Petrus Cunaeus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Petrus Cunaeus
Petrus-Cunaeus 1.jpg
Algemene informatie
Geboren ca. 1586
Geboorteplaats Vlissingen
Overleden 2 december 1638
Overlijdensplaats Leiden
Land Vlag van Nederland Nederland
Beroep hoogleraar
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Petrus Cunaeus (Vlissingen, ca. 1586 - Leiden, 2 december 1638), ook wel Pieter van der Cun of Peter van der Kun, was een Nederlandse hoogleraar.

Biografie[bewerken]

Cunaeus werd in Vlissingen geboren en verhuisde drie maanden later met zijn vader mee naar Middelburg. In mei 1601 werd hij bij de Universiteit Leiden bij de litterarische faculteit ingeschreven. Al vroeg schreef hij theologische disputaties; in 1605 onder leiding van Jacobus Arminius en in 1606 onder Franciscus Gomarus. Onder Johannes Drusius legde hij zich toe op de Hebreeuwse taal, en op aandrang van Joseph Scaliger ook op het Chaldeeuws en Syrisch. In 1607 werd Cunaeus opnieuw ingeschreven bij de universiteit in Leiden, ditmaal bij Theologie.[1]

In 1612 werd Cunaeus benoemd tot buitengewoon hoogleraar Latijn. In 1615 promoveerde hij in de rechten. Hij fungeerde in 1623-1624, 1632-1633, 1637-1638 als rector magnificus van de Universiteit Leiden.

Cunaeus trouwde in 1616 met Maria van Zeyst, dochter van Nicolaus van Zeyst en kleindochter van Johan van Banchem, president van de Hoge Raad. Hij kreeg 8 zoons en 5 dochters.

Bibliografie (selectie)[bewerken]

  • Satyra Menippea (1612): hekelschrift waarin Cunaeus de theologen van zijn tijd neerzette als pseudowetenschappers. Het zette kwaad bloed onder de contraremonstranten en leidde tot verstoring van zijn colleges door de studenten.
  • De Republica Hebraeorum libri tres (1617): over het staatsbestel van de Joden ten tijde van het Oude Testament, waarin ook zijn eigen opvattingen over de verhouding van kerk en staat hun neerslag vonden.

Links[bewerken]