Paris Saint-Germain

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Paris Saint-Germain
Naam Paris Saint-Germain Football Club
Bijnaam PSG
Paris SG
Opgericht 1970
Stadion Parc des Princes
Parijs
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Capaciteit 46.480
Voorzitter Vlag van Qatar Nasser Al-Khelaïfi
Eigenaar Qatar Sports Investment
Trainer Vlag van Frankrijk Laurent Blanc
Begroting € 490 miljoen[1]
Competitie Vlag van Frankrijk Ligue 1
Website http://www.psg.fr/
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Alternatief
geldig voor 2015/16
Portaal  Portaalicoon   Voetbal
Parijs

Paris Saint-Germain, ook wel bekend als PSG, is een Franse betaaldvoetbalclub, gevestigd in de Franse hoofdstad Parijs. De in 1970 opgerichte fusieclub komt uit in de Ligue 1 en speelt zijn thuiswedstrijden in Parc des Princes. De traditionele uitrusting van Paris Saint-Germain bestaat uit een blauw en rood tenue. PSG won onder meer vijfmaal het landskampioenschap, acht keer de Franse beker en eenmaal Europacup II. PSG speelt sinds 1974 onafgebroken in de hoogste klasse, geen enkele andere club speelt langer onafgebroken in de Ligue 1. In 2011 is de club in handen gekomen van Qatar Sports Investments, dat de vereniging financieel ondersteunt.

De grote aartsrivaal van PSG is Olympique Marseille. Wedstrijden tussen beide clubs staan bekend als ,,le clasico".

Geschiedenis[bewerken]

Stade Saint-Germain[bewerken]

In 1904 werd Stade Saint-Germain opgericht na de inhuldiging van het Camp des Loges in het bos van Saint-Germain-en-Laye. De eerste voorzitter was Félix Boyer. De club sloot zich aan bij de USFSA-bond en speelde daar tot 1921 toen ze omschakelden naar de FIFA. In 1957 werd de club kampioen van Parijs en speelde dertien seizoenen in de amateurklasse. In 1969 bereikte de club de kwartfinale van de Coupe de France en verloor daar van Olympique Marseille.

Fusie en splitsing[bewerken]

In 1970 werd de club derde en promoveerde naar de Division 2, die nu ook toegankelijk werd voor amateurclubs. Parallel met de promotie liep het project om een nieuwe topclub te lanceren in de hoofdstad met de naam Paris FC. De club wilde meteen starten in de hoogste klasse, maar dat lukte niet. Met grote clubs als RC Paris, Stade Français en CA Paris, die het niet meer konden waarmaken, had Parijs nood aan een nieuwe club. Paris FC kreeg dan het idee om te fuseren met Stade Saint-Germain. Op 26 juni 1970 werd de fusie tussen Paris FC en Stade Saint-Germain een feit en was Paris Saint-Germain geboren. De eerste officiële wedstrijd van de club was op 23 augustus 1970 tegen Stade Poitiers (1-1). Aan het einde van het seizoen werd de club kampioen en promoveerde zo naar de hoogste klasse. De club werd nu een profclub.

De stad Parijs besloot om de club te subsidiëren voor vier seizoenen op drie voorwaarden.

  • De club moest in de hoogste klasse blijven
  • De club moest uiteindelijk verhuizen naar het Parc des Princes
  • Twee leden van de gemeenteraad moesten toegelaten worden tot het bestuur van Paris Saint-Germain.

De eerste wedstrijd in de Division 1 op 11 augustus 1971 werd verloren van SCO Angers met 2-0. Op 21 december vond in de gemeenteraad van Parijs een stemming plaats om de naam van de club te veranderen in Paris FC. 46 stemmen waren voor en 44 stemmen waren tegen. Als deze nieuwe voorwaarde niet aanvaard werd door de club, kreeg ze geen subsidies meer en mocht ze niet in het Parc des Princes spelen. De naamsverandering werd niet aanvaard maar zorgde wel voor consternatie en een uiteindelijke splitsing van de club. Paris FC kreeg het professionele gedeelte van de club terwijl Paris Saint-Germain met het amateurgedeelte overbleef en opnieuw moest beginnen in de derde klasse. Bijna alle supporters volgden Paris FC: slechts twee secties bleven trouw aan PSG.

