontstonden na de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948 toen op 14 mei 1948 een groot deel van het Britse Mandaatgebied Palestina (westelijk van de Jordaan) door zionisten als de 'staat Israël' werd uitgeroepen. Als reactie daarop werd het overgebleven deel, de later zo genoemde Westelijke Jordaanoever, door het toenmalige Transjordanië bezet en de Gazastrook door Egypte.

De Geboortekerk in Bethlehem is gebouwd op de plek waar Jezus geboren zou zijn

en de Gazastrook door Egypte. De Arabische landen hadden het in november 1947 door de Verenigde Naties voorgestelde verdeling van het Mandaatgebied Palestina in Resolutie 181 Algemene Vergadering Verenigde Naties afgewezen omdat zij het gebied als een geheel wilden behouden. In de Zesdaagse Oorlog van 1967 werden deze gebieden door Israël veroverd die ze sindsdien militair bezet houdt.

Op 15 november 1988 richtte de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) in ballingschap in Algiers de Staat Palestina op met het uitroepen van de Palestijnse Onafhankelijkheidsverklaring. Het eist de soevereiniteit over de Palestijnse Gebieden op, waarvan de grenzen gegeven worden door de Groene Lijn die afgesproken werd aan het einde van de Arabisch-Israëlische Oorlog. Bij een top van de Arabische Liga in 1974 was de PLO al uitgeroepen tot de enige wettelijke vertegenwoordiger van het Palestijnse volk. In datzelfde jaar kreeg de PLO binnen de VN de status van waarnemende entiteit.

Sinds de bezetting zijn duizenden Palestijnen gevlucht en honderden bij gevechten met het Israëlische leger gedood. Israël heeft ondertussen meer dan tweehonderd nederzettingen in deze gebieden gebouwd. Aanslagen van Palestijnen op Israëlische doelen eisten eveneens honderden doden. In 2005 zijn de nederzettingen in de Gazastrook ontruimd en heeft Israël zich uit dit gebied teruggetrokken. De Palestijnen zijn qua werk, water, voedsel, behuizing, geld, stroom, grensovergangen en transport afhankelijk van Israël.[10].

Na onderhandelingen tussen Israël en de PLO werden in 1993 de Oslo-akkoorden gesloten. Als onderdeel van deze akkoorden werd in 1994 de Palestijnse Autoriteit opgericht, die over bepaalde delen van de Palestijnse Gebieden een bepaalde mate van autonomie kreeg. De Oslo-akkoorden geven niet precies aan wat de toekomst van de Palestijnse Autoriteit zou zijn, maar er was een ongeschreven begrip van beide zijden dat, in het kader van het permanentestatus-verdrag, het de basis zou vormen van een onafhankelijke Palestijnse staat. Yasser Arafat werd na het ondertekenen van de Oslo-akkoorden president van de Palestijnse Autoriteit.

In 2002 vaardigde de Veiligheidsraad van de VN resolutie 1379 uit: "Er moeten twee onafhankelijke staten komen: Israël en Palestina, op basis van resolutie 242 en 338". Deze twee resoluties eisten dat Israël zich terugtrok uit de bezette gebieden, waarmee de VN-Veiligheidsraad duidelijk maakte dat "de staat Palestina" moest komen op de door Israël bezette gebieden. In 2003 besliste de Veiligheidsraad met [Resolutie_1515_Veiligheidsraad_Verenigde_Naties|resolutie 1515]] nogmaals dat Israël en Palestina twee onafhankelijke staten moesten worden, en gaf "Het Kwartet" (= VN, Rusland, VS en EU) de opdracht om de "roadmap" uit te voeren. Vanwege de Tweede Intifada en de oorlog in 2006 kwamen de vredesbesprekingen tussen de Palestijnen en de Israëliërs echter tot stilstand.

