Petrus Guérin du Rocher

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Pierre Guérin du Rocher (Sainte-Honorine-la-Guillaume, 1 maart 1731 - september 1792) was een Frans geestelijke.

Guérin trad op 10 september 1745 in bij de jezuïeten te Caen. Na zijn priesterwijding in 1760 doceerde hij filosofie in Bourges. Twee jaar na de opheffing van de orde in 1762 week hij achtereenvolgens uit naar Italië, Duitsland en Polen. Daar gaf hij les in canoniek recht en begon hij zich te interesseren voor oude oosterse talen. Hij schreef een boek De ware geschiedenis van het Tijdperk der Fabels (1755) en zet erin uiteen dat de verhalen in de eerste vijf boeken van Mozes niet gebaseerd zijn op Egyptische legenden, zoals destijds algemeen werd aangenomen, maar teruggingen op ware gebeurtenissen en omwille van het verhaal waren verfraaid. Hij stond bekend als een groot geleerde, vandaar dat de aartsbisschop van Parijs hem vroeg directeur te worden van een zojuist opgericht tehuis voor pasbekeerden. Koningin Marie Antoinette vroeg hem als haar persoonlijk biechtvader.

Tijdens de Franse Revolutie werd hij opgepakt en stierf in Saint-Firmin. Zoals de andere septembermartelaren werd Pierre in 1926 zalig verklaard door paus Pius XI. Pierre was een broer van Robert Guérin du Rocher, eveneens één der septembermartelaren.