Remonte[bewerken]

Nadat US Quevilly weigerde om te promoveren naar de Division 2 in 1973 kreeg PSG de kans om te promoveren en nam het volgende seizoen opnieuw de profstatus aan. PSG werd ingedeeld in de Divison 2 Groep B en werd vicekampioen achter Red Star Paris. Na een barragewedstrijd tegen US Valenciennes promoveerde de club naar de hoogste klasse. Ironisch genoeg was het Paris FC dat dat seizoen uit de hoogste klasse degradeerde. Daniel Hechter werd nu voorzitter van de club in de plaats van Henri Patrelle. Hechter zou tot 1978 voorzitter blijven. In de competitie was de club slechts een middenmoter en leek niet de verhoopte successen te behalen. Sterspelers uit deze tijd waren Jean-Pierre Dogliani, Mustapha Dahleb en François M'Pelé.

Succesperiode[bewerken]

In 1978 werd Francis Borelli voorzitter en hij zou dat tot 1991 blijven. In 1979/80 werd de club zevende, de beste prestatie tot dan toe. Het volgende seizoen deed de club het nog beter met een vijfde plaats en in 1982 won de club zijn eerste trofee; de Coupe de France.

1982/83 werd een nieuw successeizoen. De club mocht voor het eerst Europees voetbal spelen in de beker der bekerwinnaars. PSG begon met een verlies tegen Lokomotiv Sofia, maar gaf de club in de terugwedstrijd een veeg uit de pan en plaatste zich voor de 1/8ste finale waar het ook doorstootte. De halve finale leek binnen handbereik na een 2-0-overwinning tegen Thor Waterschei, maar in Waterschei kon de Belgische club met 3-0 winnen. De competitie bracht troost met een derde plaats en een nieuwe bekeroverwinning. Na een vierde plaats in 1984 stelde de club teleur in 1985 toen PSG dertiende werd. In 1985/86 stelde de club echter niet teleur. Precies vijftig jaar nadat Racing Club de Paris de allereerste landstitel veroverde voor de hoofdstad won Paris Saint-Germain zijn eerste landstitel en haalde de titel voor de tweede keer naar Parijs. In de Europacup I stelde de club teleur door in de eerste ronde uitgeschakeld te worden door het Tsjecho-Slowaakse TJ Vítkovice. Belangrijke spelers uit de jaren tachtig waren Carlos Bianchi, Dominique Baratelli, Luis Fernandez, Ivica Surjak, Dominique Bathenay, Dominique Rocheteau en Safet Sušić. PSG was in aanvallend opzicht vooral succesvol door Safet Sušić die in 1985 en 1986, 85 doelpunten en 61 assists voor zijn rekening nam. Hij is in 2004 door France Football verkozen tot de beste speler van PSG aller tijden. Na twee middenmootseizoenen werd de club in '89 vicekampioen achter Olympique Marseille.

In 1991 moest Borelli gedwongen de controle overgeven aan Canal+, dat in de club investeerde om zo te kunnen concurreren met Marseille. Na een derde plaats in 1991/92 maakte de club voor het eerst furore in Europa. PSG versloeg onder andere Napoli en Anderlecht, twee clubs die enkele jaren eerder nog Europese finales speelden en ook Real Madrid, dat nog steeds een Europese topper was. In de halve finale struikelde de club echter over de Oude Dame (Juventus). In de Franse beker trok de club voor de derde keer aan het langste eind na een 3-0-overwinning op FC Nantes. In de competitie moest de club Marseille opnieuw laten voorgaan, maar door een omkoopschandaal verloor Marseille de titel, die dan aan Paris Saint-Germain toekwam. Omdat Canal+ vreesde dat abonnees uit de Provence zich tegen de betaalzender zouden keren als PSG de titel aannam dreigde de sponsor ermee zich terug te trekken uit het voetbal als PSG de titel aanvaardde. Hierdoor blijft de titel van 1993 niet toegekend. Canal+ wilde zelfs niet dat PSG de plaats van Marseille innam in de Champions League nadat Marseille gediskwalificeerd was. In de Europacup II bereikte de club de halve finale en verloor daar van het Engelse Arsenal. In de competitie nam de club weerwraak door met acht punten voorsprong de tweede landstitel binnen te halen. In de Champions League won de club alle zes de groepswedstrijden en schakelde in de kwartfinale Barcelona uit, maar moest dan het loodje leggen tegen AC Milan. Een ijzersterk Nantes zorgde ervoor dat de club zijn landstitel niet kon verlengen en PSG moest genoegen nemen met een derde plaats. Troostprijs dat jaar was een nieuwe bekeroverwinning tegen Strasbourg. In de Europacup II kon de club voor het eerst doorstoten naar de finale en trof daar Rapid Wien, een andere topclub die nog nooit een Europese beker had gewonnen. Bruno N'Gotty scoorde na 28 minuten en zorgde er zo voor dat Paris Saint-Germain voor het eerst een Europese beker won, de tweede Europese prijs voor een Franse club. In de competitie bleef de club het goed doen met een tweede plaats achter Auxerre en ook als titelverdediger in de Europacup II slaagde de club erin om opnieuw de finale te halen. Helaas kon de club de titel niet verlengen tegen Barcelona. Na een nieuwe tweede plaats in de competitie mocht de club aantreden in de Champions League, die nu ook toegankelijk was voor vicekampioenen van grote landen. Na een 3-0 nederlaag tegen Steaua Boekarest leek de groepsfase echter veraf, maar in de terugwedstrijd gaven de Parijzenaars de Roemenen lik op stuk en met een 5-0-overwinning plaatste PSG zich alsnog. In de groepsfase kon de club zich echter niet kwalificeren voor de volgende ronde. In de competitie werd de club achtste, maar mocht opnieuw Europees spelen na een nieuwe bekeroverwinning. In de allerlaatste editie van de Europacup II ging de club helaas roemloos ten onder tegen het Israëlische Maccabi Haifa.