Na de dood van Yasser Arafat op 11 november 2004 werden op 9 januari 2005 presidentsverkiezingen gehouden waarbij de voormalig premier Mahmoud Abbas van de Fatah-partij tot president werd gekozen. Bij de Palestijnse Parlementsverkiezingen 2006 won Hamas met een overgrote meerderheid in de Palestijnse Wetgevende Raad, het parlement, en werd daarmee de grootste politieke partij in Palestina. Het Kabinet Haniya I werd op 29 maart 2006 geïnstalleerd. Eind 2006 brak de Palestijnse Burgeroorlog uit tussen Fatah en Hamas en wist Hamas op 14 juni 2007 de controle over de Gazastrook over te nemen van Fatah. Hierop ontsloeg president Abbas premier Haniya en benoemde hij Salam Fayyad als opvolger. Hij is van de Derde Weg Partij en dus geen lid van Hamas of Fatah. Palestina is daarmee uiteengevallen in twee delen. Hamas heeft de macht in de Gazastrook en Fatah heeft controle over de Westelijke Jordaanoever.

Op 27 november 2007 werd er in de Amerikaanse plaats Annapolis op initiatief van de Verenigde Staten een internationale vredesconferentie gehouden teneinde vredesbesprekingen tussen Israël en de Palestijnen weer op gang te brengen. Op grond hiervan werden op 5 december de directe besprekingen tussen de Palestijnen en de Israëliërs hervat. Op 17 december 2007 werd er in Parijs een internationale donorconferentie gehouden om de Palestijnse Gebieden weer op de been te helpen. Bijna zeventig landen en de grootste internationale organisatie deden hieraan mee. In totaal werd er meer dan vijf miljard euro toegezegd. Op 27 december 2008 begon het Israëlische leger met een militaire operatie in de Gazastrook, naar eigen zeggen met als doel raketaanvallen vanuit de Gazastrook te stoppen. Bij de gevechten en luchtaanvallen vielen onder de inwoners van de Gazastrook ongeveer 1300 doden, waarvan (afhankelijk van de bron) een derde tot twee derde deel burgerslachtoffers zouden zijn. Ook werden 20.000 gebouwen in de Gazastrook verwoest of beschadigd. De materiële schade werd geschat op € 1,3 miljard.

Op 11 mei 2009 deed de VN Veiligheidsraad een hernieuwde oproep voor de oprichting van een Palestijnse staat.[11] Deze oproep is in lijn met de wens van de Amerikaanse regering.[12] Op 12 april 2011 brachten de Verenigde Naties een rapport uit waarin werd geconcludeerd dat Palestina klaar is om zelfstandig te functioneren, waarmee de weg open ligt voor erkenning als een onafhankelijk land.[13] Op 29 november 2012 werd door de Verenigde Naties aan Palestina de status van "waarnemerstaat niet-lid" toegekend, vergelijkbaar met die van Vaticaanstad. Hierdoor kon Palestina desgewenst toetreden tot VN-commissies en ook toetreden tot het Internationaal Strafhof te Den Haag.

Geografie[bewerken]

Landschap op de Westelijke Jordaanoever

Palestina bestaat uit twee door Israël gescheiden gebieden: de Gazastrook ten westen van Israël en de Westelijke Jordaanoever ten oosten ervan.

Gazastrook[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Gazastrook voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Gazastrook heeft een oppervlakte van ongeveer 360 km². Het gebied grenst aan Israël, Egypte en de Middellandse Zee. De kustlijn is ongeveer 40 km lang, de grens met Egypte ongeveer 11 km en de grens met Israël ongeveer 51 km lang. Het gebied heeft een droog klimaat met milde winters en droge, warme zomers. Het land is vlak tot golvend met duinen aan de kust. Het hoogste punt ligt 105 meter boven zeeniveau. De natuurlijke hulpbronnen zijn landbouwgrond (een derde van het gebied is geïrrigeerd) en recentelijk ontdekt aardgas. De Gazastrook is sterk afhankelijk van water uit de Wadi Gaza, die ook voor Israël een waterbron is.

Enkele belangrijke steden en plaatsen in de Gazastrook zijn: Gazastad, Rafah, Khan Yunis, Jabalia, Beit Lahla, Beit Hanoun, Deir al-Balah en Abasan al-Kabera.

