Paragoge

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Een paragoge, epithese of achetvoeging is een toevoeging van een klinker of lettergreep aan het einde van een woord. Wanneer dit aan het begin of in het midden van een woord gebeurt, spreekt men van een prosthesis of epenthesis.

Diachronische paragoge[bewerken | brontekst bewerken]

Paragoge heeft zich met name veel voorgedaan in de historische ontwikkeling van het Italiaans. Zowel na een klinker als na een medeklinker werden klanken toegevoegd:

  • DavidDavid(d)e
  • amò ‘beminde’ → amoe
  • fu ‘was’ → fue
  • sum ‘ik ben’ → sono

Stijlfiguur[bewerken | brontekst bewerken]

Paragoge wordt in proza en poëzie soms, zij het zelden, toegepast voor het benaderen van spreektaal of ter wille van het rijm of het metrum.

  • En wat wilde-n-ie?
  • Dat is mijnt.
  • Romen (= Rome)[1]

Paragoge en fonotaxis[bewerken | brontekst bewerken]

In sommige talen kunnen bepaalde medeklinkers niet aan het einde van een woord voorkomen. Wanneer een leenwoord toch op zo'n medeklinker eindigt, wordt het door middel van paragoge aangepast. Zo werd het Engelse woord rack in het Fins räkki en in het Japans rakku. Evenzo werd het aan het Arabisch ontleende woord araq ‘levenswater’ in het Nieuwgrieks raki.

Verwante begrippen[bewerken | brontekst bewerken]

Paragoge is het tegengestelde van elisie en apocope.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]