Overname[bewerken]

In 2011 werd de club gekocht door Qatar Sports Investments, waardoor de hoofdstedelingen plotseling over veel geld beschikken. De clubleiding hoopt hiermee definitief terug te keren aan de top van het Franse voetbal. De voormalige clubspeler Leonardo werd gehaald van AC Milan en binnengehaald voor de functie van technisch directeur. De Qatarese geldschieters pompten vele miljoenen in de selectie, maar de allergrootste vedetten leken nog niet direct haalbaar voor de Parijzenaren. Grote aankopen in de zomer van 2011 waren de Franse internationals Kevin Gameiro, Jérémy Menez en Blaise Matuidi, de Malinees international Mohamed Sissoko en de Italiaanse doelman en international Salvatore Sirigu. Op 30 juli werd bekendgemaakt dat de Argentijnse Javier Pastore voor 42 miljoen euro overkomt van Palermo, Pastore stond ook in de belangstelling van onder andere Chelsea en Real Madrid.

In december 2011 kreeg de hoofdtrainer Antoine Kombouaré te horen dat er voor hem geen toekomst meer was bij PSG. Hij werd vervangen door Carlo Ancelotti, die binnen het internationale voetbal als voetbaltrainer al de nodige roem oogstte. De komst van de Italiaanse toptrainer, zorgden ervoor dat tijdens de winterse transfermarkt de Italiaan Thiago Motta (Internazionale) en de Braziliaanse internationals Alex (Chelsea FC) en Maxwell (FC Barcelona) tekenden in Parijs. In de zomer van 2012 versterkten de Parijzenaars zich met de sterkhouders van AC Milan: Thiago Silva (42 miljoen euro) en Zlatan Ibrahimovic (25 miljoen euro). Ibrahimovic zou naar verluidt zo'n 13 miljoen euro per jaar opstrijken bij de Franse topclub. Ook de Nederlander Gregory van der Wiel werd in de zomer van 2012, vlak voor het sluiten van het transferwindow, aangetrokken door de Parijse club.

Begin januari 2013 haalde PSG de Braziliaan Lucas Moura binnen als nieuwe aanwinst. Op 31 januari tekende David Beckham een contract voor vijf maanden. Zijn salaris zal overgemaakt worden naar een goed doel. In de zomer werden Edinson Cavani, Lucas Digne en Marquinhos voor in totaal 114 miljoen euro binnengehaald, met Cavani als recordaankoop: hij kostte 64 miljoen.

In mei 2014 haalde PSG de Braziliaan David Luiz binnen. Met een aankoopbedrag van ongeveer €62 miljoen zou de voormalig Chelsea speler de duurste verdediger van de wereld zijn. Hiermee troefde hij zijn landgenoot Thiago Silva af, die in 2012 voor ongeveer €42 miljoen zou zijn binnengehaald.

Ruim een jaar later werd ook Ángel Di María aan de selectie toegevoegd. Zijn huidige club van dat moment(Manchester United) incasseerde circa €63 miljoen voor de Argentijnse international die tot 2019 aan de Franse topclub verbonden is.