Westelijke Jordaanoever[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Westelijke Jordaanoever voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Westelijke Jordaanoever heeft een oppervlakte van 5628 km² en wordt geheel door land omsloten, met uitzondering van het zuidoosten dat grenst aan de Dode Zee. Het gebied bestaat grotendeels uit een onregelmatig heuvelachtig land met wat vegetatie in het westen en vrij weinig begroeiing in het oosten. De hoogte varieert van 408 m onder zeeniveau aan de kustlijn van de Dode Zee tot 1030 m boven zeeniveau op de Nabi Yunis. De Westelijke Jordaanoever kent weinig natuurlijke hulpbronnen, met uitzondering van de hoger gelegen landbouwgrond die ongeveer 27% van het gebied beslaat.

Enkele belangrijke steden op de Westelijke Jordaanoever zijn: Bethlehem, Beit Jala, Hebron of Al Khalil, Jenin, Jericho, Nablus, Oost-Jeruzalem, Qalqiliya, Ramallah, Rawabi, Toelkarem en Yattah.

Bestuur en instellingen[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Palestijnse Autoriteit voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Grondgebied[bewerken]

Israëlische controlepost op de Westelijke Jordaanoever
Oost-Jeruzalem is de geclaimde hoofdstad van Palestina

In navolging van de Oslo-akkoorden heeft de Palestijnse Autoriteit de controle over de veiligheids- en burgerzaken in alle dichtbevolkte Palestijnse gebieden (in de Oslo-akkoorden de 'A-gebieden', samen 3% van het landoppervlak), en civiele, maar geen militaire controle over een deel van het Palestijnse platteland ('B-gebieden', 25% van het landoppervlak). De andere gebieden (de 'C-gebieden') staan onder volledige controle van Israël. De Gazastrook valt officieel onder de gebieden die bestuurd worden door de Palestijnse Autoriteit, maar sinds 2007 staat dit gebied onder controle van Hamas.

1rightarrow blue.svg Zie ook de lijst van steden in de Palestijnse gebieden

Op de Westelijke Jordaanoever bevinden zich Israëlische nederzettingen en de Israëlische overheid heeft deze voor een groot gedeelte onder haar eigen controle. Daarnaast doorsnijden wegen voor kolonisten en het Israëlische leger het gebied. Volgens de internationale gemeenschap en de Palestijnse Autoriteit zijn deze nederzettingen illegaal, aangezien het vestigen op bezet gebied van leden van de eigen bevolking een schending is van artikel 49 van de Vierde Conventie van Genève. Dit wordt echter door Israël betwist; het stelt dat de nederzettingen gebouwd worden op gebied dat van geen enkel land is: de annexatie van de Westelijke Jordaanoever door Jordanië in 1950 werd internationaal ook niet erkend. De precieze grenzen van de gebieden zullen door onderhandelingen nog definitief bepaald moeten worden.

Vanaf 2003 heeft Israël een afscheiding gebouwd tussen Israël en de Westelijke Jordaanoever. Deze Israëlische Westoeverbarrière vormt een scheiding tussen de meeste, zij het niet alle Israëlische en Palestijnse burgers. Er bestaat veel kritiek op deze barrière (bijvoorbeeld in een advies aan de VN verklaarde het Internationaal Gerechtshof haar illegaal), omdat deze onder meer niet samenvalt met de grenzen zoals die zijn bepaald door VN-resolutie 181 (1947). Er wordt Israël verweten dat het door het bouwen van deze barrière de facto eenzijdig grenzen vaststelt.

De Palestijnen beschouwen Oost-Jeruzalem als hoofdstad van Palestina. Israël veroverde dit stadsdeel op Jordanië tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967 en annexeerde het in 1981. Deze annexatie wordt in het internationaal recht niet erkend.

Internationale betrekkingen[bewerken]

Landen die Palestina als staat erkend hebben.

