Parelhalstortel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Parelhalstortel
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2016)
Spotted Dove (Streptopelia chinensis) on a Kapok (Ceiba pentandra) tree in Kolkata W IMG 3476.jpg
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Aves (Vogels)
Orde:Columbiformes (Duifachtigen)
Familie:Columbidae (Duiven)
Geslacht:Spilopelia
Soort
Spilopelia chinensis
(Scopoli, 1786)[2]
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Parelhalstortel op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De parelhalstortel (Spilopelia chinensis, synoniemen: Stigmatopelia chinensis en Streptopelia chinensis) is een soort tortelduif. De vogel werd in 1786 door de Intaliaanse natuuronderzoeker Giovanni Antonio Scopoli geldig beschreven. De vogel komt wijd verspreid voor in een groot deel van Zuid-Azië en de Indische Archipel en ook daarbuiten als exoot.

Taxonomie[bewerken | brontekst bewerken]

Over de geslachtsnaam van de parelhalstortel is veel verwarring. Heel lang werd deze tortel ingedeeld in het geslacht Streptopelia. Aangezien de parelhalstortel afwijkt van de andere tortelduiven van het geslacht Streptopelia, werd hij rond de eeuwwisseling ingedeeld in een nieuw geslacht Stigmatopelia. In 2012 werd de parelhalstortel, samen met de palmtortel (S. senegalensis) op de IOC World Bird List in een geslacht met de naam Spilopelia geplaatst.

Beschrijving[bewerken | brontekst bewerken]

De parelhalstortel is ongeveer 30 tot 34 cm lang. Deze tortel heeft een vrij lange staart en het meest opvallend is de zwarte band om de nek met duidelijke witte stippels, vandaar de naam parelhalstortel.[3][4]

Verspreiding en leefgebied[bewerken | brontekst bewerken]

Oorspronkelijk verspreidingsgebied[bewerken | brontekst bewerken]

De vogel heeft een verspreidingsgebied over het Indische Subcontinent, Zuid-China, Indochina en de Indische Archipel. Het is een veel voorkomende vogel van open landschappen, secondair bos, agrarisch gebied, parken en tuinen.[1]

De soort telt vier ondersoorten:[5]

Verspreiding als exoot[bewerken | brontekst bewerken]

Sinds de negentiende eeuw zijn verschillende ondersoorten buiten het oorspronkelijke verspreidingsgebied geïntroduceerd in Australië, Fiji, Mauritius, Mexico, Nieuw Caledonië, Nieuw-Zeeland, Papoea-Nieuw-Guinea en Hawaï.[1]

Status[bewerken | brontekst bewerken]

De parelhalstortel heeft een enorm groot verspreidingsgebied en daardoor alleen al is de kans op uitsterven uiterst gering. De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd. Er is aanleiding te veronderstellen dat de soort in aantal toeneemt. Om die redenen staat deze tortelduif als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.[1]

Verzorging in de volière[bewerken | brontekst bewerken]

Deze soort is in het begin nogal schuw. Als de duiven eenmaal gewend zijn aan de nieuwe omgeving en de verzorger worden ze wat vertrouwelijker. De parelhalsbandtortel legt twee eieren. Het zijn goede broeders, broeden de eieren in 14 dagen uit en zorgen goed voor hun jongen. Deze soort heeft een mooie en meestal niet hinderlijke roep. Deze duiven zijn winterhard. Ze zijn niet zo moeilijk te houden en niet duur. Deze duiven worden net als de meeste duiven het best als koppel gehouden.