Unicum[bewerken]

Paris Saint-Germain won op zaterdag 30 mei 2015 de Coupe de France door met 1-0 te winnen van AJ Auxerre. Het zorgde daarom voor een unicum in het Franse voetbal omdat de club dat seizoen ook al de Trophée des Champions, de Coupe de la Ligue en het Franse landskampioenschap binnenhaalde. Dit maakte van Paris Saint-Germain de eerste club ooit die in één seizoen alle vier deze prijzen won.

Erelijst[bewerken]

Coupe de la Ligue in de prijzenkast.
Competitie Winnaar Runner-up
Aantal Jaren Aantal Jaren
Nationaal
Landskampioen 5x 1986, 1994, 2013, 2014, 2015 7x 1989, 1993, 1996, 1997, 2000, 2004, 2012
Coupe de France 9x 1982, 1983, 1993, 1995, 1998, 2004, 2006, 2010, 2015 4x 1985, 2003, 2008, 2011
Coupe de la Ligue 5x 1995, 1998, 2008, 2014, 2015 1x 2000
Franse Supercup 5x 1995, 1998, 2013, 2014, 2015 4x 1986, 2004, 2006, 2010, 2013
Ligue 2 1x 1970/71
Internationaal
Coppacoppe.pngEuropacup II (UEFA Europa League) 1x 1996 1x 1997
UEFA Intertoto Cup 1x 2001

Selectie 2015/2016[bewerken]

Nationaliteit Naam Vorige club
Keepers
1 Vlag van Frankrijk Nicolas Douchez Vlag van Frankrijk Stade Rennais
16 Vlag van Duitsland Kevin Trapp Vlag van Duitsland Eintracht Frankfurt
30 Vlag van Italië Salvatore Sirigu Vlag van Italië US Palermo
40 Vlag van Frankrijk Mike Maignan Eigen jeugd
Verdedigers
2 Vlag van Brazilië Thiago Silva Aanvoerder Vlag van Italië AC Milan
3 Vlag van Frankrijk Presnel Kimpembe Eigen jeugd
5 Vlag van Brazilië Marquinhos Vlag van Italië AS Roma
17 Vlag van Brazilië Maxwell Vlag van Spanje FC Barcelona
19 Vlag van Ivoorkust Serge Aurier Vlag van Frankrijk Toulouse FC
20 Vlag van Frankrijk Layvin Kurzawa Vlag van Monaco AS Monaco
23 Vlag van Nederland Gregory van der Wiel Vlag van Nederland AFC Ajax
31 Vlag van Frankrijk Youssouf Sabaly Eigen jeugd
32 Vlag van Brazilië David Luiz Vlag van Engeland Chelsea
Middenvelders
4 Vlag van Frankrijk Benjamin Stambouli Vlag van Engeland Tottenham Hotspur
6 Vlag van Italië Marco Verratti Vlag van Italië Pescara Calcio
7 Vlag van Brazilië Lucas Moura Vlag van Brazilië São Paulo
8 Vlag van Italië Thiago Motta Vlag van Italië Internazionale
14 Vlag van Frankrijk Blaise Matuidi Vlag van Frankrijk AS Saint-Étienne
11 Vlag van Argentinië Ángel Di María Vlag van Engeland Manchester United
25 Vlag van Frankrijk Adrien Rabiot Eigen jeugd
27 Vlag van Argentinië Javier Pastore Vlag van Italië US Palermo
Aanvallers
9 Vlag van Uruguay Edinson Cavani Vlag van Italië SSC Napoli
10 Vlag van Zweden Zlatan Ibrahimović Vlag van Italië AC Milan
15 Vlag van Frankrijk Jean-Christophe Bahebeck Eigen jeugd
22 Vlag van Argentinië Ezequiel Lavezzi Vlag van Italië SSC Napoli
29 Vlag van Frankrijk Jean-Kévin Augustin Eigen jeugd
35 Vlag van Frankrijk Hervin Ongenda Eigen jeugd

Transfers 2015/16[bewerken]