Op 23 september 2011 heeft president Abbas het lidmaatschap van de VN aangevraagd.[14] De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties kon echter niet instemmen met dit verzoek, doordat enkele leden van de raad, waaronder de Verenigde Staten, dit blokkeerden. Daaropvolgend heeft Abbas het verzoek ingediend dat Palestina in plaats van waarnemer waarnemerstaat niet-lid zou worden, aangezien hiervoor alleen de toestemming van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en niet die van de Veiligheidsraad nodig is. De Algemene Vergadering stemde op 29 november 2012 met 138 tegen 9 stemmen (bij 41 onthoudigen) in met Resolutie 67/19, waardoor Palestina als waarnemerstaat niet-lid het recht heeft aanwezig te zijn en te spreken bij de Algemene Vergadering, desgewenst kan toetreden tot VN-commissies en zich ook kan wenden tot het Internationaal Gerechtshof en het Internationaal Strafhof in Den Haag.[15] Op 31 oktober 2011 besloot de UNESCO al om Palestina als lid toe te laten.[16] Palestina is tevens lid van de Arabische Liga. Op 30 oktober 2014 besloot Zweden als eerste West-Europees EU-land Palestina officieel als staat te erkennen. Acht andere EU-landen hadden Palestina al erkend voordat zij tot de EU toetraden, namelijk Polen, Tsjechië, Slowakije, Hongarije, Roemenië, Bulgarije, Cyprus en Malta. Op 13 mei 2015 volgde Vaticaanstad na een vijftien jaar durende onderhandeling met Palestijnse ambtenaren rondom een bilateraal verdrag. Tot dusver hebben, inclusief Vaticaanstad, 137 landen in de wereld Palestina als staat erkend. Nederland stemde op 29 november 2016 met vijf stemmen verschil (71 om 76) tegen de erkenning[17].

Politiek[bewerken]

In artikel 1 van het Charter/Handvest van de PLO staat dat Palestijnen deel uitmaken ‘van het grotere deel van de Arabische natie’. De PLO is volgens artikel 6 uitdrukkelijk van oordeel dat joodse inwoners van vóór "de zionistische invasie" een oorspronkelijk recht hebben ïn de staat Palestina te wonen en als "Palestijns" worden beschouwd. Artikel 13 gaat over de verhouding tot het Arabisch nationalisme: "Arabische eenheid en de bevrijding van Palestina zijn twee complementaire doelen: het bereiken van elk van deze vergemakkelijkt het bereiken van het andere. Arabische eenheid leidt dus tot de bevrijding van Palestina, de bevrijding van Palestina leidt tot Arabische eenheid; het werken aan de realisatie van het ene doel gaat hand in hand met het werken aan de realisatie van het andere".

Dit pan-Arabisme is gebaseerd op dezelfde territoriale claim als het pan-islamisme van Hamas (zie hieronder). Maar Artikel 16 van het Handvest van de PLO beroept zich uitdrukkelijk niet op een voorondersteld islamitisch karakter van Palestina, maar spreekt juist over "de heiligheid" en het belang van het Land voor méérdere religies: "De bevrijding van Palestina, gezien vanuit een geestelijk standpunt, zal het Heilige Land voorzien van een sfeer van veiligheid en rust, wat op zijn beurt een garantie zal vormen voor de religieuze heiligdommen in het land en voor de vrijheid van godsdienst, geldend voor iedereen, zonder onderscheid naar ras, kleur, taal of godsdienst". Daarmee is er binnen de PLO sprake van een geschil tussen degenen die alleen de heilige plaatsen – van meerdere religies wel te verstaan – willen garanderen en onder seculier gezag willen plaatsen en degenen die de heiligheid van het Land voor moslims in exclusieve zin beklemtonen.

In artikel 11 van het eigen Handvest van Hamas, die binnen de PLO de uitdager is van de seculiere Fatah partij, wordt herinnerd aan discussies tussen Kalief Umar ibn al-Khattāb ofwel Omar (584-644), de veroveraar van Jeruzalem, met metgezellen van de Profeet. Deze discussies zouden volgens het handvest van Hamas aantonen dat het Land werd gewijd aan de moslims ‘ "door alle generaties en tot de Dag van de Opstanding". [18] [19]

Bevolking[bewerken]

Strand van de stad Gaza

Het aantal personen in de Palestijnse Autoriteit bedroeg volgens officiële cijfers in 2007 3,8 miljoen.[20](Census 2007). Het Palestinian Central Bureau of Statistics schatte voor medio 2009 het aantal Palestijnen in de Palestijnse Gebieden op 3,9 miljoen. De Britse krant The Guardian gaf een schatting van 3,76 miljoen (in 2008). Daarmee behoren de Palestijnse Gebieden tot de snelst in inwoneraantal groeiende gebieden in de wereld met een toename van 30% in tien jaar.

