Paster Sies

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Paster Sies (echte naam Franciscus Sonneville ( geb. te Destelbergen 18 juli 1870 - overl. Watervliet 5 december 1946) was een Oost-Vlaamse pastoor uit het dorpje Watervliet.

Paster Sies werd in 1918 aangesteld als pastoor van Watervliet. Zijn echte naam is Franciscus Sonneville, maar al snel werd pastoor in de volksmond 'paster' en Franciscus werd 'Sies'.

Paster Sies stond bekend als een fervent jager, en zelfs stroper. Hij hield ook van snuiftabak, het was daarom dat zijn soutane meestal besmeurd was met tabaksvegen. Verder was Sies ook nog eens een stevige drinker. Ondanks zijn ruige levensstijl, was hij bijzonder geliefd en gerespecteerd.

Bekend werd Paster Sies tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij veroordeelde de Duitsers omdat zij de klokken uit de kerktoren van Watervliet haalden, om er wapens van te smeden, met de woorden: 'Die mee klokk'n schiet, en wint den oorlog niet!' Toen een Nederlandse pianist het waagde om in een vol café in Watervliet de Brabançonne, het Belgisch volkslied, te spelen, was Paster Sies de eerste om hem aan te moedigen.

Paster Sies stierf in 1946 en werd begraven in Watervliet.

Vandaag is het mogelijk om in Watervliet een 'Paster Sies' wandeling met gids te volgen. Centraal in de wandeling staat de kerk van Paster Sies, die omwille van haar rijke interieur: 'de Kathedraal van het Noorden', genoemd wordt.