Naam Nationaliteit Positie Van/naar Transfersom
Aangetrokken
Serge Aurier Vlag van Ivoorkust Verdediger Vlag van Frankrijk Toulouse FC € 10.000.000
Kevin Trapp Vlag van Duitsland Doelman Vlag van Duitsland Eintracht Frankfurt € 9.500.000
Presnel Kimpembe Vlag van Frankrijk Vlag van Congo-Kinshasa Verdediger Vlag van Frankrijk PSG B
Alphonse Aréola Vlag van Frankrijk Vlag van Filipijnen Doelman Vlag van Frankrijk SC Bastia Einde huur
Youssouf Sabaly Vlag van Frankrijk Vlag van Senegal Verdediger Vlag van Frankrijk Évian Thonon Gaillard FC Einde huur
Benjamin Stambouli Vlag van Frankrijk Middenvelder Vlag van Engeland Tottenham Hotspur € 8.000.000
Ángel Di María Vlag van Argentinië Middenvelder Vlag van Engeland Manchester United € 63.000.000
Vertrokken
Yohan Cabaye Vlag van Frankrijk Middenvelder Vlag van Engeland Crystal Palace € 13.500.000
Alphonse Aréola Vlag van Frankrijk Vlag van Filipijnen Doelman Vlag van Spanje Villarreal Huur
Lucas Digne Vlag van Frankrijk Verdediger Vlag van Italië AS Roma Huur
Zoumana Camara Vlag van Frankrijk Vlag van Senegal Verdediger Einde Carrière
Mory Diaw Vlag van Frankrijk Vlag van Senegal Doelman Vlag van Portugal CD Mafra Transfervrij

Paris Saint-Germain in Europa[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van Paris Saint-Germain voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Paris Saint-Germain speelt sinds 1982 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam:

1994/95, 1997/98, 2000/01, 2004/05, 2012/13, 2013/2014, 2014/15, 2015/16
1986/87
2010/11, 2011/12
1982/83, 1983/84, 1993/94, 1995/96, 1996/97, 1998/99
1984/85, 1989/90, 1992/93, 2001/02, 2002/03, 2006/07, 2008/09
2001

Aandelen[bewerken]

PSG was sinds 1991 eigendom van Canal+. In juni 2006 verkocht het mediabedrijf de club aan drie investeerders: Colony Capital, Morgan Stanley en Butler Capital Partners. In januari 2008 verkocht Butler het grootste deel van haar aandelen aan Colony Capital.

In 2011 werd PSG gekocht door Qatar Sports Investments

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie de lijst van spelers van Paris Saint-Germain voor een opsomming van spelers die uitkwamen voor de club.
De Portugese steraanvaller Pedro Pauleta scoorde 76 doelpunten uit 168 wedstrijden in vijf seizoenen voor PSG (2003-2008)

Trainer-coaches[bewerken]

Van Tot Naam D W G V
01.07.2013 30.06.2016 Vlag van Frankrijk Laurent Blanc
01.01.2012 30.06.2013 Vlag van Italië Carlo Ancelotti
01.07.2009 31.12.2011 Vlag van Frankrijk Antoine Kombouaré
15.01.2007 30.06.2009 Vlag van Frankrijk Paul Le Guen
29.12.2005 14.01.2007 Vlag van Frankrijk Guy Lacombe
09.02.2005 28.12.2005 Vlag van Frankrijk Laurent Fournier
01.07.2003 09.02.2005 Vlag van Bosnië en Herzegovina Vahid Halilhodžić
16.12.2000 30.06.2003 Vlag van Frankrijk Luis Fernández
16.03.1999 15.12.2000 Vlag van Frankrijk Philippe Bergeroo
16.10.1998 15.03.1999 Vlag van Frankrijk Artur Jorge
01.07.1998 15.10.1998 Vlag van Frankrijk Alain Giresse
01.07.1996 30.06.1998 Vlag van Brazilië Ricardo Gomes
01.07.1994 30.06.1996 Vlag van Frankrijk Luis Fernández
01.07.1991 30.06.1994 Vlag van Portugal Artur Jorge
01.07.1990 30.06.1991 Vlag van Frankrijk Henri Michel
01.07.1988 30.06.1990 Vlag van Joegoslavië Tomislav Ivić
01.07.1985 30.06.1988 Vlag van Frankrijk Gérard Houllier
01.07.1984 30.06.1985 Vlag van Frankrijk Georges Peyroche
01.07.1983 30.06.1984 Vlag van Frankrijk Lucien Leduc
01.10.1979 30.06.1983 Vlag van Frankrijk Georges Peyroche
01.07.1978 30.06.1979 Vlag van Joegoslavië Velibor Vasović
01.07.1976 30.06.1977 Vlag van Joegoslavië Velibor Vasović
01.07.1974 30.06.1976 Vlag van Frankrijk Just Fontaine
01.07.1957 30.06.1969 Vlag van Frankrijk Roger Quenolle

Externe links[bewerken]