Sinds 1950 is de bevolking met een factor 15 vermenigvuldigd.[21] De oorzaken hiervoor zijn de instroom van vluchtelingen en een snelle natuurlijke aangroei.

De meerderheid van de bevolking is (soennitisch) islamitisch. Zo'n 2% van de bevolking, grotendeels wonend in de Westelijke Jordaanoever, is christelijk. Het percentage christenen is de afgelopen decennia afgenomen.[22]

Deze cijfers hebben betrekking op de gebieden die onder controle staan van de Palestijnse autoriteit. Daarnaast hebben de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem een omvangrijke joodse bevolking.

Economie[bewerken]

De Nationale Bank van Palestina in Ramallah

Economische gevolgen van de bezetting[bewerken]

De bezetting door Israël heeft de economie van Palestina sterk doen wankelen. Het rapport van de United Nations Conference on Trade And Development UNCTAD van september 2016 concludeert dat zonder deze bezetting de Palestijnse economie en productie minimaal twee keer zo groot zou zijn. De belangrijkste oorzaken zijn:

  • de confiscatie van Palestijns land, water en andere natuurlijke bronnen,
  • verlies van ruimte voor beleid,
  • bewegingsbeperking van personen en goederen,
  • vernieling van de basisbenodigdheden emn middelen voor productie ,
  • de uitbreiding van de Israëlische nederzettingen,
  • opdeling van binnenlandse markten,
  • de afscheiding van internationale markten, en
  • gedwongen afhankelijkheid van de Israëlische economie.

Bovendien heeft een continu proces van teniet doen van landbouwbedrijven en industrialisatie de structuur van de Palestijnse economie ontwricht.[23]

Transport en logistiek[bewerken]

De Palestijnse Autoriteit bouwde in de jaren 90 een internationale luchthaven bij Gaza met hulp van verschillende landen. Israël sloot en vernietigde deze luchthaven korte tijd na het uitbreken van de tweede Intifada. Hetzelfde gebeurde met de haven in de Gazastrook, die al tijdens de bouw ervan, waaraan Nederland veel bijgedragen had, werd verwoest door het Israëlische defensieleger. Door de oorlogen met Israël is er van enige opbouw niets meer gekomen.

Verschillende wegen doorkruisen de Palestijnse Gebieden. De meeste wegen (highway en bypass-roades) zijn alleen voor auto's met (gele) Israëlische nummerborden toegankelijk en verbinden de nederzettingen met elkaar en met Israël. Langs de wegen die wel beschikbaar zijn voor Palestijnse auto's zijn controleposten van het Israëlische leger ingericht, in totaal zo'n 500. Hierdoor is de mobiliteit van de Palestijnen beperkt. Voor zowel Palestijnen als Israëli's is het niet altijd even veilig om over deze wegen te reizen, er komen soms beschietingen voor. De noord-zuid-'Route 60', die Nazareth met Beersjeva verbindt, loopt geheel over Palestijns gebied.

De (Israëlische) bussen die reizen naar nederzettingen op de westelijke Jordaanoever zijn daarom altijd gemaakt van kogelvrij materiaal. De bussen op de Westelijke Jordaanoever zijn gesegregeerd en Palestijnen mogen de Israëlische checkpoints niet passeren[24]. Ook zijn er aparte bussen voor joodse kolonisten en Palestijnen [25]. De checkpoints zijn volgens de Israëlische militaire autoriteiten bedoeld om aanslagen te voorkomen. De Palestijnse Autoriteit ziet ze als stappen in een ontmoedigingsproces van fragmentarisering en uiteindelijke annexatie van het Palestijnse gebied[26]. Wegblokkades worden door Israël vaak ten onrechte aangewend als maatregel tegen geweld.[27] Begin september 2016 werden 90.000 mensen in het dorp Burin door het IDF opgesloten, doordat de toegangswegen tot hun dorp door militairen van het IDF waren gebarricadeerd met puin en stenen. Dit zou een 'collectieve straf' zijn vanwege stenengooien.[28] Rabbis for Human Rights haddenj hiertegen protest aangetekend omdat het in strijd was met een beslissing van het Hooggerechtshof van Israël. Vanwege de restricties om toegang te krijgen tot de Gazastrook vindt er smokkel van goederen plaats via tunnels.

Arbeidsmarkt[bewerken]

Door de miserabele economische situatie zijn vele Palestijnen financieel afhankelijk van de Israëlische arbeidsmarkt. Tijdens de jaren negentig is Israël echter begonnen met vervangen van Palestijnen door buitenlandse gastarbeiders.[bron?] Dat was voor Israël economisch rendabeler en beperkte bovendien de afhankelijkheid van Palestijnen als bron van goedkope arbeid. Israël bracht dit ook in verband met veiligheid. Dit schaadde de Palestijnse economie. Werken in Israël is voor Palestijnen vernederend, aangezien ze door de controleposten moeten en vaak urenlang zinloos moeten wachten. In een rapport van Human Rights Watch wordt melding gemaakt van misbruik en uitbuiting van Palestijnse kinderen in de leeftijd vanaf 11 jaar, en soms nog jonger, die hele dagen voor kolonisten in de nederzettingen in de Jordaanvallei werken in de agrarische industrie. Dit is strijdig met en een schending van internationale verdragen ter bescherming van kinderen. [29]

Financiële situatie[bewerken]

De Palestijnse Autoriteit ontving aanvankelijk aanzienlijke financiële steun van de Europese Unie, de Verenigde Staten en de Arabische Liga. Toen Hamas echter deel begon uit te maken van de Palestijnse regering werd de financiële steun vanuit de Europese Unie en de Verenigde Staten bevroren.[30]. De reden hiervoor is dat ze Hamas beschouwen als een terroristische organisatie en deze niet wensten te steunen. De humanitaire situatie in Palestina is hierdoor verslechterd. Sinds Hamas in 2007 de controle over de Gazastrook heeft verkregen en Fatah is verdreven naar de Westelijke Jordaanoever, ontvangt Fatah weer steun van de EU. Dit om te voorkomen dat het restant van Palestina ook in handen komt van Hamas. Op de internationale donor- en vredesconferentie in Parijs op 17 december 2007 was door bijna 70 landen meer dan vijf miljard euro voor opbouw toegezegd. Op 27 december 2008 begon het Israëlische leger met een Conflict in de Gazastrook 2008 waardoor er niets van terecht is gekomen..

Cultuur[bewerken]

De Geboortekerk in Bethlehem is gebouwd op de plek waar Jezus geboren zou zijn

Literatuur en poëzie[bewerken]

Palestina kent en kende verschillende schrijvers en dichters. Bekend zijn onder andere Mahmoud Darwish, Izzat al-Ghazzawi, Ghassan Kanafani en de schrijver-wetenschapper Edward Said.

Media[bewerken]

Ma'an News is een Palestijns (commercieel) persbureau dat kantoor houdt in Bethlehem en Gazastad en zowel in het Arabisch, Hebreeuws als Engels publiceert.

Sport[bewerken]

Palestina heeft verschillende sportbonden en vaardigt sporters af naar verschillende internationale toernooien, zoals de Olympische Spelen. Het Palestijns voetbalelftal vertegenwoordigt Palestina bij voetbalwedstrijden. De afsluiting van Palestina door muren en het Israëlische leger maakt het voor sporters bijna onmogelijk om deel te nemen aan internationale wedstrijden. Bovendien wordt het door allerlei restricties door Israël ten aanzien van de bewegingsvrijheid voor Palestijnen moeilijk gemaakt om te trainen.

Werelderfgoed[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]